Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012
Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012
ΣΕΒ και ΕΕ να χαίρονται τον ΣΥΡΙΖΑ
Οι θέσεις Τσίπρα στη ΔΕΘ αποτελούν αποσπάσματα από αντίστοιχες ομιλίες των Γ. Παπανδρέου πριν το 2009 και του Αντ. Σαμαρά την περίοδο που παρίστανε τον αντιμνημονιακό, διανθισμένες με κούφιες αριστερές και πατριωτικές κορόνες. Οπως και οι προηγούμενοι, πρότεινε ξανά το άλλο μείγμα διαχείρισης και διαπραγμάτευσης εντός της ΕΕ που αποδείχτηκε ότι για το λαό φέρνει μόνο μνημόνια και εξαθλίωση. Ο ΣΕΒ, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και η ΕΕ πρέπει να είναι ικανοποιημένοι από την ταχύτατη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στη βολική και χρήσιμη γι' αυτούς κυβερνώσα αριστερά. Οι ριζοσπάστες αριστεροί οφείλουν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, γιατί αυτό που δε χρειάζεται τώρα ο λαός είναι νέα εξαπάτηση, νέα απογοήτευση.
Εξοντώνουν το λαό
Η κυβέρνηση προπαγανδίζει ότι προϋπόθεση για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και για την επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι το «πιο σκληρό σενάριο», που προβλέπει ότι από τα 11,5 δισ. του πακέτου τα 8 δισ. θα προέλθουν από τη σφαγή μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, δηλαδή από μέτρα που κάνουν πάμφθηνους τους εργαζόμενους για να στρώσουν το πιο γόνιμο έδαφος στους καπιταλιστές να επενδύσουν αυξάνοντας στο έπακρο την εκμετάλλευση. Μαζί με νέα φοροληστεία που προωθείται με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Ταυτόχρονα, ενώ η κυβέρνηση συναποφασίζει με την ΕΕ νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα, επιχειρεί να εμφανίσει την επιμήκυνση ως λύση ανακούφισης του λαού. Κρύβει, όπως και τα άλλα κόμματα του «ευρωμονόδρομου», ότι κάθε μέτρο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης συνοδεύεται με νέα μέτρα εξόντωσης του λαού. Γι' αυτό οι εργαζόμενοι πρέπει να πουν αποφασιστικά με την οργάνωση και την αντεπίθεσή τους «όχι στις νέες θυσίες για την πλουτοκρατία και την ΕΕ».
Σχόλιο του Γραφείου Tύπου για την συνέντευξη Βρούτση σε καθημερινή εφημερίδα.
Ο Υπουργός Εργασίας Βρούτσης με την συνέντευξή του σε καθημερινή εφημερίδα κοροϊδεύει και προσπαθεί να εφησυχάσει τους εργαζόμενους μπροστά και στην απεργία για τα νέα βάρβαρα μέτρα που ετοιμάζεται η κυβέρνηση να πάρει. Λέγοντας ότι δεν ανοίγουν τώρα ζήτημα νέων μέτρων στα εργασιακά, επιδιώκει να περιορίσει την κατακραυγή και την αγανάκτηση των εργαζομένων.
Ήδη τα μέτρα που έχουν πάρει έχουν στραγγαλίσει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και τα επόμενα που αφορούν τα ωράρια – τις αποζημιώσεις – την αλλαγή του ασφαλιστικού είναι ζήτημα χρόνου όπως ομολογεί και ο ίδιος.
Πρόκειται για μέτρα που για το μεγάλο κεφάλαιο είναι το γράσο για να λαδώνουν τη μηχανή της εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι να συζητήσουν στους τόπους δουλειάς και συλλογικά με τους υπόλοιπους συναδέλφους τους να αποφασίσουν όχι άλλες θυσίες για την πλουτοκρατία, μπορούμε να ζήσουμε χωρίς μνημόνια και έξω από την Ε.Ε.
Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012
Η θεωρία «της αναποτελεσματικότητας των αγώνων» και ποιος κερδίζει από αυτή
Η αντεργατική επίθεση συνεχίζεται, τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Κανένας πλέον δεν είναι σίγουρος για το τι μισθό, σύνταξη, επίδομα θα πάρει τον επόμενο μήνα, αν θα συνεχίσει να έχει μεροκάματο. Τα βάσανα της λαϊκής οικογένειας μεγαλώνουν. Δεν προσθέτει κανένας τίποτα καινούριο με το να τα απαριθμήσει. Με εργάτες, εργάτριες, ανέργους, νέους, συνταξιούχους που κουβεντιάζεις, παντού υπάρχει αγανάκτηση, αγωνία, απόγνωση, φόβος για το αύριο. Ακούς πολλούς να λένε «πού θα πάει η κατάσταση, πόσο θα κρατήσει», «κάτι πρέπει να κάνουμε, δεν πάει άλλο, να αντιδράσουμε» και κάποιους να επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα του αντίπαλου, δηλαδή ότι «δεν μπορεί να γίνει τίποτα γιατί τα μέτρα είναι αναγκαία, είναι μονόδρομος».
Οταν όμως η συζήτηση πάει στο «διά ταύτα» για το τι πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να αντιδράσουμε, τότε αρχίζουνε τα δύσκολα. Τότε πολλοί λένε, «δε βγαίνει τίποτα με τους αγώνες, αυτοί δεν ακούνε κανέναν», «τόσοι αγώνες έγιναν και τα μέτρα πέρασαν», «οι κλέφτες οι πολιτικοί φταίνε», «όλοι τα ίδια είναι». Αλλοι λένε, «να περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει, μπορεί να μην τα εφαρμόσουν στο δικό μας κλάδο, χώρο». Πολλές φορές οι ίδιοι που λένε ότι «αν έρθουνε να τα εφαρμόσουν σε μας τότε θα δεις τι θα γίνει», όταν φτάσουν και στο δικό τους χώρο τότε λένε «τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, τώρα έγιναν νόμος του κράτους».
Το αποτέλεσμα είναι ένα μεγάλο μέρος της αγανάκτησης και της δυσαρέσκειας να φτάνει μέχρι τη διατύπωση «φραστικών απειλών», δηλαδή «ντουφεκιών στον αέρα», και αντικειμενικά υπάρχει το ίδιο αποτέλεσμα σαν να πίστευαν ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος. Το πιο αρνητικό είναι ότι πολλές φορές παραμένουν έξω από το στόχαστρο εκείνοι που ωφελούνται από τα μέτρα της κάθε κυβέρνησης και της ΕΕ, δηλαδή οι εργοστασιάρχες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εφοπλιστές, οι μεγαλέμποροι, οι τραπεζίτες, γενικότερα η αστική τάξη. Ετσι, δεν κατανοείται ότι η κυβερνητική πολιτική σήμερα δεν έρχεται να αντιμετωπίσει με κάποια αναγκαία μέτρα μία κακή διαχείριση, αλλά να επιβάλει αναγκαία για τη διάσωση των καπιταλιστικών κερδών μέτρα εν μέσω κρίσης. Μέτρα που έχουν δρομολογηθεί εδώ και δεκαετίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Ο θυμός διοχετεύεται σε φραστικές απειλές μόνο ενάντια στους «κλέφτες, τα λαμόγια, τους φοροφυγάδες» και υπάρχουν μεγάλες αυταπάτες «περί παραγωγικών επενδύσεων και αναπτυξιακών μέτρων που θα αναζωογονήσουν με μία σωστή διαχείριση την οικονομία και θα ωφελήσουν τους εργαζόμενους».
