Ανάπτυξη προς όφελος του λαού - Άρθρο του Μάκη Μαΐλη στην «Εφημερίδα των Συντακτών»

Όσο περισσότερο μιλούν τα κόμματα του συστήματος για ανάπτυξη, τόσο περισσότερο αποκαλύπτονται τα αδιέξοδά τους, καθώς και ο αντιδραστικός χαρακτήρας του καπιταλιστικού συστήματος, που ιστορικά είναι ξεπερασμένο.

Αυτό που δεν τολμούν να πουν στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, αλλά που δεν μπορούν και να το κρύψουν γιατί το μαρτυράει η πολιτική τους, είναι το εξής γεγονός: Δεν υπάρχει καπιταλιστική ανάπτυξη η οποία να διασφαλίζει υψηλή κερδοφορία για τους επιχειρηματικούς ομίλους χωρίς να τσακίζει συθέμελα τα εργατικά δικαιώματα, χωρίς να εκτοπίζει τους αυτοαπασχολούμενους και τους μικρούς επιχειρηματίες. Η επίθεση κατά των λαών έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, αλλά με την εκδήλωση της κρίσης επιταχύνθηκαν αποφάσεις που εφαρμόζονταν με πιο αργούς ρυθμούς. Το ιδεολόγημα ότι με το σημερινό δρόμο ανάπτυξης ωφελούνται όλοι έχει χρεοκοπήσει.

Συνεπώς, αντικειμενικά, το πραγματικό δίλημμα είναι: Ανάπτυξη υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων ή ανάπτυξη υπέρ των μονοπωλίων με το λαό πεινασμένο και φτωχό; Αυτό τίθεται επιτακτικά, με δεδομένα επιπλέον την όξυνση των καπιταλιστικών αντιθέσεων στην ΕΕ, την ανάγκη του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να ανταγωνιστεί αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις και τις ΗΠΑ, καθώς και το γεγονός ότι η ίδια βάρβαρη πολιτική εφαρμόζεται παντού, είτε υπάρχουν μνημόνια είτε όχι.

Η κυβέρνηση αναζητά επενδυτές και υπόσχεται στο λαό ότι όταν έρθει η ανάπτυξη, θα μπουν σε δρόμο επίλυσης και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, με πρώτο την ανεργία.

Οι καπιταλιστές δεν επενδύουν για να προσφέρουν κοινωνική υπηρεσία, αλλά μόνο για το κέρδος. Και επενδύουν τότε και μόνο εφόσον έχουν εξασφαλίσει προϋποθέσεις (τσάκισμα του συνδικαλιστικού κινήματος, ελαστικές σχέσεις εργασίας, μισθοί και μεροκάματα πείνας κ.λπ.).

Η κυβέρνηση κρύβει σκόπιμα ότι τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ήδη εφαρμοστεί και εκείνα που δρομολογούνται, δεν είναι προσωρινά. Κυρίως όμως κρύβει – όπως κρύβουν και όλα τα άλλα κόμματα - ότι η σημερινή κρίση είναι κλασική κρίση του καπιταλισμού, δεν είναι κρίση χρέους, ούτε προϊόν του μνημονίου, αλλά αποτέλεσμα της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Η αύξηση των κερδών έφερε την κρίση και τώρα μέσω της αύξησης των κερδών επιχειρείται η έξοδος από την κρίση που θα οδηγήσει σε ανάπτυξη, δηλαδή σε νέα υπερσυσσώρευση κεφαλαίων, άρα και σε νέα κρίση. Φαύλος κύκλος. Και πάντως η προσδοκόμενη ανάπτυξη θα είναι αναιμική και μικρής διάρκειας.

Το ερώτημα είναι: Υπάρχει εναλλακτική πρόταση; Υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης που να ικανοποιεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες; Το ΚΚΕ απαντά κατηγορηματικά: Ναι υπάρχει. Είναι ο δρόμος της εργατικής λαϊκής εξουσίας, ο δρόμος του σοσιαλισμού. Ένας δρόμος ανάπτυξης, για την υλοποίηση του οποίου οι υλικές προϋποθέσεις είναι υπερώριμες. Βεβαίως, αυτός δεν μπορεί να συνυπάρχει με την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι (τράπεζες, επιχειρήσεις, εφοπλιστικές εταιρείες, μεγαλεμπόριο, ορυκτός πλούτος κ.ά.) πρέπει να κοινωνικοποιηθούν και να μπει σε εφαρμογή ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Έτσι μόνο θα καταργηθεί η ανισόμετρη ανάπτυξη και η αναρχία στην παραγωγή, θα αξιοποιηθούν οι μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες που έχει η Ελλάδα και που καταστρέφονται ή ένα μέρος τους παραδίδεται στη ληστρική εκμετάλλευση. Η Ελλάδα θα βγει από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ κ.ά.) και θα επιδιώξει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με άλλες χώρες.

Συμφέρον από αυτήν την πορεία έχουν η εργατική τάξη, οι μισοπρολετάριοι, οι φτωχοί αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, γενικά η λαϊκή οικογένεια. Αυτές οι δυνάμεις μπορούν να διαμορφώσουν μια πανίσχυρη λαϊκή συμμαχία μέσα από την πάλη ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και των άλλων κομμάτων του «ευρωμονόδρομου», για να κατακτήσουν τώρα όσα μπορούν να κατακτηθούν, να παρεμποδίσουν άλλα μέτρα, αλλά έχοντας πάντα στόχο την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων. Από ένα τέτοιο κίνημα έχει ανάγκη ο λαός και όχι από κινήματα τύπου «αγανακτισμένων» ή τύπου ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και άλλων εργατοπατέρων.

Αυτή την πρόταση κάνει το ΚΚΕ στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, εκεί πρέπει να στοχεύσει η πάλη και η συσπείρωσή τους. Αυτή η λύση δεν είναι για τη «δευτέρα παρουσία», δεν αποτελεί μεταφυσικό όραμα κάποιων ονειροπόλων. Είναι λύση ρεαλιστική και αναγκαία, που απαντά στο σήμερα και στο αύριο. Άλλος δρόμος για το λαό δεν υπάρχει. Όποιο κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, υπόσχεται ενδιάμεσες οδούς και λύσεις από τα πάνω με διάφορα μείγματα και επαναδιαπραγματεύσεις για το χρέος που δε δημιούργησε ο λαός, απλώς κοροϊδεύει.

Χρυσή Αυγή: Τα …ίδια λόγια (με την κυβέρνηση) ν’ αγαπιόμαστε!