Ετσι, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να βρίζουν και οι καπιταλιστές να θησαυρίζουν. Εκμεταλλεύονται την αναποφασιστικότητα, το φόβο, την αδράνεια, την εκτόνωση με τις φωνές και βρισιές και συνεχίζουν να κάνουν τη ζωή μας κόλαση. Σε αυτό οδηγεί η «θεωρία της αναποτελεσματικότητας». Οι βρισιές και οι μούντζες της πλατείας Συντάγματος ενάντια στους 300 της Βουλής αλλά και «στα συνδικάτα» συνέβαλαν στη συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης Παπαδήμου και στη συνέχεια της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά καθώς και στην ανάπτυξη αντιδραστικών και φασιστικών αντιλήψεων. Γι' αυτό οι αστοί έχουν κάνει σημαία τους τον «αγώνα με τις βρισιές και τις μούντζες», συμμετείχαν και πολλοί από αυτούς στον «αγώνα των αγανακτισμένων», σε αντίθεση με τους οργανωμένους αγώνες για τους οποίους στάζουν χολή. Γι' αυτό κάθε αγώνα που γίνεται τον συκοφαντούν και ταυτόχρονα παίρνουν υπό την προστασία τους τον απεργοσπαστικό μηχανισμό. Γι' αυτό κολακεύουν συνεχώς την αδράνεια, την παθητικότητα, μέσα από δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, της ΕΕ, της εργοδοσίας, που λένε «θαυμάζουμε την ωριμότητα του ελληνικού λαού που με τη στάση του δείχνει ότι κατανοεί πως τα μέτρα είναι αναγκαία».
Η θεωρία της «αναποτελεσματικότητας των αγώνων» είναι μια ύπουλη θεωρία που την προβάλλουν όλοι, κυβέρνηση, εργοδοσία, ΜΜΕ, εργοδοτικός συνδικαλισμός, οπορτουνισμός, ο καθένας φυσικά με τον τρόπο του. Χρειάζεται παρακολούθηση το πώς εκφράζεται κάθε φορά συγκεκριμένα, άμεση απάντηση και όχι υποτίμηση. Είναι δηλητήριο για τους εργαζόμενους και έχει πολλές όψεις. Προσαρμόζεται ανάλογα με τις εξελίξεις, τη συγκεκριμένη φάση που βρίσκεται το εργατικό κίνημα, τις διαθέσεις των εργαζομένων, στη φάση προετοιμασίας ενός αγώνα, κατά τη διάρκειά του και μετά τη λήξη του. Πότε προβάλλεται ότι «με τους αγώνες δε βγαίνει τίποτα», πότε ότι «αυτές οι μορφές του αγώνα δεν είναι αποτελεσματικές, χρειάζεται συνεννόηση», πότε ότι «το περιεχόμενο του αγώνα δε βοηθάει, είναι γενικό», ή «τα αιτήματα είναι σωστά αλλά ο τρόπος διεκδίκησης είναι λάθος», πότε ότι «τα αιτήματα του αγώνα δε βοηθάνε, είναι πολιτικά, κομματικά» και πότε χαρακτηρίζοντας την άρνηση του ταξικού κινήματος να συναινέσει με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό «διασπαστική, κομματική» κ.ά. Στρέφεται, δηλαδή, όχι μόνο ενάντια στους αγώνες, αλλά στον ταξικό προσανατολισμό τους, στο περιεχόμενό τους, στις μορφές. Αλλες φορές εκμεταλλεύεται τις δυσκολίες των συνδικάτων για να τα συκοφαντήσει, άλλες φορές ταυτίζει το ταξικό εργατικό κίνημα με τη διαφθορά και τις στρατηγικές του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, προβάλλοντας πέρα από το γνωστό «κλέφτες πολιτικοί», το «κλέφτες, λαμόγια, συνδικαλιστές».
Στην προετοιμασία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας, την οποία έχουν ζητήσει μια σειρά Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα και Επιτροπές Αγώνα που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, η αναποτελεσματικότητα εμφανίζεται με το επιχείρημα «και τι θα βγει με την απεργία, μήπως θα αποτρέψει να παρθούνε τα μέτρα; Τόσες απεργίες κάναμε, τα μέτρα όμως πέρασαν, το ίδιο θα γίνει και τώρα».
Ο φόβος, η επίδραση της «αναποτελεσματικότητας» δεν είναι κάτι το καινούριο. Πάντα οι εκμεταλλευτές με όλους τους μηχανισμούς τους τα καλλιεργούσαν για να υποτάσσουν και να εκμεταλλεύονται πιο εύκολα τους εργαζόμενους, να κερδίζουν περισσότερα. Ανάλογα με τις συνθήκες, αυτά πότε δυνάμωναν και πότε αδυνάτιζαν. Σήμερα που η αντικειμενική κατάσταση είναι δύσκολη, η κατάσταση στο εργατικό κίνημα δεν είναι καλή, είναι πιο ισχυρά, συνοδεύονται με ένταση του αντικομμουνισμού και της τρομοκρατίας.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αλλάζουν, ότι έτσι θα παραμείνουν και στη συνέχεια. Η θηλιά στο λαιμό της λαϊκής οικογένειας σφίγγει. Οι εργαζόμενοι συσσωρεύουν καθημερινά πείρα, θα βγάλουν γρήγορα συμπεράσματα και από τις τελευταίες πολιτικές τους επιλογές, γιατί τώρα οι εξελίξεις τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα. Οι φοβισμένοι σήμερα δε θα παραμείνουν για πάντα φοβισμένοι. Ο καθένας μας άμα το σκεφτεί θα βρει παραδείγματα εργατών που ξεπέρασαν το φόβο, την αναποφασιστικότητα και παλεύουν με πίστη και ηρωισμό, ή άλλων που κουράστηκαν, απελπίστηκαν και υποχώρησαν. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που η κατάσταση και οι πολιτικές αντιλήψεις είναι ρευστές, που «το καμίνι βράζει», τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο, παγιωμένο.
Επομένως, με υπομονή και επιμονή, χρειάζεται να ανοίξουμε αυτό το ζήτημα μέσα στους χώρους δουλειάς, να το κουβεντιάσουμε τίμια, ανοιχτά, με τους εργαζόμενους. Να τους πούμε ότι κι εμείς βλέπουμε τις δυσκολίες του αγώνα. Οτι κι εμάς μας προβληματίζει και μας στενοχωρεί περισσότερο από τον καθένα που τα αποτελέσματα δεν ήταν καλύτερα γιατί πρωτοστατήσαμε και κοπιάσαμε για να γίνουν οι αγώνες. Δεν απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα εκ του ασφαλούς. Οτι είχαμε και απώλειες, δεκάδες μέλη μας, οπαδοί μας πλήρωσαν την πρωτοπόρα δράση τους με απόλυση, με δικαστικές και άλλες διώξεις. Οτι μπήκαμε μπροστά, δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό και παρ' όλα αυτά υποστήκαμε μεγάλη εκλογική μείωση, που είναι πλήγμα για το εργατικό κίνημα. Γι' αυτό ο αντίπαλος πολύ σωστά το αξιολόγησε σαν αρνητικό, δείκτη της δυνατότητας του κινήματος να απαντήσει και να αντεπιτεθεί, γιατί η αποτελεσματικότητα των αγώνων δεν είναι ένα ζήτημα ποσοτικό. Συνδέεται αναπόσπαστα με την κατεύθυνσή τους, αν κινούνται με πυξίδα τη ριζική αλλαγή, πράγμα που εκφράζεται στη δύναμη του ΚΚΕ και του ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα. Συνεχίζουμε όμως με πίστη και αισιοδοξία, δεν το βάζουμε κάτω, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Να τους εξηγήσουμε ότι σε αυτά που λένε για τους αγώνες υπάρχουν αλήθειες αλλά και πολλά ψέματα. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί να περιμένει κανένας μεγάλες ανατροπές από την πανεργατική απεργία, να αποτρέψει την εφαρμογή όλων των νέων μέτρων, ή να καταργήσει τους παλιότερους αντεργατικούς νόμους. Αυτό έχει να κάνει με την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στο εργατικό κίνημα, όπου ένα μικρό μέρος των εργαζομένων είναι οργανωμένο, συμμετέχει δραστήρια στα σωματεία του. Οπου ένα μεγάλο μέρος εργατών εκλέγει για εκπροσώπους του ανθρώπους συμβιβασμένους, ανθρώπους της εργοδοσίας, που πιστεύουν στο κέρδος, στην ΕΕ. Αρα, σε αυτό συμφωνούμε πως δεν μπορεί από ένα τέτοιο εργατικό κίνημα να περιμένεις περισσότερα, γι' αυτό όλοι μας πρέπει να παλέψουμε για την ανασύνταξή του.