Καλά, δεν περιμέναμε την τοποθέτηση του βουλευτή Σερρών της Χρυσής Αυγής για τα προβλήματα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, για να καταλάβουμε ότι η Χρυσή Αυγή είναι μαντρόσκυλο των αφεντικών, όργανο του συστήματος και ότι ταυτίζεται με τα υπόλοιπα κόμματα του κεφαλαίου. Όμως, και μ’ αυτές τους τις θέσεις για την Παιδεία αποκαλύπτουν γι’ άλλη μια φορά το πόσο βαθιά, μέχρι το μεδούλι, υποστηρικτές και βαστάζοι του εκμεταλλευτικού συστήματος είναι, όσο κι αν θέλουν να το παίζουν «αντισυστημικοί».
Ας δούμε ορισμένα απ’ όσα είπε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής…
«Πρώτον, όσον αφορά στο εκπαιδευτικό προσωπικό, όλοι γνωρίζουμε πλέον ότι το πρόβλημα αυτό είναι τόσο μεγάλο λόγω της κακής διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού».
Τι μας λένε, λοιπόν; Τα ίδια ακριβώς με τους υπουργούς Παιδείας των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ακριβώς τα ίδια είπε στη Βουλή πριν τρεις βδομάδες και ο νυν υπουργός Παιδείας της συγκυβέρνησης, Κ. Αρβανιτόπουλος: «…απαιτείται μια ριζική επανατοποθέτηση και αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων και μια λελογισμένη διαχείριση των διαθέσιμων κονδυλίων». Φταίει, λοιπόν, η κακή διαχείριση…  Στη συνέχεια, όμως, ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής δίνει τη λύση σ' αυτό το πρόβλημα…
«…κάποιοι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους… Πρέπει να πάρετε την πρωτοβουλία και να τα αλλάξετε όλα από την αρχή: το προσωπικό που δεν κάνει σωστά τη δουλειά του αλλά και την ποιότητα».
Να, η λύση, λοιπόν, για τη Χρυσή Αυγή! Οι απολύσεις! Φυσικά, δε μας προκαλεί εντύπωση. Έχει αποδείξει πολλές φορές και με κάθε ευκαιρία το τελευταίο διάστημα ότι είναι το μακρύ χέρι του συστήματος και άξιος υπερασπιστής του κεφαλαίου. Άλλωστε, οι προτάσεις αυτές έρχονται να υπηρετήσουν τα σχέδια της κυβέρνησης και της ΕΕ για το σχολείο της αγοράς. Μας θυμίζει κάτι άλλες, ταυτόσημες προτάσεις της «σοσιαλίστριας» πρώην υπουργού Παιδείας και αξιότιμης τροφίμου της λέσχης Bilderberg, Α. Διαμαντοπούλου, η οποία πριν από ένα χρόνο έλεγε: «Φέτος θα εφαρμοστεί υποχρεωτικά η αξιολόγηση… Όσοι έχουν τα προσόντα, την πρόθεση και την προσφορά, να παραμείνουν ή να μετακινηθούν σε άλλους χώρους όπου τους χρειάζεται το Δημόσιο. Όσοι δεν τα έχουν αυτά, να απολυθούν, όπως γίνεται και στον ιδιωτικό τομέα».
«Ο Έλληνας μαθητής δεν είναι ανταγωνιστικός πουθενά. Και οι μετρήσεις στην Ευρώπη το αποδεικνύουν».
Μιλάνε για ανταγωνιστικότητα των μαθητών και βασίζονται στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Βασίζονται σε εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Συγκεκριμένα, στο πρόγραμμα αξιολόγησης PISA που εφαρμόστηκε πριν λίγο καιρό σε 217 σχολεία της χώρας και αποτελεί εργαλείο για να συντάσσει ο ΟΟΣΑ τις γνωστές εκθέσεις του, στη βάση των κατευθύνσεων και των στόχων του μεγάλου κεφαλαίου. Η …«αντισυστημική» Χρυσή Αυγή, λοιπόν, επικαλείται τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, ενός ιμπεριαλιστικού οργανισμού που εδώ και χρόνια συστήνει στην Ελλάδα να επισπεύσει τις αντιλαϊκές ανατροπές, για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της. Που συστήνει απολύσεις, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, τσάκισμα μισθών και συντάξεων, εξοντωτική φορολόγηση του λαού και μια σειρά άλλα βάρβαρα μέτρα, που οδηγούν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στην Παιδεία ενισχύει και προωθεί τη σχεδιαζόμενη «αξιολόγηση», η οποία οδηγεί στο σχολείο της αγοράς και της αμάθειας, στις απολύσεις εκπαιδευτικών, όπως είπαμε και παραπάνω.
«Το φαινόμενο της κομματοκρατίας… ο χώρος της παιδείας είναι κατ’ εξοχήν ένας χώρος όπου κάποιοι επιδίδονται σε κομματικούς συναγωνισμούς…».
Γι’ άλλη μια φορά η Χρυσή Αυγή, ως γνήσιο παπαγαλάκι της Διαμαντοπούλου, που πρώτη έριξε το σύνθημα «έξω τα κόμματα, έξω τα συνδικάτα», ρίχνει πάλι στο τραπέζι το «φαινόμενο της κομματοκρατίας στα σχολεία», όπως λέει. Όλοι μαζί, υπουργοί, κόμματα της πλουτοκρατίας, βιομήχανοι, εφοπλιστές με τα κανάλια και τα τσιράκια τους, γνωστοί τηλεμαϊντανοί και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής όπου σταθούν και όπου βρεθούν προπαγανδίζουν το συγκεκριμένο επιχείρημα. Όλοι μαζί, με μοιρασμένους ρόλους, υπερασπίζονται το καπιταλιστικό σύστημα, την εκμετάλλευση του λαού από τους λίγους, τσακίζουν σήμερα τα δικαιώματα της νέας γενιάς στη μόρφωση, τη δουλειά, τη ζωή, για να σωθεί το κεφάλαιο από την κρίση. Κρύβουν ότι η καπιταλιστική κοινωνία είναι χωρισμένη σε δυο βασικές αντίπαλες τάξεις, τους καπιταλιστές και τους εργάτες, όπου οι πρώτοι εκμεταλλεύονται τους δεύτερους για να βγάλουν αμύθητα κέρδη, ότι δεν είμαστε πολίτες γενικά. Δεν είναι το ίδιο το παιδί του Μάνεση και το παιδί του εργάτη χαλυβουργού. Κρύβουν ότι τα κόμματα είναι πολιτικές οργανώσεις που εκφράζουν τα συμφέροντα κάποιας τάξης και ότι σήμερα η τάξη των καπιταλιστών έχει την εξουσία μέσω του πολιτικού της προσωπικού, των κομμάτων της. Τα σχολεία δε βρίσκονται σε «γυάλα», δεν είναι εκτός της κοινωνίας. Εκφράζονται κι εκεί τα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα. Το κεφάλαιο και τα κόμματά του είναι μέσα στα σχολεία με τους νόμους, με τους διευθυντές που είναι το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, με το περιεχόμενο των βιβλίων, με την αστυνομία.
Αυτό που τους νοιάζει, λοιπόν, είναι να φύγει από τη μέση, όχι γενικά τα κόμματα, αλλά κάθε τι που εναντιώνεται στο τσάκισμα των δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας, κάθε τι που θίγει τα συμφέροντα και την εξουσία των μονοπωλίων. Γι’ αυτό όταν λένε «έξω τα κόμματα» εννοούν «έξω το ΚΚΕ και η ΚΝΕ» από τα σχολεία. Όμως, είναι γελασμένοι αν πιστεύουν ότι θα ξηλώσουν το ΚΚΕ απ’ τα σχολεία, γιατί πολύ απλά οι θέσεις του και η δράση του υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες. Είναι ριζωμένο βαθιά στο λαό. Στις λαϊκές γειτονιές, στους χώρους δουλειάς και στα σχολεία.

Θριαμβολογούν για να τσιμπήσει ο λαός

Συνεχίζεται η θριαμβολογία της συγκυβέρνησης με τους εκπροσώπους της να πανηγυρίζουν σε όλα τα ΜΜΕ για την εκταμίευση της δόσης που σώζει τη χώρα και τους πολίτες. Μέγα ψέμα!

Αυτή η προπαγάνδα έχει στόχο να πείσει το λαό ότι έπιασαν τόπο οι θυσίες του και τώρα περνάμε σε μια περίοδο που με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις θα αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα. Όμως ο λαός, μετά από 3 χρόνια σκληρής και ανελέητης επίθεσης σε όλα τα επίπεδα που αφορούν στη ζωή του, πρέπει να είναι υποψιασμένος.

Οι ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις, η ραγδαία μείωση των μισθών και συντάξεων, οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις σε Ασφαλιστικό-Υγεία-Πρόνοια-Παιδεία, είναι αξιώσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του μεγάλου κεφαλαίου και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία που να μην ικανοποιήθηκε. Αυτοί λοιπόν είναι οι μόνοι που μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους από αυτήν την εξέλιξη που δεν έχει καμία σχέση με τις πραγματικές και σύγχρονες ανάγκες του λαού.

Το Ρόιτερς «ανακάλυψε» τη διαπλοκή

Τόνοι μελάνης έχουν χυθεί τις τελευταίες μέρες μετά το ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters για την διαπλοκή μεγαλοεπιχειρηματιών που κατέχουν αστικά ΜΜΕ με το κράτος. Το ρεπορτάζ του Reuters γράφτηκε με αφορμή το χαράτσι της ΔΕΗ και τις καταγγελίες εκ μέρους της ΓΕΝΟΠ ότι μεγαλοεπιχειρηματίες και ειδικότερα μεγάλα ΜΜΕ έχουν απαλλαχτεί από το χαράτσι ή πληρώνουν μειωμένο αντίτιμο.

Στο ρεπορτάζ του ειδησεογραφικού πρακτορείου αναφέρονται ονόματα ιδιοκτητών των μεγαλύτερων αστικών τηλεοπτικών καναλιών και εφημερίδων της Ελλάδας και το πώς αξιοποιούν ακριβώς τις εφημερίδες και τα κανάλια τους για να προωθούν τις άλλες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες, για να διαπλέκονται με άλλους επιχειρηματικούς ομίλους και με εκπροσώπους αστικών πολιτικών κομμάτων για να επηρεάζουν τις αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης κλπ.
Βέβαια, η διαπλοκή και τα σκάνδαλα επιχειρηματικών ομίλων και αστικών κυβερνήσεων δεν αποτελεί μοναδικό ελληνικό φαινόμενο, αλλά στοιχείο σύμφυτο με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Να θυμίσουμε μόνο το πιο πρόσφατο παράδειγμα, αυτό της Deutsche Bank, στελέχη της οποίας διώκονται για φοροδιαφυγή και «αμέλεια καταγγελίας ξεπλύματος μαύρου χρήματος»!
Ας επανέλθουμε όμως στα των ελληνικών αστικών ΜΜΕ. Όλοι αυτοί που σήμερα παριστάνουν τους έκπληκτους φαίνεται πως ούτε βλέπουν ούτε θυμούνται τα απόρρητα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας που δόθηκαν στη δημοσιότητα μέσω της ιστοσελίδας Wikileaks και αφορούσαν ακριβώς τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα.
Να θυμίσουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό τηλεγράφημα του τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τσ. Ρις με ημερομηνία 13/7/2006 στο οποίο περιγράφεται η κατάσταση στον Τύπο στην Ελλάδα και σημειώνεται: «Η βιομηχανία των ελληνικών ΜΜΕ ελέγχεται από μεγιστάνες επιχειρηματίες, των οποίων οι άλλες επιτυχείς επιχειρήσεις τους επιτρέπουν να επιδοτούν το κόστος που προκύπτει από τις δραστηριότητες των ΜΜΕ. Αυτές οι δραστηριότητες στα ΜΜΕ τους επιτρέπουν σε αντάλλαγμα να ασκούν πολιτική και οικονομική επιρροή». Ακόμα, τονίζεται ότι τα ιδιωτικά μεγάλα ΜΜΕ «κατέχονται από μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν δημιουργήσει ή κληρονομήσει περιουσίες στη ναυτιλία, τις τράπεζες, τις τηλεπικοινωνίες, τον αθλητισμό, το πετρέλαιο, τις ασφάλειες κ.λπ. και οι οποίοι σχετίζονται εξ αίματος, γάμου ή μοιχείας με πολιτικούς και κυβερνητικούς παράγοντες και/ή άλλα ΜΜΕ και επιχειρηματικούς μεγαλοπαράγοντες (…) Ο ελληνικός όρος «διαπλεκόμενα συμφέροντα» αναφέρεται ειδικά και αποκλειστικά στο δίκτυο σχέσεων μεταξύ των ΜΜΕ, των επιχειρήσεων και της κυβέρνησης». (Αναλυτικότερο ρεπορτάζ για τα εν λόγω τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας μπορεί να βρεθεί στο http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6418278&textCriteriaClause=%2BWIKILEAKS).
Δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς ούτε από το γεγονός ότι οι μεγάλοι επιχειρηματίες στήνουν κανάλια και εφημερίδες όχι επειδή είναι άμεσα κερδοφόρες επιχειρήσεις, αλλά επειδή το κέρδος που αποκομίζουν από αυτές είναι πολλαπλάσιο επιδρώντας στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων και προωθώντας τα συμφέροντά τους στους υπόλοιπους τομείς της επιχειρηματικής τους δραστηριότητες. Ούτε αποτελεί έκπληξη ότι στον μονοπωλιακό καπιταλισμό το αστικό κράτος είναι νύχι–κρέας με την πλουτοκρατία.
Αυτοί που αναρωτιούνται «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» ας καταλάβουν ότι στον καπιταλισμό αυτός που κυβερνά τον τόπο, τον όποιο καπιταλιστικό τόπο, είναι αυτός που έχει στα χέρια του την εξουσία: Η πλουτοκρατία. Τα δικά της συμφέροντα υπηρετεί η εκάστοτε αστική κυβέρνηση. Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ξεμπερδεύουν με τις αυταπάτες ότι θα μπορούσε μια αστική κυβέρνηση, ειδικά σε αυτή τη φάση καπιταλιστικής κρίσης, να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική. Τα συμφέροντα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορούν να ικανοποιηθούν όσο κουμάντο κάνουν τα μονοπώλια. Η δυσωδία από τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή τους πηγαίνει πάντα μαζί με τη βρώμα από τον σάπιο καπιταλισμό τους.

Δείξε μου τους συμμάχους σου, να σου πω ποιος είσαι...

Η ΔΗΜΑΡ επιβεβαίωσε τον κανόνα που θέλει την «κυβερνώσα αριστερά» να βγάζει τη λάντζα της αστικής τάξης με μεγαλύτερο ζήλο απ' τα κλασικά  αστικά πολιτικά κόμματα. Η φθορά που υπέστη στηρίζοντας μια πολιτική  βαθιά αντιλαϊκή την οδηγεί στην αναζήτηση τρόπων διασφάλισης της  μελλοντικής της ύπαρξης στο αστικό πολιτικό σκηνικό, που τελεί υπό  αναμόρφωση ώστε να μπορεί απρόσκοπτα να χειραγωγεί και να ενσωματώνει  λαϊκές δυνάμεις. Η συζήτηση για την ανασυγκρότηση του χώρου της κεντροαριστεράς, στην οποία συμμετέχει, καλά κρατεί.

Ο γραμματέας της ΚΕ του κόμματος Σπ. Λυκούδης ήταν σαφής, δηλώνοντας στον «Αθήνα 9,84» ότι σ' αυτό το χώρο έχει θέση το ΠΑΣΟΚ. Οπως είπε: «Αυτό  που μας ενδιαφέρει είναι η ανασυγκρότηση συνολικά του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, αυτό που λέμε κεντροαριστερά. Μας ενδιαφέρει  πάρα πολύ η ανασυγκρότηση αυτού του χώρου, διότι μπορεί να προσφέρει και  στην παρούσα φάση, αλλά και στις προοπτικές της χώρας (...) Το ΠΑΣΟΚ έχει πολλά να επιλύσει σε σχέση με το πώς πολιτεύτηκε (...) Παρά ταύτα  όμως και τις ένοχες πολιτικές του παρελθόντος, το ΠΑΣΟΚ δεν παύει να  είναι στο ευρύτερο δημοκρατικό στρατόπεδο με ιστορική διαδρομή σαράντα, πενήντα ετών (...) αν κοιτάξω τον χώρο της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έξω».

Την ίδια ώρα η δυνάμει «κυβερνώσα αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη σύναψη των δικών της συμμαχιών προκειμένου από καλύτερες θέσεις να ανταποκριθεί στο νέο ρόλο που έχει αναλάβει στο αστικό πολιτικό σύστημα, στην άσκηση της αστικής διαχείρισης με ένα άλλο μείγμα που διαφοροποιείται απ' το εφαρμοζόμενο σήμερα ως προς την αξίωση για «κούρεμα» του χρέους, άρα εξοικονόμηση πόρων, άρα περίσσευμα χρήματος για την ενίσχυση των καπιταλιστών.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και το ταξίδι του Αλ. Τσίπρα σε Βραζιλία και Αργεντινή. Οι κομπασμοί του ότι στο πρόσωπο του Λούλα βρήκε έναν ισχυρό σύμμαχο, δεν μπορεί παρά να ιδωθούν υπό το πρίσμα της πολιτικής που άσκησε ο Λούλα, δίνοντας ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, εκτοξεύοντας την καπιταλιστική οικονομία στην 6η θέση παγκοσμίως, αφήνοντας ταυτόχρονα στο βάραθρο της πιο ανήκουστης φτώχειας εκατομμύρια Βραζιλιάνους. Η εμπειρία διαχείρισης της κρίσης με μέτρα τόνωσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά και η στάση της χώρας αυτής στο ΔΝΤ με γνωστές τις ενστάσεις της στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας, που εκφράζουν την απροθυμία της αστικής της τάξης να αναλάβει μερίδιο της ζημιάς της κρίσης, είναι πολύτιμη για τον ΣΥΡΙΖΑ και στην περίπτωση που κληθεί να διαχειριστεί την αστική εξουσία. Είναι πολύτιμη και για μερίδες της ντόπιας αστικής τάξης που καλοβλέπουν ένα μείγμα διαχείρισης διαφορετικό απ' το προκρινόμενο σήμερα.

Συμμάχους όμως αναζητά και στο εσωτερικό της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ. Τις προάλλες ο Γ. Μπαλάφας δήλωσε πως ναι, αν χρειαστεί, θα συγκυβερνήσουν με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες». Και σήμερα ο Π. Σκουρλέτης υπερασπίστηκε την καθιέρωση της απλής αναλογικής, ομολογώντας όμως ότι για το κόμμα του αυτή υποτάσσεται στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού, στην αναβάθμιση του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιό του και στην επιδίωξή του να κυβερνήσει. Όπως είπε, αν και η απλή αναλογική αποκλείει την αυτοδυναμία, αυτό δεν συνιστά πρόβλημα, αφού θα απελευθερώσει δυνάμεις, θα ευνοήσει τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών, άρα θα έχει να επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνητικούς συνεταίρους.

Αυτού του είδους οι αναζητήσεις στο πλαίσιο των ανακατατάξεων που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση, η δυσκολία διαχείρισής της, οι ανταγωνισμοί για τον επιμερισμό κερδών και ζημιών και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό που αντανακλά συμφέροντα και επιδιώξεις της αστικής τάξης της χώρας, που δεν είναι πάντα ενιαία ανάμεσα στα διάφορα τμήματά της,αλλά και στη διεθνή σκακιέρα, δεν αφορούν ούτε κατ' ελάχιστο τα λαϊκά συμφέροντα. Η καρατόμησή τους, άλλωστε, είναι ίσως το μόνο στο οποίο συμπίπτουν απολύτως και ομοφώνως παντού και πάντα τα μονοπώλια και οι διαχειριστές της εξουσίας τους, νυν και δυνάμει.

Ο λαός έχει και τη δυνατότητα αλλά και χρέος απέναντι στα παιδιά του να αρνηθεί να τον οδηγήσουν σαν πρόβατο στη σφαγή. Στις λυκοσυμμαχίες των αστών να αντιτάξει τη δική του πανίσχυρη λαϊκή συμμαχία, δεν υπάρχει δύναμη ικανή να την παρεμποδίσει απ' τη στιγμή που θα συγκροτηθεί αποφασισμένη να επιβάλει τη λαϊκή εξουσία.

Μεταφορά τεχνογνωσίας από τη Βραζιλία

«Ισχυρό σύμμαχο στην προσπάθεια του ελληνικού λαού να ξεπεράσει την κρίση» βρήκε στο πρόσωπο του πρώην Προέδρου της Βραζιλίας Λούλα ο Αλ. Τσίπρας, όπως δήλωσε μετά την προχτεσινή τους συνάντηση. Τι είπε ο σοσιαλδημοκράτης Λούλα στη δική του δήλωση; «Το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω στον ελληνικό λαό είναι ότι σ' αυτή τη στιγμή της κρίσης πρέπει να είναι ψύχραιμοι, να έχουν μεγάλη θέληση και να αναζητήσουν λύσεις. Να μη γίνονται πολλά σχόλια για την κρίση». Δηλαδή, να ψάξει ο λαός που πτωχεύει κοινές λύσεις με το κεφάλαιο που τον οδηγεί στην πτώχευση και να είναι ψύχραιμος ο εκμεταλλευόμενος απέναντι στον εκμεταλλευτή του! Καραμπινάτος σοσιαλδημοκράτης ο Λούλα, δε χρειάζεται να αλλάζει προβιά για να κηρύσσει την ταξική συναίνεση και υποταγή για να ξεπεραστεί η κρίση.
Είπε ακόμα ο Λούλα: «Νομίζω ότι ούτε η Ελλάδα ούτε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν θα βίωνε τις σημερινές καταστάσεις, αν είχαν παρθεί οι σωστές αποφάσεις πριν από τέσσερα χρόνια». Ποιες θεωρεί «σωστές αποφάσεις» δεν είπε. Υπονοείται όμως ότι αυτοί που ρυθμίζουν τα πράγματα πήραν λάθος αποφάσεις. Σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτοί είναι τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οι πολιτικοοικονομικοί οργανισμοί που συμμετέχουν. Άρα, στο χέρι αυτών ήταν, σύμφωνα με τον Λούλα, να μην πάρει τέτοια τροπή η κρίση. Δηλαδή, άλλη διαχείριση, αφού η κρίση ήταν αδύνατο να μην εμφανιστεί, αφού είναι στο DNA του καπιταλισμού. Με άλλα λόγια, να συρθεί ο λαός πίσω από τον έναν ή τον άλλο διαχειριστή, τον έναν ή τον άλλο ιμπεριαλιστή, με την αυταπάτη ότι μπορεί να δώσει καλύτερες λύσεις και μάλιστα προς όφελός του.
Ο Λούλα είπε ακόμα: «Στη Βραζιλία η λέξη - κλειδί ήταν η οικονομική ανάπτυξη μαζί με το εμπόριο, μαζί με τις επενδύσεις, μαζί με τις θέσεις εργασίας, μαζί με την κατανάλωση και γι' αυτό η Βραζιλία έχει ανέβει από τη δέκατη στην έκτη θέση στην παγκόσμια οικονομία». Ποιος σκαρφαλώνει βήμα το βήμα στην κορυφή; Η αστική τάξη της Βραζιλίας και όχι βέβαια ο λαός της, που ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη πορεία. Ο Λούλα λέει ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί με επενδύσεις από τους καπιταλιστές, που όμως, όπως σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, προϋποθέτουν αντεργατικές ανατροπές και φιλομονοπωλιακά μέτρα. Αυτή την «τεχνογνωσία» μπορεί να μεταδώσει ο Λούλα στον ΣΥΡΙΖΑ: Πώς να οδηγήσει την ντόπια αστική τάξη σε ταχύτερη ανάκαμψη από την κρίση, σε βάρος όμως του λαού, που θα συνεχίσει να υποφέρει, ανεξάρτητα από το μείγμα της διαχείρισης.
Το επιβεβαιώνουν, άλλωστε, τα στοιχεία που δημοσίευσε χτες και τις προηγούμενες μέρες ο «Ριζοσπάστης» για την κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων στην έκτη καπιταλιστική οικονομία παγκοσμίως (ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ ήταν 7% το 2010, 3% το 2011 και πρόβλεψη για 4-5% το 2012 και 2013): Πάνω από 16 εκατ. άνθρωποι ζουν σε συνθήκες (επίσημης) φτώχειας, όπως και το 55% του πληθυσμού στις αγροτικές περιοχές. Επίσης, το 66% του πληθυσμού στη Βορειοανατολική Βραζιλία ζουν κάτω από το όριο της επίσημης φτώχειας και σχεδόν οι μισοί από αυτούς ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας...