Είναι αλήθεια ότι παρόλο που έγιναν αρκετές πανεργατικές και κλαδικές απεργίες, δεκάδες συλλαλητήρια και άλλες πολύμορφες κινητοποιήσεις, δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την εφαρμογή μιας σειράς αντεργατικών μέτρων. Δεν μπόρεσαν να πείσουν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης για τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, για το ποιος φταίει για τα βάσανα που περνάνε, ότι η ΕΕ είναι εχθρός τους, είναι μια λυκοσυμμαχία όπου μέσα σε αυτή δεν πρόκειται να δούνε άσπρη μέρα. Δεν μπόρεσαν να απεγκλωβίσουν χιλιάδες εργάτες από τη λογική των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων εργοδοτικών οργανώσεων. Επομένως και σε αυτό συμφωνούμε, ότι ενώ έγιναν αγώνες, η ζωή των εργατών έγινε χειρότερη. Γι' αυτό όμως δε φταίνε οι αγώνες που έγιναν, αλλά γιατί ήταν κατώτεροι των αναγκών και των περιστάσεων. Δεν μπορείς να εξασφαλίσεις καλύτερη ζωή βρίζοντας από τον καναπέ και με συνδικαλιστικές ηγεσίες τύπου «Παναγόπουλου» και «Φωτόπουλου». Αν στους αγώνες συμμετείχαν περισσότεροι εργαζόμενοι, αν σε κάθε απεργία, στον κάθε κλάδο έκλειναν όλα τα εργοστάσια, αν στο στόχαστρο των αγώνων ήταν η ΕΕ, η αστική τάξη και όλοι οι εκφραστές της, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα. Αν πολλοί από αυτούς που πήραν μέρος στους αγώνες δεν έπεφταν στην παγίδα της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, του κάθε απελπισμένου μικροαστού που ενώ χρόνια κοιμόταν γιατί πέρναγε καλά, τώρα ξαφνικά ήθελε «κρεμάλες στη Βουλή», «καλύτερους διαχειριστές», τα αποτελέσματα σίγουρα θα ήταν διαφορετικά. Επομένως, η λύση δεν είναι να πάψουμε να αγωνιζόμαστε, αλλά να φροντίσουμε να αγωνιστούμε καλύτερα, με πιο οργανωμένους και μαζικούς αγώνες, με ταξικό προσανατολισμό και καθαρό στόχο.
Οσο αλήθεια όμως είναι ότι οι αγώνες δεν απέτρεψαν τα μέτρα, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι χωρίς αυτούς τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα, η απογοήτευση και η παραίτηση ακόμα πιο μεγάλες. Τα μέτρα θα είχαν περάσει πιο γρήγορα, θα ήταν πιο πολλά και ακόμα πιο σκληρά. Χρειάζεται και σε αυτό να συμφωνήσουμε. Αυτό εξάλλου το ομολογούν καθημερινά και οι εχθροί των εργατών, η ΕΕ, η κυβέρνηση και η εργοδοσία, λέγοντας ότι «υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση, αναβλητικότητα στην εφαρμογή των μέτρων, έπρεπε να είχαν παρθεί εδώ και χρόνια». Πολλά από τα μέτρα που πέρασαν σήμερα, σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης, τα προσπαθούσαν χρόνια, τα καθυστέρησαν οι προηγούμενοι αγώνες, παρά τις δυσμενείς συνέπειες της αντεπανάστασης. Συνέβαλαν ώστε μια ολόκληρη γενιά να γλιτώσει από αυτά. Δούλεψε με καλύτερα μεροκάματα, μισθούς, ωράρια, με περισσότερα εργατικά δικαιώματα και ελευθερίες, με καλύτερη Ασφάλιση, με λιγότερα έξοδα σπούδασαν τα παιδιά τους, πήραν σύνταξη στα 60 χρόνια, πολλοί πήραν πιο νωρίς, πήραν καλύτερες συντάξεις, ζουν σχετικά αξιοπρεπώς την τρίτη ηλικία τους. Επομένως, κανένας μας δεν πρέπει να μιλάει απαξιωτικά για τους αγώνες που έγιναν, αλλά να τους μελετάμε και να διδασκόμαστε για τους επόμενους.
Αλλά και οι αγώνες των τελευταίων χρόνων συνέβαλαν ώστε τα μέτρα να μη νομιμοποιηθούν στη συνείδηση χιλιάδων εργαζομένων και να βρεθούν στο στόχαστρο μιας νέας ανόδου του κινήματος. Αυτό ο αντίπαλος το ξέρει, γι' αυτό δεν εφησυχάζει και παίρνει τα μέτρα του, ενισχύει τον κατασταλτικό μηχανισμό, ιδεολογικά και επιχειρησιακά. Δεν μπόρεσαν να τα περάσουν ακόμη όλα όπως τα είχαν σχεδιάσει αρχικά. Δυσκολεύονται ακόμα στην υλοποίηση αυτών που έχουν αποφασίσει. Δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν ακόμα στην κατάργηση όλων όσα συμπεριλαμβάνονται στις κλαδικές Συμβάσεις, παρόλο που ακόμα δεν έχουν υπογραφεί νέες. Σε αρκετές επιχειρήσεις υπογράφτηκαν με αγώνες Συμβάσεις χωρίς μειώσεις. Σε άλλους χώρους απέτρεψαν μαζικές απολύσεις, αλλού περιόρισαν τον αριθμό των απολύσεων, αλλού απέτρεψαν την υπογραφή μειώσεων κ.ά. Διαπαιδαγώγησαν ταξικά ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων με τις αξίες της αγωνιστικότητας, της περηφάνιας, της αλληλεγγύης, που τώρα θα τις βρει μπροστά του. Επομένως, η αλήθεια είναι ότι μπορεί οι αγώνες που έγιναν την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης να μην μπόρεσαν να αποτρέψουν συνολικά τα μέτρα, πρόσφεραν όμως πάρα πολλά, αποτελούν σοβαρή παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ετσι θα γίνει και με την πανεργατική πανελλαδική απεργία που τώρα προετοιμάζεται. Μπορεί να μην μπορέσει να αποτρέψει τα μέτρα, αλλά θα προσφέρει πάρα πολλά, και όσο καλύτερα δουλέψουμε, τόσο περισσότερα θα προσφέρει.
Θα συμβάλει να ενημερωθούν οι εργάτες για τις πραγματικές εξελίξεις και όχι όπως διαστρεβλωμένα τις προβάλλει η αστική προπαγάνδα. Για τα νέα μέτρα, για τις επιπτώσεις που θα έχουν στο μεροκάματό τους, στο μισθό τους, στα ωράριά τους, στο Ασφαλιστικό τους, στο σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων τους, να κατανοήσουν το μέγεθος της επίθεσης. Να κατανοήσουν τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων, ότι δεν έχουν προσωρινό χαρακτήρα, θα παραμείνουν και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Θα συμβάλει να διευρυνθεί το κομμάτι της εργατικής τάξης που θα συνειδητοποιήσει τον ταξικό χαρακτήρα των μέτρων ώστε να μην πιάνει εύκολα η αστική προπαγάνδα, που ταυτίζει τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των εργατών, που προβάλλει τα μέτρα ως «δίκαια, αναγκαία και εθνικά».