Δεν τους πήρε ο πόνος για την αγροτιά...

Τα οξυμένα προβλήματα της φτωχομεσαίας αγροτιάς που προκαλεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική της ΕΕ και της τρικομματικής συγκυβέρνησης, δε λύνονται με δηλώσεις καλλιέργειας ψεύτικης ελπίδας και ψεύτικων εντυπώσεων διά στόματος πρωθυπουργού. Η πραγματικότητα για τους φτωχούς αγροτοκτηνοτρόφους είναι καθημερινά και πιο οδυνηρή, άθλια. Ο πρωθυπουργός έσπευσε από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων να δηλώσει ότι «σχεδιάζουμε με σωστό τρόπο το αύριο της γεωργίας». Ωστόσο, η φτωχή αγροτιά από την πολιτική που σχεδιάζουν κυβέρνηση, ΕΕ και μονοπώλια μόνο φτώχεια και ξεκλήρισμα έχει να περιμένει.
Στις πρωθυπουργικές δηλώσεις τονίστηκε πως γίνεται ένεση ρευστότητας με την καταβολή επιδοτήσεων πάνω από 1 δισ. ευρώ. Αλλά και αυτό δεν αποτελεί καμία παροχή, αφού πρόκειται για την πληρωμή του υπόλοιπου μισού της ενιαίας ενίσχυσης (αγροτικών επιδοτήσεων) του 2012. Η ουσία είναι ότι ακόμα και η καταβολή των επιδοτήσεων ύψους 2,2 δισ. ευρώ, δεν απέτρεψε τη μείωση του πραγματικού αγροτικού εισοδήματος, που δεν μπορεί να κρύψει πια ούτε η επίσημη στατιστική. Το 2012, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία προβλέπει μείωση εισοδημάτων 2%. Για πέμπτη συνεχή χρονιά η φτωχή αγροτιά βλέπει το εισόδημά της να μειώνεται και η ακολουθούμενη πολιτική εγγυάται μόνο περαιτέρω μείωση, για τους φτωχούς αγρότες. Παράλληλα, η αγροτιά βλέπει τη σοδειά της να μένει απούλητη ή να την παίρνουν για ένα κομμάτι ψωμί εκβιαστικά οι εμποροβιομήχανοι, εκμεταλλευόμενοι τις αθρόες εισαγωγές. Βλέπει το κόστος παραγωγής να αυξάνεται δραματικά από τη ληστρική δράση των μονοπωλίων που ελέγχουν τα αγροτικά εφόδια. Βλέπει τα άγρια χαράτσια και τη φορολογία που επιβάλλει η συγκυβέρνηση. Αυτές είναι οι συνέπειες της πολιτικής της ΚΑΠ και της ΕΕ που λιβανίζουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης και του «ευρωμονόδρομου». Που σκόπιμα κρύβουν από το λαό ότι το 80% των επιδοτήσεων το απολαμβάνει το 20% των μεγαλοαγροτών - επιχειρηματιών και μόνο ορισμένα ψίχουλα φτάνουν στη φτωχή αγροτιά που και αυτά τα παίρνουν πίσω με τις μεγάλες αυξήσεις στον ΟΓΑ, στον ΕΛΓΑ, με τα χαράτσια, τα χρέη στις τράπεζες κ.ά.
Πρωθυπουργός και συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, διαπιστώνοντας ότι η οργή της φτωχής αγροτιάς φουντώνει, επιχειρούν να την κοροϊδέψουν και να κρύψουν τις μεγάλες ευθύνες τους, για όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα σε βάρος της. Μπροστά σε αυτήν την πολιτική κοροϊδίας και εξαθλίωσης, η απάντηση είναι η αντίσταση και ο αγώνας. Μέσα στο Γενάρη, η ΠΑΣΥ προετοιμάζει νέες αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Απαιτείται μαζικός και επίμονος αγώνας ενάντια στην πολιτική που στηρίζει και ενισχύει τα μονοπώλια. Αγώνας για να δοθεί λύση και προοπτική αγροτικής ανάπτυξης σε όφελος των μικρών παραγωγών, των ανέργων, των λαϊκών στρωμάτων συνολικά. Η πολιτική της ΕΕ και η ΚΑΠ, η πολιτική του κεφαλαίου διεθνώς, όχι μόνο δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον να στηρίξει τους αγρότες ή να επιτρέψει την ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με βάση τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών, αλλά προωθεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς τη συνολική καπιταλιστικοποίηση της αγροτικής παραγωγής σε όφελος των μονοπωλίων. Το συμφέρον της φτωχής αγροτιάς είναι να συμπαραταχθεί με την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα των πόλεων, που αγωνίζονται ενάντια στα μέτρα και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, για την ανατροπή της, για την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Όταν οι αστοί ασχολούνται με τις Θέσεις του ΚΚΕ

Είναι γεγονός ότι το Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος έχει επεξεργασμένη τη στρατηγική του για τη συγκέντρωση των δυνάμεων που έχουν αντικειμενικά συμφέρον για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού και που θα συγκρουστούν για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας.

Αυτό δεν είναι καινούριο ζήτημα. Όπως επίσης δεν είναι καινούριο ζήτημα ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα όταν επεξεργάζεται το Πρόγραμμά του παίρνει στη δοσμένη στιγμή υπόψη του τις εξελίξεις στον καπιταλισμό, γιατί υπάρχουν εξελίξεις, για παράδειγμα η βιομηχανία στην Ελλάδα στη 10ετία του '80 στηριζόταν σε κλάδους και επιχειρήσεις έντασης εργασίας (π.χ., κλωστοϋφαντουργία, ιματισμός κ.λπ.), ενώ στη 10ετία του '90 και μετά έχουμε ανάπτυξη τομέων και επιχειρήσεων έντασης κεφαλαίου (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια κ.λπ.).

Υπάρχουν αλλαγές επομένως και στην εργατική τάξη και στα μικροαστικά στρώματα. Η οικονομική κρίση επίσης επιφέρει τέτοιες αλλαγές. Παίρνει επίσης υπόψη τη διαπλοκή της καπιταλιστικής οικονομίας της χώρας με άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, την ένταξη ή όχι σε διεθνείς και περιφερειακές διακρατικές ενώσεις, τις εξελίξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα κ.λπ.

Ποια πολιτική συμμαχιών και γιατί

Βεβαίως, όταν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα κάνει λόγο για δυνάμεις που αντικειμενικά έχουν συμφέρον από το πέρασμα στο σοσιαλισμό, σαφώς και αναφέρεται σε κοινωνικές δυνάμεις. Και επιδιώκει με βάση τις τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα, στην καπιταλιστική κοινωνία, να προσδιορίσει όσο γίνεται με μεγαλύτερη σαφήνεια αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν συμφέρον από την ανατροπή του καπιταλισμού, ανεξάρτητα από το αν η πλειοψηφία τους δεν το συνειδητοποιεί ακόμη ως αναγκαιότητα.

Στη Θέση 73 αναφέρεται: «Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική. Κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης θα είναι η εργατική τάξη ως η ηγετική δύναμη, οι μισοπρολετάριοι (δηλαδή αυτοί που έχουν κύριο εισόδημα μέσω της μισθωτής εργασίας και όχι από κάποια ιδιοκτησία σε μέσα παραγωγής), τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη, η φτωχή αγροτιά». Εδώ αναφέρονται με σαφήνεια αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις.

Επίσης, στη Θέση 75 αναφέρεται: «Το ΚΚΕ δρα στην κατεύθυνση της προετοιμασίας του υποκειμενικού παράγοντα για την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης... Η δράση του ΚΚΕ σε μη επαναστατική κατάσταση συμβάλλει αποφασιστικά στην προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα (Κόμμα, εργατική τάξη, συμμαχίες) για επαναστατικές συνθήκες, για την πραγματοποίηση των στρατηγικών καθηκόντων του».

Επομένως, η πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ είναι πολιτική στρατηγικής σημασίας και η συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας εντάσσεται στη συγκέντρωση των κοινωνικών δυνάμεων για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, στη δημιουργία του συνόλου των αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων. Οι υλικοί όροι για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση υπάρχουν ανεξάρτητα αν δεν είναι στην ημερήσια διάταξη οι αντικειμενικές συνθήκες της σοσιαλιστικής επανάστασης. Δυνάμεις που δεν μπορούν να προετοιμάζονται γι' αυτή τη σύγκρουση, όταν έλθει η στιγμή της σύγκρουσης, η οποία επίσης δεν μπορεί να προκαθοριστεί, ακόμη και αν συμμετέχουν στους αγώνες, χωρίς τη δράση του ΚΚΕ.

Πρέπει, επίσης, να πούμε ότι η δράση για τη συγκρότηση της συμμαχίας γίνεται στο έδαφος της πάλης για τα λαϊκά προβλήματα με πολιτική, περιεχόμενο και προσανατολισμό την πάλη ενάντια στα μονοπώλια, ενάντια στο κεφάλαιο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος που να βοηθά στη συσπείρωση δυνάμεων σε αγώνες που να αναδείχνουν και να χτυπούν τη ρίζα των προβλημάτων, να συμβάλλει στη ματαίωση χειρότερων μέτρων, στη σχετική βελτίωση της ζωής, στη συνειδητοποίηση της διεξόδου σε όφελος της εργατικής τάξης και των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, όλων όσων τσακίζουν τα μονοπώλια και η εξουσία τους.

Για παράδειγμα, και ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει δήθεν φιλολαϊκή διέξοδο, με πρόγραμμα ανάπτυξης των μεγαλοεπιχειρηματιών, δηλαδή αφήνοντας άθικτη την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εξουσία των μονοπωλίων (μιλά για αλλαγή κυβέρνησης και όχι τάξης στην εξουσία), άρα και τους όρους που αναπαράγουν και διευρύνουν τις αιτίες των προβλημάτων των εργαζομένων. Σ' αυτό το έδαφος καλεί την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα να συμμαχήσουν. Που σημαίνει ότι δεν ανταποκρίνεται ούτε στο σήμερα ούτε στο αύριο υπέρ του λαού.

Οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 19ο Συνέδριο κάνουν εκτενή αναφορά και στις κοινωνικές δυνάμεις της συμμαχίας, στην αντικειμενική της βάση, στο έδαφος πάνω στο οποίο συγκροτείται, στη σχέση του ΚΚΕ με τη συμμαχία.

Παλιά υπόθεση η σκόπιμη διαστρέβλωση

Με τη δημοσίευση των Θέσεων της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο, ορισμένα αστικά επιτελεία, μέρος του αστικού Τύπου, όπως, π.χ., το «Βήμα» και ο Λ. Σταυρόπουλος, έχουν κάνει σημαία της προπαγάνδας τους, διαστρεβλώνοντας τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, αυτό: «Το ΑΑΔΜ πάλης το οποίο είχε διακηρύξει το 15ο Συνέδριο καταργείται και αντικαθίσταται από τη "Λαϊκή Συμμαχία"».

Βεβαίως, αυτά τα διανθίζουν με εκτιμήσεις ότι «ο Περισσός έχει αποφασίσει να ακολουθήσει το μοναχικό δρόμο της επαναστατικής πρωτοπορίας, αποκλείοντας τη συνεργασία ακόμη και με δυνάμεις της Αριστεράς που προβάλλουν ένα σαφές αντικαπιταλιστικό πλαίσιο δράσης». Τα ίδια γράφονταν και για το 15ο Συνέδριο σε σύγκριση με το Πρόγραμμα του 10ου Συνεδρίου. Τώρα, για λόγους τακτικής, ενώ ξέρουν, καμώνονται ότι είναι υπέρ του 15ου Συνεδρίου.

Πρώτ' απ' όλα αυτή η προπαγάνδα δεν είναι καινούρια. Εδώ και μερικά χρόνια, αναμασούν τα περί «σεχταριστικής πολιτικής του ΚΚΕ», ότι «το ΚΚΕ δεν έχει πολιτική συμμαχιών», γιατί δε συνεργάζεται με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αλλά συνεργασία για ποιο σκοπό; Την αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος και τη συμβολή του στη χειραγώγηση των εργαζομένων σ' αυτό; Το ΚΚΕ έχει την πιο πλατιά πολιτική αντιμετώπισης των λαϊκών προβλημάτων από τη σκοπιά των πραγματικών τους συμφερόντων κόντρα στα συμφέροντα των μονοπωλίων, άμεσων και μακροπρόθεσμων.

Το ΚΚΕ έχει την πιο πλατιά πολιτική συμμαχιών αφού αναφέρεται στην εργατική τάξη, στους αυτοαπασχολούμενους, στους φτωχούς αγρότες. Βεβαίως, τα πολιτικά κόμματα, ακόμα και αυτά που υποστηρίζουν τους αυτοαπασχολούμενους, δύσκολα ή και με μεγάλες ταλαντεύσεις, μπορούν να υιοθετήσουν το ζήτημα της ανατροπής των μονοπωλίων.

Η αστική και οπορτουνιστική προπαγάνδα, μιλώντας στο όνομα του λαού, έχει μόνιμα στο στόχαστρο τη στρατηγική του ΚΚΕ και αντιπαρατίθεται με σχετική ευελιξία σ' αυτήν. Η άποψη ότι «το ΚΚΕ δε συνεργάζεται» βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και την εντάσσουν στα πλαίσια των επιδιώξεων αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος. Η αστική τάξη όχι μόνο αναζητά και διαμορφώνει εφεδρείες στο πολιτικό της σύστημα για να μπορεί να χειραγωγεί λαϊκές δυνάμεις στην αστική πολιτική, ιδιαίτερα σε συνθήκες που παραδοσιακά της κόμματα καταρρέουν, αλλά επιδιώκει ταυτόχρονα να αποτρέπει όσο γίνεται τη συσπείρωση λαϊκών δυνάμεων στο ΚΚΕ.

Πατάει πάνω σε λαϊκές συνειδήσεις που αναζητούν λύσεις στα προβλήματα, όντας διαπαιδαγωγημένες στην αντίληψη ότι οι κυβερνήσεις λύνουν προβλήματα, οι αντιπολιτεύσεις βάζουν φρένο. Και μπορεί και να κυβερνήσουν. Απ' αυτή τη σκοπιά αντιμετωπίζουν τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο και ο Σταυρόπουλος με το «Βήμα» και κάμποσοι άλλοι, όταν θέτουν το ζήτημα ότι το ΚΚΕ δε συνεργάζεται.

Βγήκαν, επίσης, ο Σταυρόπουλος στο «Βήμα» και κάποιοι άλλοι, με το τροπάρι ότι το ΚΚΕ εγκαταλείπει το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο και το αντικαθιστά με τη Λαϊκή Συμμαχία. Επί της ουσίας καμιά εγκατάλειψη δεν υπάρχει, καμιά αντικατάσταση.

Αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις πασχίζουν σκόπιμα να διατηρούν και να καλλιεργούν συγχύσεις και λαθεμένες θεωρητικές - ιδεολογικές, επομένως και πολιτικές, προσεγγίσεις, με τον όρο «ιμπεριαλισμός».

Ο ιμπεριαλισμός είναι ο μονοπωλιακός καπιταλισμός

Στο μαρξισμό - λενινισμό, με τον όρο «ιμπεριαλισμός» προσδιορίζεται το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού. Δεν είναι διαφορετικό ζήτημα ο ιμπεριαλισμός από το μονοπωλιακό καπιταλισμό, όπου στην οικονομία κυριαρχεί το μονοπώλιο. Επομένως, είτε «ιμπεριαλισμός» πούμε είτε «μονοπωλιακός καπιταλισμός» είναι ένα και το αυτό.

Επειδή, όμως, αναφέραμε πιο πάνω ότι υπάρχουν δυνάμεις που διαχωρίζουν τον ιμπεριαλισμό από το μονοπωλιακό καπιταλισμό, πρέπει να πούμε ότι το κάνουν αποσπώντας την πολιτική από την οικονομία και με τον όρο «ιμπεριαλισμός» αναφέρονται στην εξωτερική πολιτική ισχυρών καπιταλιστών κρατών στα πλαίσια της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής αγοράς και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και προσδιορίζουν ως «ιμπεριαλισμό» την τάση για επεμβάσεις, πολέμους κ.λπ.

Οι Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο αποσαφηνίζουν αυτό το ζήτημα λέγοντας ότι η Λαϊκή Συμμαχία έχει σαφή αντιμονοπωλιακό αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό - αφού ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μονοπωλιακός - προωθεί τη ρήξη με τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, που αυτό συνεπάγεται τη λύση της ανισόμετρης σχέσης εξάρτησης και ανισότιμης αλληλεξάρτησης, αντιστρατεύεται τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη συμμετοχή σε αυτόν (Θέση 62).

Υπάρχει ένα δεύτερο ζήτημα το οποίο διευκρινίζεται. Ο όρος «δημοκρατικό». Υπάρχουν δημοκρατικές κοινωνικές δυνάμεις; Είναι άλλο ζήτημα ως μέτωπα πάλης. Και ως τέτοια υπάρχουν στη Λαϊκή Συμμαχία.

Η πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ και στο 15ο Συνέδριο και στις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο αναφέρεται στη συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων, αυτών που έχουν αντικειμενικά συμφέρον από την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.

Όλες οι υπόλοιπες αναφορές εφημερίδων σαν το «Βήμα», σχετικά με τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ και την πολιτική των συμμαχιών του αποτελούν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολεμικής στη στρατηγική του ΚΚΕ που επιδιώκει να περάσει στη συνείδηση των εργαζομένων ότι μόνο με τις από τα πάνω συνεργασίες των «αριστερών» δυνάμεων μπορεί να δοθεί φιλολαϊκή διέξοδος και αποκλειστικά εντός του καπιταλισμού.

Μόνο που πρέπει να προβληματίσει τους ανθρώπους του μόχθου, γιατί οι αστικές δυνάμεις επιμένουν να στηρίζουν τέτοιες συνεργασίες, να κάνουν απ' αυτή τη σκοπιά πολεμική στο ΚΚΕ. Αν αυτές έβλαπταν έστω και στο ελάχιστο τους αστούς θα τις πρόβαλλαν; Οι επιδιώξεις τους είναι να συνεχίζουν να επιδρούν στις λαϊκές συνειδήσεις με την αστική κοινοβουλευτική λογική, αφαιρώντας από τους εργαζόμενους το όπλο της ταξικής πάλης από τα κάτω, στους τόπους δουλειάς, στις εργατικές γειτονιές, να τους αφαιρούν το έδαφος της κοινής πάλης ενάντια στο κεφάλαιο, περιορίζοντας τη διέξοδο στα στενά όρια μιας κυβερνητικής λύσης διαχείρισης του καπιταλισμού. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη.