Θα συμβάλει να κατανοήσουν περισσότεροι εργάτες την απάτη ότι «οι εργοδότες τούς δίνουν δουλειά» και ότι στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει. Αυτοί με τη δουλειά τους, από τον πλούτο που παράγουν, ζουν και ταΐζουν τους εργοδότες. Οι ίδιοι από τον πλούτο που παράγουν παίρνουν ψίχουλα, ίσα ίσα για να διαχειριστούν τη φτώχεια τους, και τον υπόλοιπο τους τον κλέβει ο εργοδότης και ζει μέσα στη χλιδή, στα πλούτη, αυτός και η οικογένειά του.
Θα είναι βήμα αν περισσότεροι εργάτες σε κάθε κλάδο και χώρο που είναι εγκλωβισμένοι στη ΓΣΕΕ και στις άλλες συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες καταλάβουν το ρόλο τους, εγκαταλείψουν τα μαντρόσκυλα της εργοδοσίας και συσπειρωθούν με τις ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις.
Θα είναι βήμα αν μέσα από την προετοιμασία της απεργίας οργανωθούν και άλλοι εργάτες στα συνδικάτα, συγκροτηθούν και άλλες σωματειακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα σε χώρους δουλειάς, αν αναλάβουν και άλλοι εργάτες καθήκοντα δίπλα στα ΔΣ των κλαδικών συνδικάτων, των εργοστασιακών και των σωματειακών επιτροπών. Αν περισσότεροι εργάτες κατανοήσουν ότι κανένας μόνος του δεν μπορεί να πετύχει τίποτα, να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του.
Θα είναι βήμα αν περισσότεροι εργάτες νικήσουν το φόβο για το ρίσκο που έχει η συμμετοχή τους στον αγώνα, κατανοήσουν ότι σήμερα απολύεσαι, παίρνεις λιγότερο μισθό, χωρίς ποτέ να έχεις πάρει μέρος σε απεργία ή να είσαι γραμμένος στο σωματείο σου. Οτι η μόνη ασπίδα τους είναι το σωματείο, ο αγώνας, η εργατική αλληλεγγύη, ότι «όποιος μένει έξω από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».
Θα είναι προς όφελος των εργαζομένων αν η απεργία με τη μαζικότητα και τη μαχητικότητά της αναγκάσει την κυβέρνηση να μεταθέσει για αργότερα την εφαρμογή ορισμένων από τα μέτρα, να μην τα περάσει στο σύνολό τους. Αν κατορθώσει να οξύνει ακόμη περισσότερο τις αντιθέσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό της τρικομματικής κυβέρνησης, να προκαλέσει ρήγματα, να δυσκολέψει το αντεργατικό της έργο.
Θα είναι προς όφελος των εργαζομένων αν μέσα στον κάθε χώρο διαμορφωθούν εστίες αμφισβήτησης, αγωνιστικοί πυρήνες που θα συνεχίσουν και μετά την απεργία να δίνουν τη μάχη για να μην εφαρμοστούν αυτά που τελικά θα ψηφιστούν. Να αποτελέσει αφετηρία αφύπνισης περισσότερων εργαζομένων, σημείο εκκίνησης για άνοδο των αγώνων με σωστό προσανατολισμό.
Θα είναι κέρδος αν συμβάλει για να μην περάσει κλίμα υποχώρησης και συμβιβασμού, να μην επικρατήσει η απογοήτευση που ο αντίπαλος καλλιεργεί συστηματικά. Για να μην περάσει η προσπάθεια εγκλωβισμού σε νέες αυταπάτες που καλλιεργεί η αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι μπορεί να υπάρξει φιλεργατική πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ μέσα από καλύτερες διαπραγματεύσεις.
Θα είναι κέρδος αν περισσότεροι εργάτες με τη δουλειά των κομμουνιστών κατανοήσουν ότι πραγματική διέξοδος είναι η πάλη για την εργατική εξουσία.
Ολα αυτά δεν πρέπει κανείς να τα υποτιμά στο όνομα ότι η απεργία δεν μπορεί να αποτρέψει και να ανατρέψει συνολικά την αντεργατική πολιτική. Και ο αντίπαλος προσπαθεί να περάσει κάθε φορά μια σειρά από αντεργατικά μέτρα. Οταν δεν μπορεί να τα περάσει όλα, επανέρχεται πιο προετοιμασμένος ιδεολογικά, οργανωτικά, με πιο επεξεργασμένη τη στρατηγική του. Πρέπει και το εργατικό κίνημα να διδάσκεται από τη δουλειά του αντιπάλου για να γίνει πιο ικανό να φέρει σε πέρας τους δικούς του σκοπούς. Ετσι διεξαγόταν πάντα η ταξική πάλη, με λιγότερες ή περισσότερες δυσκολίες, με λιγότερες ή περισσότερες κατακτήσεις, με ανηφόρες και κατηφόρες. Κανένας αγώνας δεν έγινε έχοντας εξασφαλίσει εκ των προτέρων την επιτυχία του. Καθένας έβαζε και βάζει το λιθαράκι του στο συνολικό ταξικό πόλεμο ανάμεσα στην εργατική και στην αστική τάξη.
Οι κομμουνιστές, οι πρωτοπόροι εργάτες, με αφορμή και τη μάχη της απεργίας, πρέπει να ανοίξουν μέτωπο κατά της «αναποτελεσματικότητας». Να αναδείξουν γιατί αυτή η αντίληψη είναι λάθος με συγκεκριμένα παραδείγματα από το χώρο τους, τον κλάδο τους, αξιοποιώντας και την εμπειρία γενικά του εργατικού κινήματος. Να αποκαλύψουν τις δυνάμεις που την προβάλλουν και την αναπτύσσουν, τις διάφορες όψεις της και ποιος ωφελείται από αυτό. Να μη φοβηθούν να αναδείξουν τις υπαρκτές αδυναμίες του εργατικού κινήματος που συμβάλλουν στο να μην έχουν σήμερα οι αγώνες περισσότερα αποτελέσματα. Να αναδείξουν τα καθήκοντα που προκύπτουν από αυτό και τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα. Να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα γιατί κανένας δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά πώς θα είναι οι διαθέσεις αύριο. Κανένας δε θα έλεγε προτού οι ηρωικοί χαλυβουργοί ξεκινήσουν την απεργία τους ότι θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος μεγαλειώδης αγώνας και όμως έγινε.
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Τώρα να ριχτούμε στη μάχη της απεργίας στις 26 Σεπτέμβρη.
Με τα νέα βάρβαρα μέτρα μας γυρνούν στην εποχή του σκλαβοπάζαρου, στην ασταμάτητη δουλειά ήλιο με ήλιο.
Να χτυπήσει η καμπάνα του αγώνα παντού, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε σωματείο, σε κάθε εργατική γειτονιά, σε κάθε σχολείο και σχολή. Με γενικές συνελεύσεις, με συσκέψεις και συζητήσεις, με τη συμμετοχή όλων μας, οργανώνουμε την πάλη, με εμπιστοσύνη στη δύναμη και το δίκιο μας.
Ήρθε η ώρα για αμείλικτη απάντηση στον πόλεμο των καπιταλιστών, της ΕΕ, των κομμάτων τους και των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών που έχουν καθίσει στο σβέρκο μας.
Όλοι σαν ένας άνθρωπος να βροντοφωνάξουμε, «τέρμα οι θυσίες για την πλουτοκρατία».
Το μέλλον μας δε μπορεί να είναι η φτώχεια, η ανεργία, η μόνιμη ανασφάλεια.
Δεν αποδεχόμαστε να καθορίζεται από την κυβέρνηση ο μισθός και το μεροκάματο, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.
Δεν αποδεχόμαστε κατάργηση του οκτάωρου, της σταθερής και μόνιμης δουλειάς, την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία.