Κανένας μόνος - Όλοι μαζί σαν μια γροθιά…

Η Τετάρτη 19 Δεκέμβρη να είναι η μέρα που θα σηματοδοτήσει, ότι ο λαός δεν έχει να πληρώσει, δεν μπορεί να πληρώσει άλλο τα χρέη, που φόρτωσαν στις πλάτες του οι πολιτικές που υπηρετούν τα κέρδη των μονοπωλίων.
Να είναι η μέρα που θα ξεσηκωθούν και θα συμμαχήσουν τα λαϊκά στρώματα, προκειμένου να δώσουν τη δική τους αγωνιστική απάντηση ενάντια στη φοροληστεία που γίνεται σε βάρος τους. Χωρίς ταλαντεύσεις, χωρίς δισταγμό να πλημμυρίσουν το απόγευμα της Τετάρτης οι πλατείες και οι δρόμοι σε κάθε Δήμο, σε κάθε πόλη της Ελλάδας. Δεν υπάρχει δικαιολογία, δεν υπάρχει περιθώριο, μαζί με τις οικογένειές μας να συναντηθούμε με τους γείτονες, τους συναδέλφους μας και όλοι μαζί να αντιπαλέψουμε το νομοσχέδιο – λαιμητόμο που μας σφίγγει ακόμη περισσότερο τη θηλιά γύρω από το λαιμό μας, που στόχο έχει να μας αρπάξει και την τελευταία δεκάρα που έχει μείνει στις τσέπες μας.
Δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού κι αναμονής. Δεν υπάρχει εργαζόμενος, άνεργος, συνταξιούχος, μικρομεσαίος, αγρότης που να μην στενάζει κάτω από τα νέα φορολογικά μέτρα. Δεν εξαιρείται κανένας.
Την Τετάρτη 19 Δεκέμβρη να εκφραστεί η δύναμη της Λαϊκής Συμμαχίας έμπρακτα. Να είναι συνέχεια των μεγάλων εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων του προηγούμενου διαστήματος και αφετηρία για νέες ακόμη μεγαλύτερες κινητοποιήσεις το επόμενο διάστημα.
Να διαμηνύσουμε στην τρικομματική συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, στα κόμματα που στηρίζουν την καπιταλιστική κερδοφορία, στο κεφάλαιο και την ΕΕ, ότι θα μας έχουν μπροστά τους, σαν μια γροθιά!

«Είμαστε υπερήφανοι καπιταλιστές…»

«Αυτό ονομάζεται καπιταλισμός. […] Είμαστε υπερήφανοι καπιταλιστές, είναι απολύτως σαφές», απάντησε ο επικεφαλής της «Google», Ερικ Σμιτ, στις διαμαρτυρίες που ξέσπασαν με αφορμή την παραδοχή του, ότι η εταιρεία «Google» αξιοποιεί τις φορολογικές νομοθεσίες, προκειμένου να γλιτώνει δισεκατομμύρια από την απόδοση φόρων.

Αυτή είναι η αλήθεια για τον καπιταλισμό. Αλήθεια είναι επίσης, ότι αυτοί που υπηρετούν το καπιταλιστικό σύστημα ψηφίζουν και υλοποιούν νόμους που διαμορφώνουν φορολογικούς παραδείσους για τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές, φροντίζοντας να πάρουν από τον εργαζόμενο, το συνταξιούχο, τον άνεργο, τον μικρό ΕΒΕ και τον αγρότη, ακόμη και την τελευταία δεκάρα που δεν του περισσεύει.

Αυτό υπηρετεί και το φορολογικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στη Βουλή. Καταργείται το αφορολόγητο όριο για τους εργαζόμενους, τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους, μαζί και με μια σειρά από μειώσεις για δαπάνες, ενώ τα παιδιά θα αποτελούν πλέον τεκμήριο. Ταυτόχρονα οι αυτοαπασχολούμενοι κι οι αγρότες φορολογούνται από το πρώτο ευρώ. Για τους επιχειρηματικούς ομίλους, ωστόσο, η φορολογία μειώνεται από το 45% στο 36% και διατηρείται η φοροασυλία για το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Επιβεβαιώνεται η τοποθέτηση του ΚΚΕ. Όποιο νομοσχέδιο και να κατατεθεί, με όποια ρύθμιση, με όποιο περιεχόμενο, όσο θα κυριαρχούν τα μονοπώλια, θα υπάρχουν πάντα «παραθυράκια» που θα αξιοποιούνται από τους μεγαλοεπιχειρηματίες για να φουσκώνουν οι τσέπες τους. Αυτό ονομάζεται καπιταλισμός, όπως καμαρώνει και ο κύριος Σμιτ...

Τον κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης…

Τη Δευτέρα 17 Δεκέμβρη, το κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες «στολίστηκε» με μια μεγάλη φωτεινή καρδιά προς τιμήν του Βάτσλαβ Χάβελ, του αντικομμουνιστή και πρωτεργάτη της αντεπανάστασης στην Τσεχοσλοβακία, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 75 ετών πριν από ένα χρόνο. Όπως ανακοίνωσαν μάλιστα οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, η καρδιά αντιπροσωπεύει το ενδιαφέρον του Χάβελ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ειρήνη και τη δημοκρατία και τον αγώνα του ενάντια στα ολοκληρωτικά καθεστώτα...
Ας δούμε όμως τις ημέρες και τα έργα του Χάβελ και γιατί οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ έχουν ανάγκη να τον τιμούν... Εμφανιζόμενος κατά τη λεγόμενη «Άνοιξη της Πράγας» το 1968, πρωταγωνίστησε στη συγκεκριμένη απόπειρα ανατροπής του Σοσιαλισμού, που παρουσιάστηκε με το οπορτουνιστικό προσωπείο του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο». Ήταν επίσης συνδιαμορφωτής της πολιτικής διακήρυξης «Χάρτα 77», η οποία, στο όνομα του «εκδημοκρατισμού», αξιοποιήθηκε από τους ιμπεριαλιστές για ενίσχυση των αντεπαναστατικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Τσεχοσλοβακίας. Από το 1968 έως το 1989 ο Χάβελ περιόδευσε ανά τον κόσμο παρουσιαζόμενος ως «διανοούμενος αγωνιστής» και εξαπέλυε συκοφαντίες εναντίον του Σοσιαλισμού. Φυσικά, εξαργύρωσε τα χρόνια που «αγωνιζόταν», καθώς το 1989, μετά την ολοκλήρωση της αντεπανάστασης στην Τσεχοσλοβακία, υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας. Μετά τη διάσπασή της το 1993 σε Τσεχία και Σλοβακία διετέλεσε πρόεδρος της πρώτης έως το 2003. Δρομολόγησε την ένταξη της Τσεχίας στο ΝΑΤΟ το 1999 και στην ΕΕ το 2004.
Στην εικοσαετία που πέρασε από την ανατροπή του Σοσιαλισμού, ο τσέχικος λαός «απολαμβάνει» τους καρπούς της καπιταλιστικής παλινόρθωσης για την οποία πάλεψε ο Χάβελ. Απολαμβάνει «τα δικαιώματα που στερούσαν στο λαό οι κομμουνιστές» όπως το «δικαίωμα» στην ανεργία, τη φτώχεια και την ανασφάλεια. Απολαμβάνει τη «δημοκρατία» (π.χ. απαγόρευση της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Τσεχίας) και την «ελευθερία» (π.χ. κομμουνιστές δάσκαλοι διώκονται γιατί λένε στους μαθητές ότι οι Ναζί εκτέλεσαν τους Πολωνούς στρατιώτες στο Κατίν). Για τους ιμπεριαλιστές ο Χάβελ ήταν ένα από τα καλύτερα παιδιά... Για τους εργαζόμενους από την άλλη, ιδιαίτερα αυτούς που ζουν σήμερα στην πρώην Τσεχοσλοβακία μέσα στη φτώχεια και πεθαίνουν από το κρύο, θανάσιμος εχθρός...
ΥΓ:
Βεβαίως, ο Χάβελ έχει εξασφαλισμένη θέση… Στον πάσσαλο της ατίμωσης τον κάρφωσε κιόλας η Ιστορία. Εκεί ίσως συναντήσει τους εξολοθρευτές της Παρισινής Κομμούνας, καθώς και άλλους αντεπαναστάτες, για τους οποίους ο Μαρξ είχε αφιερώσει τα λόγια αυτά. Και πράγματι …από εκεί δεν μπορούν να λυτρώσουν τον Χάβελ και τους ομοίους του «μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους».