Δεν αποδεχόμαστε να παίρνουμε σύνταξη στα 70 και αυτή να είναι ένα επίδομα.
Δεν αποδεχόμαστε τις 13 ώρες δουλειά
Δεν αποδεχόμαστε τις περικοπές κοινωνικών δαπανών
Εμείς είμαστε το αίμα, εμείς είμαστε η φωτιά!
Εμείς παράγουμε όλον τον πλούτο και τον καρπώνονται οι εκμεταλλευτές μας.
Να τσακιστεί μέσα σε κάθε εργοστάσιο και τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά, η πολιτική των μονοπωλίων και του πολιτικού προσωπικού τους. Να απαντήσουμε στα βάρβαρα μέτρα, με οργάνωση, με δυνάμωμα της ταξικής συσπείρωσης και ενότητας.
Κριτήριο πρέπει να είναι οι σύγχρονες ανάγκες μας για σταθερή δουλειά με δικαιώματα, για ζωή με αξιοπρέπεια. Με ισχυρό ταξικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία μπορούμε να ανατρέψουμε τους σχεδιασμούς τους.
Σπάμε τον φόβο και την τρομοκρατία.
Φοβισμένος λαός σημαίνει επίθεση χωρίς τέλος.
Κανένας εργάτης να μη μείνει μόνος του, κανένας να μην κάνει πίσω.
Να πάρουν φωτιά τα εργοστάσια. Να νεκρώσουν οι τόποι δουλειάς. Να κλιμακώσουμε τον αγώνα
Κάθε σωματείο, κάθε λαϊκή επιτροπή, να μπει μπροστά, να οργανώσει τον αγώνα, να πάρει κάθε μέτρο για να παραλύσει η χώρα.
Είναι ώρα μάχης.
Όχι στην υποταγή και στην εξαθλίωση
Εργατική Αντεπίθεση
ΕΡΓΑΤΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ
ΓΚΡΕΜΙΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Όσο η κυβέρνηση, οι εργοδότες και οι εκπρόσωποι της ΕΕ και του ΔΝΤ εξειδικεύουν τα μέτρα τόσο αποκαλυπτικότεροι γίνονται. Τα επώδυνα μέτρα αλλά αναγκαία για τη σωτηρία της χώρας όπως ψευδώς ισχυρίζονται αφού πρόκειται για μέτρα σωτηρίας και εξασφάλισης της κερδοφορίας της μεγαλοεργοδοσίας και των πολυεθνικών, κάνουν την απάντηση των εργαζομένων με Γενική απεργία άμεση αναγκαιότητα και μονόδρομο.
Όσο οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου δίνουν διευκρινίσεις τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται ο αντεργατικός, απάνθρωπος χαρακτήρας των αποφάσεων τους. Ορισμένα παραδείγματα είναι ενδεικτικά.
Στο εξής ο βασικός μισθός και το κατώτερο βασικό μεροκάματο και η βασική κατώτερη σύνταξη θα προσδιορίζονται με απόφαση της κυβέρνησης με βάση την γενική κατάσταση της οικονομίας, την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστικότητα. Θέλουν μισθούς Βουλγαρίας τους οποίους και θα νομοθετούν.
• Το οκτάωρο-5νθήμερο-40ωρο είναι αντιαναπτυξιακό, αντιπαραγωγικό. Στο εξής ο μέσος ημερήσιος χρόνος εργασίας θα είναι 11 έως 13 ώρες. Οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας 72 και άνω και θα κατανέμονται σε ημερήσια, εβδομαδιαία, εξαμηνιαία και ετήσια βάση ανάλογα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων.
• Τα ελάχιστα ένσημα για την θεμελίωση βασικής σύνταξης από 4500 θα πάνε στις 6.000. Δηλαδή όποιος έχει δουλειά θα καταφέρνει να παίρνει την κατώτερη σύνταξη μετά τα 70. Βεβαίως η κατώτερη θα είναι επίδομα αλληλεγγύης, αφού βασικός μισθός θα είναι 400 έως 500 ευρώ. Στα ασφαλιστικά ταμεία θα συμβάλλουν μόνο οι εργαζόμενοι (ορισμένοι μόνο γιατί οι περισσότεροι δεν θα έχουν δουλειά η θα δουλεύουν ανασφάλιστοι) και οι εργοδότες θα είναι απαλλαγμένοι από εισφορές στο ΙΚΑ, στον ΟΑΕΔ κλπ. Ήδη ο υπουργός εργασίας ανακοίνωσε την μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 3.9 ποσοστιαίες μονάδες, πέραν των όσων έχουν ανακοινωθεί.
• Οι αποζημιώσεις σε περίπτωση απολύσεων καταργούνται, γιατί αποτελούν αντικίνητρο άκουσον-άκουσον για τη δημιουργία θέσεων εργασίας όπως ισχυρίζονται οι εργοδότες. Στο εξής ούτε ευρώ δεν θα δίνει ο εργοδότης ως αποζημίωση σε αυτόν που απολύει ακόμα και αν για δεκαετίες θησαύριζε από την εργασία του εργαζόμενου και την απλήρωτη δουλειά.
Στο μέλλον το μόνο που τυπικά θα απαγορεύεται θα είναι η αφαίρεση της ζωής του μισθωτού από τους εργοδότες και τις πολυεθνικές, όπως στη Φεουδαρχία.
Και ενώ ο εφιάλτης της αντεργατικής λαίλαπας όσο εξειδικεύεται τόσο αποκρουστικότερος γίνεται, «παρά την προσπάθεια των Μέσων Μαζικής Αποχαύνωσης των εφοπλιστών, τραπεζιτών, μεγαλοκατασκευαστών και άλλων χρυσοκάνθαρων», οι ηγεσίες των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ συνεχίζουν το χαβά τους. Εξακολουθούν είτε να κωλυσιεργούν, είτε και να αρνούνται την πρόταση του ΠΑΜΕ για ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ παρά τους φραστικούς λεονταρισμούς και τα μυξοκλάματα για αθέτηση των προεκλογικών εξαγγελιών (?) της συγκυβέρνησης και των υποτιθέμενων Ευρωπαϊκών συνθηκών και προβλέψεων που λένε στις ανακοινώσεις τους.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση σε σειρά οργανώσεων αποφεύγει να παίρνει αποφάσεις για την απεργία παραπέμποντας σε απόφαση της ΓΣΕΕ παρά την γενική της τοποθέτηση υπέρ της απεργίας.
Καμιά ανοχή
Η δράση των ομάδων των τραμπούκων φασιστοειδών της «Χρυσής Αυγής», με επικεφαλής βουλευτές της που «έκαναν ελέγχους», χτυπώντας μετανάστες βιοπαλαιστές, καταστρέφοντας πάγκους με εμπορεύματα σε πανηγύρι, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της σημερινής με τις βάρβαρες αστυνομικές επιθέσεις υπό τον ύπουλο μανδύα «Ξένιος Ζευς» και την επικίνδυνη προπαγάνδα για «ανακατάληψη της πόλης» και «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» στη χώρα. Ο λαός δεν πρέπει να ανεχθεί την τραμπούκικη και δημαγωγική δράση της νεοναζιστικής «Χρυσής Αυγής», που με επιθέσεις με ρόπαλα και με βάση το χρώμα και τη γλώσσα καθορίζει ποιος είναι νόμιμος πωλητής. Η κυβέρνηση, που στα λόγια καταδικάζει τα «τάγματα εφόδου», έχει την ευθύνη γι' αυτά τα διαρκώς αυξανόμενα φασιστικά κρούσματα με διάφορα θύματα και πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα. Ο έλεγχος του εμπορίου είναι στην ευθύνη των αρμόδιων φορέων και για κανένα λόγο δεν μπορεί να εκχωρηθεί σε φασιστικές συμμορίες και άλλα κυκλώματα.
Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012
Για απαλλαγή εργοδοτικών εισφορών από Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας και από Οργανισμό Εργατικής Εστίας
Το διαχρονικό έγκλημα σε βάρος των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας και στους χιλιάδες δικαιούχους τους, δεν ολοκληρώθηκε με το κλείσιμο των δυο Οργανισμών αλλά συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, με την απαλλαγή των εργοδοτών από τις εισφορές τους.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι Οργανισμοί είχαν μετατραπεί με αποκλειστική ευθύνη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, σε βασικούς οικονομικούς αιμοδότες των βιομηχάνων και την ίδια στιγμή αφαιρούσαν κάθε παροχή προς το λαό. Με βάση τη νέα εισφοροαπαλλαγή των εργοδοτών που φτάνει στο ποσό των 250 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, οι παροχές που έχουν απομείνει και δίνονται μέσω του ΟΑΕΔ, φορτώνονται εξ ολοκλήρου στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας. Η νέα εισφοροαπαλλαγή των εργοδοτών βάζει τη σφραγίδα στο οριστικό τσάκισμα του κοινωνικού τουρισμού, της λειτουργίας των παιδικών σταθμών, των κατασκευαστικών προγραμμάτων, της επιδότησης ενοικίου που αφορούν χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες. Είναι τεράστιες, εγκληματικές οι ευθύνες της ΓΣΕΕ για το έγκλημα που συντελέστηκε με το κλείσιμο των Οργανισμών σε βάρος της εργατικής τάξης. Η ΓΣΕΕ ήταν που στα πλαίσια του «κοινωνικού διαλόγου» πρότεινε και συμφώνησε στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους.
Όσο το κίνημα θα δυναμώνει, όσο θα αποδυναμώνεται, και θα απομονώνεται ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός θα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να εξυπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες οργανισμοί όπως αυτοί που η κυβέρνηση κατήργησε λέγοντας και πάλι ψέματα ότι το κάνει για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των εργαζομένων.
Κόκκινη γραμμή μπορούν να βάλουν μόνο οι εργαζόμενοι
Κόκκινες γραμμές υπέρ του λαού είναι αδύνατον να έχουν τα κόμματα που είναι υπέρ της ΕΕ και της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Κεντρικός άξονας των νέων μέτρων που συναποφασίζουν συγκυβέρνηση και τρόικα για να μείνουν εσαεί, είναι η δραστική μείωση μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και η κατάργηση του 8ωρου, των συλλογικών συμβάσεων και άλλα. Αυτή είναι η στρατηγική της ΕΕ. Στόχος είναι να διασφαλίσουν την υψηλή κερδοφορία των μονοπωλίων.
Κόκκινη γραμμή μπορούν να βάλουν μόνο οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα με οργάνωση στους τόπους δουλειάς και στις συνοικίες, με αντεπίθεση ενάντια στην πλουτοκρατία, στην ΕΕ, στα κόμματα που τους υπηρετούν.
Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012
Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012
Κεντρική Προκήρυξη ΔΕΘ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2012
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ 6.00 μ.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ
ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ
Ή ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ
Ή ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ
Η ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ
Εργάτες, άνεργοι, συνταξιούχοι, φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι,
Χρόνια ανοχής και αυταπατών δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ούτε τα ελάχιστα για σένα και την οικογένεια σου. Τα παιδιά σου βρίσκονται σε κίνδυνο.
Ο φόβος ΔΕΝ σε έσωσε. Σε φτώχυνε, σε οδηγεί στη πλήρη εξαθλίωση.
Όσοι έλεγαν και όσοι πίστεψαν ότι οι θυσίες έχουν τέλος, διαψεύστηκαν.
Πληρώνεις και θα πληρώνεις πανάκριβα
Τις κυβερνήσεις που εκλέχθηκαν, τα δάνεια και τα μνημόνια που υπέγραψαν
Την Ευρωπαϊκή Ένωση με τα κέρδη στους λίγους και τη φτώχεια στους πολλούς
Το χρέος που δεν δημιούργησες εσύ αλλά τα αμύθητα πλούτη του κεφαλαίου
Την απάτη ότι ο πλούτος που ΕΣΥ παράγεις πρέπει να μείνει στα χέρια τραπεζιτών, βιομήχανων, εφοπλιστών, επιχειρηματιών για να υπάρχουν δουλειές
Τώρα πια έχεις πείρα
ΚΑΘΕ ανοχή και υποχώρηση, ΚΑΘΕ αυταπάτη είναι βήμα εξαθλίωσης.
Τώρα έχεις ευθύνη
Να ξεχωρίσεις φίλους και εχθρούς ή όσους παριστάνουν τους «φίλους»
Να πάρεις την υπόθεση στα χέρια σου, ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΙ.
Με κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, η γεύση δεν αλλάζει.
Τα μέτρα της αντιλαϊκής λαίλαπας είναι και θα είναι εδώ, θα χειροτερεύουν.
Όσο κυρίαρχος στόχος της πολιτικής θα είναι να σωθούν τα κέρδη και η ανταγωνιστικότητα τραπεζιτών και βιομήχανων, η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα παίρνουν συνεχώς αντιλαϊκά μέτρα, θα φτιάχνουν συνεχώς νέα μνημόνια.
Το νέο πακέτο μέτρων των 11,5 + 2,5 δις Ευρώ της συγκυβέρνησης που βγήκε από τις πρόσφατες εκλογές είναι ακόμα χειρότερο. Τσακίζουν πάλι:
Μισθούς και συντάξεις, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κοινωνικά επιδόματα και πρόνοια. Τα ασφαλιστικά ταμεία αφού καταληστεύθηκαν για χρόνια, πάνε για στάση πληρωμών συντάξεων και περίθαλψης.
Οι μισθοί κόβονται πάνω από 50% με κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, ατομικές συμβάσεις, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία.
Στις χιλιάδες απολύσεις εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα προσθέτουν εφεδρείες - απολύσεις χιλιάδων υπαλλήλων.
Γονατίζουν με νέους φόρους και χαράτσια τα λαϊκά νοικοκυριά που δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Η καθημερινή σίτιση έχει γίνει πλέον μαζικό πρόβλημα.
Διαλύουν τα νοσοκομεία, κόβουν τα φάρμακα από τους ασθενείς που δεν έχουν να τα πληρώσουν. Βάζουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή και την υγεία του λαού.
Ξεχαρβαλώνουν σχολεία και πανεπιστήμια, αφήνουν δεκάδες χιλιάδες παιδιά έξω από τους παιδικούς σταθμούς.
Πουλάνε σε ιδιώτες ότι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία (λιμάνια, αεροδρόμια, δημόσιες εκτάσεις, ΔΕΗ, ΕΛΤΑ, ΕΛΒΟ, Τράπεζες, Ύδρευση κ.λ.π.). Ιδιωτικοποιώντας την Αγροτική Τράπεζα δίνουν την αγροτική γη σε ιδιώτες, ξεριζώνουν τους αγρότες με τη «βοήθεια» της Ευρωπαϊκής Αγροτικής πολιτικής
Τα μικρομάγαζα κλείνουν κατά χιλιάδες μπροστά στον ανταγωνισμό των μεγάλων αλυσίδων που εκτοξεύουν τιμές και ακρίβεια.
Η ανεργία χτυπά κάθε σπιτικό ιδιαίτερα τους νέους, ξεπερνά το 1,5 εκατομμύριο. ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ όταν με νέες φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, προνόμια και αντεργατικούς νόμους πλουτίζουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες.
Οι κυβερνήσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η τρόικα, το κεφάλαιο ξέρουν ότι προκαλούν την λαϊκή οργή . Προσπαθούν να την ελέγξουν, να την κάνουν ακίνδυνη.
Χτυπάνε εκεί που ξέρουν ότι κινδυνεύουν: τους οργανωμένους, ταξικούς αγώνες των εργαζόμενων με ΜΑΤ και δικαστήρια. Χτυπάνε τις ταξικές δυνάμεις, το Π.Α.ΜΕ.
Η καταστολή πάει χέρι – χέρι με την εξαθλίωση.
Η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ τρομοκρατεί για να περάσει τα νέα μέτρα υποσχόμενη «επιμήκυνση» του χρέους δηλαδή επιμήκυνση των μνημονίων και των μέτρων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση αφού ξέχασε την κατάργηση των μνημονίων, εξαπατά για τη δυνατότητα «αναδιαπραγμάτευσης» τους. Ζητά τα Ευρωπαϊκά κονδύλια για τους τραπεζίτες αλλά χωρίς τα μέτρα που τα συνοδεύουν. Αυτό δεν έγινε πουθενά στην Ευρώπη, όπου παίρνονται τα ίδια αντιλαϊκά μέτρα. Κρύβουν από το λαό ότι η ολοκληρωτική χρεοκοπία του έχει ήδη δρομολογηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να στηριχθεί η ανάκαμψη του καπιταλισμού και των κερδών του κεφαλαίου πάνω στη μόνιμη φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση του λαού.
Παρά τους καυγάδες στις τηλεοράσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ συνεργάζονται «αρμονικά» στη ΓΣΕΕ, στα σωματεία, στους κλάδους και τις επιχειρήσεις. Υπογράφουν από κοινού δεκάδες συμβάσεις προδοσίας (εμπόριο, τουρισμός, επισιτισμός, κλινικές, δεκάδες εργοστάσια) με μειώσεις μισθών από 20% - 40%. Σιωπούν στις απολύσεις, τη μερική απασχόληση και την εκ περιτροπής εργασία.
Με τη λογική του «μικρότερου κακού» καταδικάζουν τους εργαζόμενους σε περισσότερη φτώχεια. ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός κάθε χρώματος πρέπει να πεταχτεί πάνω από τη πλάτη των εργαζόμενων. Να αλλάξουν γοργά και αποφασιστικά οι συσχετισμοί στα σωματεία, να ενισχυθούν οι ταξικές δυνάμεις, το Π.Α.ΜΕ.
ΟΠΟΙΟΣ βάζει τα κέρδη των επιχειρήσεων και την Ευρωπαϊκή Ένωση πάνω από την επιβίωση του λαού, όποιο χρώμα κι’ αν έχει, είναι εχθρός του.
Οι πρόσφατες εκλογές δεν έλυσαν το πρόβλημα του λαού αλλά δυσκόλεψαν τη κατάσταση.
Όταν η επιβίωση του λαού κινδυνεύει, είναι η ώρα για καθαρές επιλογές. Δεξιές «επιμηκύνσεις» και «αριστερές αναδιαπραγματεύσεις» των μνημονίων είναι κοροϊδία.
Να καταργηθούν ΑΜΕΣΑ όλα οι δανειακές συμβάσεις, τα μνημόνια και οι νόμοι που τις υλοποιούν. Να στηριχτεί από τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους κάθε ιδεολογίας η σχετική πρόταση νόμου που κατάθεσε το ΚΚΕ γιατί μας αφορά όλους.
Να οργανωθεί ΤΩΡΑ και, πρώτα’ απ’ όλα μέσα στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους, από ζωντανά, μαχητικά, μαζικά συνδικάτα η εργατική - λαϊκή πάλη για να μην περάσει η λαίλαπα των νέων μέτρων, να καταργηθούν τα προηγούμενα.
Χωρίς οργάνωση, σχέδιο, αντοχή, πολιτικοποίηση του αγώνα, τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί. Ο αγώνας ενάντια στις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις φοροεπιδρομές, τη περικοπή επιδομάτων, τη διάλυση της υγείας, της πρόνοιας της παιδείας, το κλείσιμο των μικρομάγαζων, το ξεριζωμό των φτωχών αγροτών, το ξεριζωμό της νεολαίας, μια προοπτική ελπίδας μπορεί να έχει :
Τη Κοινωνική Συμμαχία εργαζόμενων, φτωχών αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, γυναικών και νεολαίας που παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τη κοινή δράση ΠΑΜΕ – ΠΑΣΥ – ΠΑΣΕΒΕ – ΟΓΕ – ΜΑΣ, μέσα από λαϊκές πρωτοβουλίες, τις λαϊκές επιτροπές που πρέπει να ξεφυτρώσουν παντού. Με ένα στόχο κοινό :
Τη κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων,
Μονομερή διαγραφή του χρέους
Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με ριζικές ανατροπές και αλλαγές που θα φτάνουν ως την εργατική λαϊκή εξουσία, με το λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, για τη σχεδιασμένη αξιοποίηση όλων των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.
Με τη γνώση ότι ο καπιταλισμός σάπισε και μπορεί να γεννά μόνο ανεργία, φτώχεια, δυστυχία. Για μια οικονομία στην υπηρεσία του λαού, σε μια κοινωνία με την εξουσία στα χέρια του λαού.
Συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕστη Θεσσαλονίκη Πέμπτη 6 Σεπτέμβρη 2012
Από την πρώτη στιγμή της κρίσης και της επίθεσης που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση, EE, το μεγάλο κεφάλαιο, τρόικα ενάντια στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το ΠΑΜΕ σε όλους τους τόνους, με κάθε αφορμή υπογράμμιζε μια βασική αλήθεια: Τα αντιλαϊκά μέτρα, το μνημόνιο και ότι περιέχει, δεν επιβάλλονται για το χρέος, για τα ελλείμματα, πολύ περισσότερο για «τη σωτηρία της χώρας» που πλασάρει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, αλλά για να γίνουν ακόμα πιο φτηνοί οι εργάτες, να πτωχεύσει ο λαός, να σωθεί το κεφάλαιο.
Σήμερα, η αλήθεια αυτή γίνεται αντιληπτή από όλο και περισσότερους. Μια ακόμα τρανή απόδειξη είναι τα τελευταία μέτρα για τα εργασιακά- ασφαλιστικά που ετοιμάζεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση. Στόχος είναι η συμπίεση της εργατικής δύναμης στο κατώτερο επίπεδο, και ειδικά των νέων, η ευλυγισία της και η προσαρμογή της στις ανάγκες των επιχειρήσεων, η κατεδάφιση και της ελάχιστης νομοθετικής προστασίας.
Τα μέτρα αυτά που ετοιμάζονται να πάρουν μαζί με τα άλλα που επιβλήθηκαν ήδη έχουν μετατρέψει την αγορά εργασίας σε μια ζούγκλα όπου ο ισχυρός - δηλαδή το κεφάλαιο - καθορίζει το δικό του «δίκαιο». Η ζωή του λαού κάθε μέρα κάνει άλματα προς τα πίσω. Παίρνουν πίσω όχι μόνο δικαιώματα που κατακτήθηκαν βήμα-βήμα με αδιάκοπους αγώνες και αίμα αλλά μας γυρνούν στην εποχή του μαστίγιου, στην ασταμάτητη δουλειά ήλιο με ήλιο. Στο 2012 συζητούν για 13 ώρες δουλειάς την ημέρα για ζωή-σκλαβιά. Ο «νέος αέρας» που δήθεν φυσούσε στην Ευρώπη μας φέρνει αγκαλιά με την πιο σκληρή δέσμη μέτρων. Πρόκειται για μέτρα ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ.