H «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ

Αναγγέλλοντας την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα σε Αργεντινή και Βραζιλία, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει σε «non paper» που διένειμε: «(Η επίσκεψη) εντάσσεται στη συνολική στρατηγική που έχει επεξεργαστεί και θέτει σε εφαρμογή ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για εξωστρέφεια, διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος και αξιοποίηση κάθε δυνατής βοήθειας. Γιατί εμείς, από την αρχή της κρίσης επιμέναμε στον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της, υποστηρίζαμε ότι η έκβασή της θα προσδιοριστεί τελικά σε τρία επίπεδα: το εθνικό, το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Εγγράφεται στην ευρύτερη αντίληψή μας, ότι η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, οφείλει να αναπτύξει ενεργή και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Να συνομιλεί με όλους και να διευρύνει το πεδίο συνεργασιών της, ιδίως με χώρες με τις οποίες αυτές οι δυνατότητες είναι μεγάλες και έχουν υποτιμηθεί σημαντικά. Αυτή είναι η περίπτωση της Βραζιλίας και της Αργεντινής. Υλοποιεί την αταλάντευτη θέση μας ότι μόνον ως συνομιλητής της διεθνούς κοινότητας η Ελλάδα ενδυναμώνει πολιτικά τόσο τη συμμετοχή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς όσο και τη γεωπολιτική αξία της. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να είναι συμμέτοχος και συνδιαμορφωτής των εξελίξεων. Όχι παθητικός αποδέκτης και πρόθυμος εντολοδόχος, όπως την έχει υποβαθμίσει διεθνώς η συγκυβέρνηση Σαμαρά, ως "yes-man" της κυρίας Μέρκελ και άφωνο παρατηρητή στο διεθνές γίγνεσθαι. Η δική μας ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική (...) είναι η εναλλακτική απάντηση στη μονομέρεια και την υποταγή της συγκυβέρνησης Σαμαρά στη στρατηγική Μέρκελ για την Ευρώπη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι η δική του εξωτερική πολιτική είναι διαφορετική και καλύτερη από αυτή τη συγκυβέρνησης, επειδή είναι «εξωστρεφής» και «πολυδιάστατη». Πού στοχεύει όμως η εξωτερική τους πολιτική; Όπως προκύπτει από τα λεγόμενά τους, στην ενδυνάμωση της ντόπιας αστικής τάξης και στην αναζήτηση ερεισμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, που θα τη βοηθήσουν να ξεπεράσει την κρίση και να αναβαθμιστεί στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Από αυτή τη σκοπιά, καμιά διαφορά στρατηγικής δεν έχει από την εξωτερική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης ή των προηγούμενων, μιας και τον όρο «πολυδιάστατη» τον εισήγαγε αρχικά ο Α. Παπανδρέου και μετά η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Τι λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να διεθνοποιηθεί το ζήτημα της ελληνικής κρίσης. Μα η καπιταλιστική κρίση είναι ήδη το «νούμερο ένα» ζήτημα σε όλον τον πλανήτη, εξαιτίας του ότι είναι συγχρονισμένη, οι καπιταλιστικές οικονομίες έχουν μεγάλο βαθμό αλληλεξάρτησης μεταξύ τους και γι' αυτό οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που προσπαθούν (ελεγχόμενα ακόμα) να μοιράσουν τη ζημιά. Τι βοήθεια επιδιώκει να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της κρίσης, στο πλαίσιο της «πολυδιάστατης» εξωτερικής του πολιτικής; Σύμφωνα με το σχέδιο εξόδου που παρουσιάζει, ζητάει στηρίγματα για να προωθήσει το άλλο μείγμα διαχείρισης, που σημαίνει «κούρεμα» του χρέους και χρήμα στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις. Εξ ου και οι συναντήσεις με κυβερνητικούς παράγοντες της Βραζιλίας, η οποία έχει ισχυρά ερείσματα στο ΔΝΤ και έχει εκφράσει την άποψη ότι το Ταμείο πρέπει να αποσυρθεί από τη δανειοδότηση της Ελλάδας, επειδή το χρέος της δεν είναι βιώσιμο και η Ευρωζώνη αρνείται να το «κουρέψει». Όταν λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική, εννοεί κολεγιές με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ανάλογα με τις μεταξύ τους αντιθέσεις και το τι συμφέρει κάθε φορά την ντόπια αστική τάξη ή ορισμένες ισχυρές μερίδες της.
Λέει ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ ότι στόχος της δικής του εξωτερικής πολιτικής είναι να «ενδυναμώνει πολιτικά τόσο τη συμμετοχή της (Ελλάδας) στους ευρωπαϊκούς θεσμούς όσο και τη γεωπολιτική αξία της». Ακόμα κι αν παρακάμψουμε την ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη, που κάνει αδύνατη την ισότιμη συμμετοχή καπιταλιστικών κρατών σε διακρατικές Ενώσεις, ποιον ωφελεί η ενδυνάμωση της Ελλάδας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς; Και για λογαριασμό ποιανού θα διαπραγματεύεται μια «ισχυρότερη» τάχα Ελλάδα στα όργανα της ιμπεριαλιστικής Ευρωένωσης; Προφανώς, όχι για λογαριασμό του λαού, αφού γι' αυτόν είναι δεδομένες οι στρατηγικές αποφάσεις ισχυρών και λιγότερο ισχυρών κυβερνήσεων της ΕΕ, που λένε μέτρα, φτώχεια και λιτότητα για να ανακάμψει το κεφάλαιο. Άρα, για τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης «καίγεται» ο ΣΥΡΙΖΑ και για λογαριασμό της υπόσχεται μια πιο ισχυρή Ελλάδα, όπως έκαναν και προηγούμενες κυβερνήσεις, είτε «φιλελεύθερες», είτε σοσιαλδημοκρατικές. Όσο για τη «γεωπολιτική αξία» της χώρας, εδώ ταυτίζεται κραυγαλέα με τη συγκυβέρνηση, που λέει ότι η καλύτερη αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας μπορεί να βοηθήσει στο ξεπέρασμα της κρίσης. Πώς όμως θα γίνει αυτό; Με τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη εισόδου ξένων κεφαλαίων προς την ΕΕ και την αναβάθμισή της ως πολεμικού ορμητηρίου των ιμπεριαλιστών στα σχέδιά τους για τη Νέα Μέση Ανατολή. Άλλος δρόμος, με την Ελλάδα ενσωματωμένη στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα και τους οργανισμούς του δεν υπάρχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ. άλλωστε, έχει δώσει δείγματα γραφής: Δεν ζητάει αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, δε λέει τι θα κάνει με τη Σούδα αν ξεσπάσει πόλεμος στην περιοχή μας, συνάντησε τον πρόεδρο του κράτους - φονιά του Ισραήλ, Σ. Πέρες, απέφυγε να διαδηλώσει έξω από την ισραηλινή πρεσβεία τη μέρα του Πολυτεχνείου και όταν οι Ισραηλινοί μακέλευαν ξανά τη Λωρίδα της Γάζας ζήτησε «αναστολή» και όχι βέβαια ακύρωση της στρατιωτικής συμφωνίας Ισραήλ - Ελλάδας. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα απτά δείγματα της «πολυδιάστατης» και «εξωστρεφούς» εξωτερικής πολιτικής που λέει ότι θα εφαρμόσει.

Καθρεφτάκια για Ινδιάνες...

Η καπιταλιστική οικονομική κρίση που μαστίζει τους εργαζόμενους έχει εμπορευματοποιήσει την Υγεία, έχει χαρίσει το φιλέτο της αναπαραγωγής στην ιδιωτική πρωτοβουλία, έχει βάλει στο στόχαστρο τη μητρότητα, έχει μειώσει τις γεννήσεις, έχει αυξήσει τις αμβλώσεις και κάνει όλο συχνότερους τους πρόωρους τοκετούς.

Μέσα σ' αυτό το τοπίο η Γενική Γραμματεία Ισότητας (ΓΓΙ) εμφανίζει ένα βαρύγδουπο πακέτο μιας Προγραμματικής Συμφωνίας μεταξύ της ΓΓΙ και του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου – Μαιευτηρίου Έλενα Βενιζέλου, προσπαθώντας να υποκαταστήσει την ουσία του Οικογενειακού Προγραμματισμού (ΟΠ) με μία Μαία, μία φορά την εβδομάδα και να τον ταυτίσει μόνο με την ενημέρωση και με διαλέξεις και όχι με την υλοποίηση των επιταγών του ΟΠ.

«Μία Μαία - σύμβουλος Αναπαραγωγικής και Σεξουαλικής Υγείας θα βρίσκεται κάθε Τρίτη στο Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών - Πολύκεντρο της ΓΓΙ, θα παρέχει υπηρεσίες ατομικής συμβουλευτικής σε θέματα αναπαραγωγικής και σεξουαλικής υγείας στις γυναίκες που απευθύνονται σε αυτό. Επιπλέον διαλέξεις θα ενημερώνουν τις γυναίκες για θέματα όπως όσα πρέπει να γνωρίζει η γυναίκα για το σώμα της (υγιεινή - έμμηνος ρύση - οικογενειακός προγραμματισμός, ισότητα των φύλων και διαφορετικότητα ως προς την αναπαραγωγική τους ιδιότητα, ο μητρικός θηλασμός ως στάση ζωής)».

Πολυδιάστατος ο ΟΠ προϋποθέτει ιατρικές υπηρεσίες αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν, σχεδιασμό, Κέντρα Υγείας, αστικά και αγροτικά, Κέντρα ΟΠ, προγράμματα πρόληψης, εμβολιασμών, τεστ ΠΑΠ, μαστογραφιών, εμβόλιο του καρκίνου της μήτρας, εφαρμογή σωστών μέσων αντισύλληψης για τη μείωση των εκτρώσεων κ.ά. που θα καλύπτουν όλες τις γυναίκες, όλα τα ζευγάρια της λαϊκής οικογένειας.

Σκοπός του Οικογενειακού Προγραμματισμού (ΟΠ) είναι να βοηθήσει τα ζευγάρια για εκούσια και ελεύθερη αναπαραγωγή, για γερά παιδιά και αυτό δε γίνεται μόνο με ενημέρωση και διαλέξεις.

Υποθέτουμε ότι δεν είναι άγνωστα όλα αυτά για τη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Δεν χωράνε όμως μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης που στόχο έχει μόνο το κέρδος και όχι τις λαϊκές ανάγκες, τη μετακύλιση της δημιουργίας οικογένειας αποκλειστικά στους εργαζόμενους, στις γυναίκες. Κάτι, όμως, που πρέπει να γνωρίζει η ΓΓΙ είναι ότι τα καθρεφτάκια για τις Ινδιάνες είναι παρωχημένα. Οι γυναίκες της λαϊκής οικογένειας στη χώρα μας αφυπνίζονται, οργανώνονται και στοιχίζονται με τις ταξικές δυνάμεις, ώστε να απαλλαγούν από τα αρπακτικά του μόχθου τους, να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες ανάγκες τους που μέσα σε αυτές είναι να γεννήσουν όποτε θέλουν και όσα θέλουν γερά παιδιά.

Οι 20 Κροίσοι του κόσμου και οι θαυμαστές τους

Στην 5η θέση ανέβηκε ο ιδιοκτήτης των ΙΚΕΑ!

Είδα τη λίστα με τους 20 πρώτους δισεκατομμυριούχους του πλανήτη και χάρηκα.

Τόσα εκθαμβωτικά δισεκατομμύρια σε τόσο λίγα χέρια. Τι υπέροχα «ικανοί» «άνθρωποι»!

Κι απέναντί τους όλοι εμείς οι ανίκανοι, οι τόσο πολλοί σε αριθμό κι όμως τόσο «λίγοι» σε αξία...

Επιβεβαιώθηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ότι ο καπιταλισμός είναι μακράν το καλύτερο σύστημα και το πιο ελεύθερο. Δίνει πλέον απόλυτη ελευθερία στους «ικανούς» να συγκεντρώνουν όσο πλούτο μπορούν (απ' αυτόν που παράγουν άλλοι που πεθαίνουν σαν σκυλιά στα άθλια εργοτάξια του πλανήτη).

Επιτέλους αυτό το σύστημα δεν έχει περιορισμούς! Ούτε σε χρήματα, ούτε σε κρίματα, ούτε σε θύματα...

Χάρηκα πολύ που είδα τους 4 από την οικογένεια Waltons των Wallmarts να συγκεντρώνουν από 30 δις ο καθένας κι έτσι μια οικογένεια να έχει μόνη της 120 ολόκληρα δις! Αυτή είναι καλή οικογένεια!

Η εκείνη του Ινδού μεγιστάνα Μπουχές Αμπανί με τα άλλα 30 δις, κι όχι κάτι άλλες άθλιες με 10 παιδιά η καθεμιά που πεθαίνουν στους δρόμους επειδή παίρνουν 1 δολάριο τη μέρα (όταν βρουν δουλειά).

Συγχαρητήρια λοιπόν! Και πιο πολύ συγχαρητήρια σε όλους αυτούς που μας τους κολλάνε στη μούρη, σε όλης της γης τους πεινασμένους, για να τους χειροκροτήσουμε. Αυτό θα πει αθλιότητα! Να βλέπεις σε εφημερίδες, περιοδικά και κανάλια να περιφέρουν με θαυμασμό και δέος όλους αυτούς που μας κλέβουν, που καταστρέφουν με παγκόσμιας εμβέλειας κερδοσκοπικά παιχνίδια όλους τους λαούς του πλανήτη, και να μας τους προτείνουν σαν πρότυπα...

Χάρηκα ακόμη για τον γνωστό μας Warren Buffet της «επενδυτικής» Βerkshire, που ασχολείται και με την κρίση στην Ευρώπη και την Ελλάδα, γιατί βλέπω ότι τα λεφτά μας πιάνουν τόπο τελικά.

Πάντως πιο πολύ από όλους χάρηκα για τον ιδιοκτήτη των ΙΚΕΑ Ingvar Kamrad που κατάφερε να αυξήσει την περιουσία του κατά 14%, δηλ. περίπου 5δις, και να ανέβει στην 5η θέση με 42 δις.
Από την άλλη έβλεπα τους απεργούς στα ΙΚΕΑ που τολμάνε να σηκώνουν κεφάλι στο μεγιστάνα, που τους ζητάει να σκύψουν το κεφάλι, να σφίξουν το ζωνάρι και να κατεβάσουν άλλο ένα 15% τις αποδοχές τους... γιατί δε βγαίνει η επιχείρηση.

Το μεγαλείο του καπιταλισμού!

Πόσους νεκρούς, πόσους απολυμένους, άρρωστους, δυστυχισμένους, εξαθλιωμένους ανθρώπους έχει στοιχίσει αυτή η περίφημη λίστα; Πόσους μικρούς ή μεγάλους πολέμους;

Δεν άκουσα να μας το πουν αυτό οι θαυμαστές πλουσίων.

ΣΥΡΙΖΑ: Δύο ομιλίες, δύο ακροατήρια, η ίδια ουσία

Διαβάζοντας τις ομιλίες του Αλ. Τσίπρα στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και την ομιλία του στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί εάν πάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ από διγλωσσία: Η καταφατική απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν κάπως βιαστική και κυρίως θα έβλεπε επιφανειακά και όχι σε βάθος την ουσία των θέσεων και της πολιτικής του γραμμής.
Αυτό που στην πραγματικότητα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να πλασάρει το ίδιο περιεχόμενο με διαφορετικό τρόπο στους «πάνω» και με διαφορετικό τρόπο στους «κάτω».
Η ουσία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπόσχεση ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις αιτίες της κρίσης, να δώσει διέξοδο από αυτήν, εφαρμόζοντας μείγμα επεκτατικής διαχείρισης.
Αυτή η υπόσχεση όσον αφορά τους «πάνω», τους εφοπλιστές, τους μεγαλοβιομήχανους, τα μεγάλα μονοπώλια, τμήμα των τραπεζιτών, τους ξένους συμμάχους και δανειστές, σημερινούς ή μελλοντικούς επενδυτές, προβάλλεται ως εγγύηση της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας, ως πολιτική που θα εγγυηθεί την καπιταλιστική δραστηριότητα και κερδοφορία μέσω της κρατικής ενίσχυσης. Η επαναδιαπραγμάτευση με στόχο την επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους, το περίφημο μορατόριουμ, προβάλλεται ως εγγύηση για την αποπληρωμή των δανειστών.
Η ίδια υπόσχεση όσον αφορά τους «κάτω», την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα επενδύεται με αόριστες υποσχέσεις για άνοδο των μισθών , συγκράτηση της πτώσης του λαϊκού εισοδήματος και ταυτόχρονα με την ελπίδα ότι μια καπιταλιστική ανάκαμψη θα φέρει στο μέλλον άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους προβάλλεται ως όρος για την ελάφρυνση των λαϊκών στρωμάτων. Υποσχέσεις ντυμένες με ριζοσπαστικό, ενίοτε και με αντικαπιταλιστικό περιτύλιγμα. Διαμορφώνεται δηλαδή το πλαίσιο για σύναψη νέων συμμαχιών της αστικής τάξης με μεσαία στρώματα και νέα ενσωμάτωση τμημάτων της εργατικής τάξης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως διαθέτει αρκετούς οικονομολόγους με μαρξιστικές γνώσεις και γνωρίζουν πολύ καλά ότι κανένα μείγμα διαχείρισης δεν μπορεί να δώσει διέξοδο , δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, ότι προϋποθέσεις για την όποια ανάκαμψη είναι μεγάλη απαξίωση κεφαλαίων, η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Επίσης είναι αδύνατο να μη γνωρίζουν ότι τη φάση της ανάκαμψης – εφόσον αυτή έρθει - θα την διαδεχτεί μια νέα κρίση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης κρύβει ότι ο πλούτος που παράχθηκε την προ κρίσης περίοδο συνοδεύτηκε από βαθμιαία μείωση του λαϊκού εισοδήματος και θυσίες των εργαζομένων όχι επειδή τον έφαγαν τα λαμόγια, αλλά επειδή η λειτουργία του καπιταλισμού, η παραγωγή με σκοπό το κέρδος επιβάλλει αντικειμενικά την ένταση της εκμετάλλευσης για τους εργαζόμενους, τη συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια.
Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ παραδέχεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στη νεοκεϋνσιανή διαχείριση όπως αυτή εφαρμόστηκε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τη δεκαετία του 1980. Δηλαδή με εκτεταμένες κρατικοποιήσεις και ταυτόχρονα εξασφαλίζοντας σχετικά διευρυμένες παροχές Παιδείας, Υγείας, Κοινωνικής Ασφάλισης προς την εργατική τάξη και άλλα λαϊκά στρώματα. Οι υποσχέσεις του για σταμάτημα της περαιτέρω μείωσης του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος αξιοποιούν το πολύ χαμηλό των λαϊκών απαιτήσεων όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί σε συνθήκες κρίσης και μαζικής εξαθλίωσης. Έτσι δεν υπόσχεται την επιστροφή του εργατικού λαϊκού εισοδήματος ούτε καν στο 2008.
Αμφισβητεί στα λόγια την αναγκαιότητα μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης, υιοθετώντας όμως την αιτία που την προκαλεί. Δηλαδή την ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, κρύβοντας ότι ακριβώς ο διεθνής ανταγωνισμός επιβάλλει την πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης. Κρύβει ότι είναι προϋπόθεση της ανάκαμψης το καθεστώς τσακίσματος των εργασιακών δικαιωμάτων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει συνειδητά ότι η αλλαγή του μείγματος διαχείρισης δεν εξαρτάται από το ποια πολιτική δύναμη βρίσκεται στη διακυβέρνηση, αλλά από τις κάθε φορά ανάγκες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Άλλωστε, τέτοιου είδους επεκτατικά μέτρα έχουν ήδη εφαρμοστεί στις ΗΠΑ και αλλού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει συνειδητά ότι αυτό που θα επιχειρήσει είναι η διαχείριση της εξόδου από τον πάτο της κρίσης, στηρίζοντας με οικονομικά και κυρίως πολιτικά μέτρα τη φάση της καπιταλιστικής ανάκαμψης, εξασφαλίζοντας την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση, την πολιτική σταθερότητα. Διατρανώνει επίσης την ετοιμότητά του – εκφράζοντας προβληματισμούς τμημάτων της αστικής τάξης - να πάρει μέρος στο παιχνίδι των διεθνών συσχετισμών στο πλαίσιο μιας κλονιζόμενης Ευρωζώνης, αλλά και όξυνσης των ευρύτερων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει ότι μπορεί να συνδυάσει έστω και προσωρινά τα συμφέροντα των πάνω και των κάτω, αφού όλοι θέλουν την ανάκαμψη, όλοι θέλουν να βγει η χώρα από την κρίση , προσπαθεί να σπάσει επιφυλάξεις που υπάρχουν σε τμήματα της αστικής τάξης, των ελληνικών και ξένων μονοπωλίων για το ρόλο του, να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.
Απ’ ό,τι φαίνεται τα καταφέρνει, δεν είναι τυχαία η προβολή του ΣΥΡΙΖΑ από συγκροτήματα του αστικού Τύπου, η ίδρυση ημερήσιων εφημερίδων αποκλειστικής στήριξης του, η προβολή του σε υπερατλαντικά μέσα μαζικής ενημέρωσης με θετικά σχόλια.
Όσον αφορά την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα ας προβληματισθούν πόσες φορές σε φάσεις ανόδου, αλλά και κρίσης έχουν ακούσει υποσχέσεις για πολιτικές που μπορούν να συνδυάσουν τα συμφέροντά τους με αυτά του κεφαλαίου. Πάντα αυτοί βγήκαν χαμένοι από αυτές τις πολιτικές.
Όσο και αν ο δρόμος της σύγκρουσης και της ρήξης με το κεφάλαιο και την εξουσία του που προτείνει το ΚΚΕ συναντά επιφυλάξεις από ευρύτερα λαϊκά στρώματα, αξίζει από την άλλη τον κόπο άλλη μια χίμαιρα, άλλη μια αυταπάτη, άλλη μια προδοσία ελπίδων;