Έχουμε μια κυβέρνηση αδίστακτη που είναι γερά δεμένη στο άρμα των μονοπωλιακών ομίλων και η επίθεση αποδεικνύεται στην πράξη πως δε μπορεί να σταματήσει ούτε με συνθήματα ούτε με μεγαλοστομίες και φλυαρίες. Είναι πόλεμος και στον πόλεμο χρειάζεται ταξική στάση, οργάνωση, αντοχή, θυσίες. Όσο οι εργάτες θα αφήνουν στην άκρη τη δύναμη τους, το δίκιο δε θα γίνεται νόμος. Η επίθεση δεν γίνεται μόνο ενάντια στην εργατική τάξη, στη νεολαία, αλλά και ενάντια στην φτωχή αγροτιά, στους αυτοαπασχολούμενους,
Απέναντι σε αυτή την επίθεση νέα αυξημένα καθήκοντα μπαίνουν μπροστά στο ταξικό εργατικό κίνημα το επόμενο διάστημα εξαιτίας των εξελίξεων στην ΕΕ και στην χώρα μας. To ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα καλεί την εργατική τάξη να σηκώσει ψηλά το κεφάλι, να μην υποκύψει. Έχει τη δύναμη, την αποφασιστικότητα να συνεχίσει τη μάχη. Είναι η δύναμη ελπίδας και προοπτικής, αισιοδοξίας ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε να βάλλουμε εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική. Καλούμε την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα να ξεφύγουν από διλλήματα, αυταπάτες που δηλητηριάζουν τη συνείδηση τους και τους παραπλανούν.
Η καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει και τα αδιέξοδα στη διαχείριση της από το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, οδηγούν σε μεγαλύτερη όξυνση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου εργασίας και έντασης των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες και μερίδες της πλουτοκρατίας. Στο έδαφος αυτών των εξελίξεων τα αστικά επιτελεία κλιμακώνουν τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία στο λαό μαζί με τα βάρβαρα μέτρα που έτσι και αλλιώς προχωράνε σε όλη την ΕΕ με μνημόνια η χωρίς.
· Η απαίτηση του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών, συνολικά του μεγάλου κεφαλαίου να καταργηθούν οι κλαδικές ΣΣΕ και κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης, το κατώτερο μεροκάματο και να επιβληθούν μισθοί Βουλγαρίας, Κίνας, Ινδίας.
· Η απαίτησή τους να ανατραπούν πλήρως οι εργασιακές σχέσεις και να γίνει η εργοδοσία απόλυτος κυρίαρχος πως θα δουλεύουν, πότε, πόσο, πού και πώς θα αμείβονται οι εργατοϋπάλληλοι.
· Η απαίτησή τους να μειωθούν ή να καταργηθούν οι εργοδοτικές εισφορές για την Κοινωνική Ασφάλιση.
· Η απαίτησή τους για περικοπές των κοινωνικών δαπανών, για εκχώρηση στην ιδιοκτησία τους όλου του δημοσίου πλούτου, γης, δάση, παραλίες, λιμάνια, να καθορίζουν την οργάνωση και τον προσανατολισμό στην Παιδεία, για παράδοση της υγείας και Πρόνοιας στα μονοπώλια και να υπαγορεύουν τη θέλησή τους σε κάθε τομέα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
· Η απαίτηση τους για γρήγορη ιδιωτικοποίηση και εκχώρηση στο μεγάλο κεφάλαιο της ενέργειας, του νερού, των μεταφορών, της ΕΛΒΟ, των ΕΛΤΑ κλπ.
· Η απαίτησή τους για παραπέρα μείωση της φορολογίας προς όφελός τους και σε αύξηση για τα εργατικά και λαϊκά στρώματα μαζί με την αύξηση της κρατικής ενίσχυσης με ζεστό χρήμα και άλλα προνόμια.
· Η απαίτησή τους για κατάργηση του οκτάωρου και δουλειάς 13 ωρών.
Είναι μερικές μόνο από τις συνέπειες της όξυνσης της αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας. Πρόκειται εδώ όχι μόνο για την πιο άγρια και βάρβαρη επιθετικότητα του κεφαλαίου, αλλά για μια εξέλιξη βαθιά αντιδραστική και πολύ επικίνδυνη για τη ζωή και το μέλλον της εργατικής λαϊκής οικογένειας, για την πλειοψηφία του λαού, για το μέλλον του τόπου.
Οι υπεύθυνοι για την κρίση την αξιοποιούν για να τσακίσουν το λαό, προκειμένου να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους και την αδίστακτη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Ιδιαίτερα χτυπούν τη νεολαία. Θέλουν την νεολαία να παρακαλεί για δουλειά, να στέφεται με τις ώρες στις ουρές του ΟΑΕΔ ψάχνοντας στα ψευτοπρογράμματα απασχόλησης να ανακουφιστεί έστω και για λίγο, να είναι έτοιμη να εργαστεί χωρίς συμβάσεις, με μισθούς πείνας. Να ξυπνάει και να κοιμάται με το άγχος της δουλειάς, του μεροκάματου, της ανεργίας. Καλούμε τους φοιτητές και σπουδαστές, τους νέους, να δυναμώσουν την πάλη μέσα στις σχολές τους. Η παραγωγή τους περιμένει με τους χειρότερους όρους. Καλούμε ιδιαίτερα τους εργαζόμενους φοιτητές, τους σπουδαστές των τεχνικών σχολών που ήδη έχουν πάρει γεύση από το μέλλον που μας προετοιμάζουν, να βγουν μπροστά με το ΠΑΜΕ. Να οργανωθούν στα σωματεία τους, να δυναμώσει η ταξική απάντηση στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει.
Οι νέοι εργάτες και εργάτριες σε κάθε κλάδο, να πυκνώσουν τις γραμμές των σωματείων. Να απομονώσουν τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που δίνει διαπιστευτήρια υποταγής στα αφεντικά του. Το σύνθημα «νομός είναι το δίκιο του εργάτη» δε θα δικαιωθεί ούτε σε διεθνή δικαστήρια και θεσμούς ούτε στη Βουλή. Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους, στα εργοστάσια και στους τόπους δουλειάς, στις σχολές με το ΠΑΜΕ μπροστά. Μια μειοψηφία εκμεταλλευτών, τα μονοπώλια, επιβάλλουν με τη δύναμη που έχουν συγκεντρώσει, συνθήκες σκλαβιάς για την πλειοψηφία του λαού. Είναι αυτό που αποκαλούμε δικτατορία των μονοπωλίων.
Τα προωθούμενα μέτρα δεν θα είναι τα τελευταία.
Μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, παρά τις κάλπικες πρωθυπουργικές υποσχέσεις, η τρικομματική κυβέρνηση έχει ήδη αποφασίσει να προωθήσει: α) Το επόμενο αντιλαϊκό πακέτο με μέτρα που θα «ισοσκελίσουν την τρύπα» του προϋπολογισμού του 2012 και υπολογίζονται στα 2,5 με 3 δισ. ευρώ και θα ενταχθούν στον προϋπολογισμό του 2013. β) Τις πρόσθετες περικοπές ύψους τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ που θα δρομολογηθούν, για να καλύψουν τις αποκλίσεις του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος». γ) Τα νέα φορολογικά μέτρα ύψους 3 δισ. ευρώ στα οποία μάλιστα δεν έχουν περιληφθεί και οι περικοπές των φοροαπαλλαγών.
Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού όλες τις προηγούμενες μέρες, ότι τα σκληρά μέτρα «θα συνοδευτούν από πολιτικές ανάκαμψης», δεν αφορούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Το σχέδιο της κυβέρνησης για την προώθηση της ανταγωνιστικότητας, όπως ανέφερε ο Αν. Σαμαράς η «επίσπευση όλων των συμπληρωματικών πολιτικών, που αφορούν τις αποκρατικοποιήσεις, τις επενδύσεις, τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος», έρχονται να υπηρετήσουν τις απαιτήσεις του μεγάλου κεφαλαίου και να διασφαλίσουν την κερδοφορία του.
Σ´ αυτή ακριβώς την κατεύθυνση, μέσα στη βδομάδα, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Βρούτσης με τις πλάτες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ ξεκίνησε έναν ακόμα διάλογο - απάτη, επιδιώκοντας να βάλει σε εφαρμογή την πρόβλεψη του δεύτερου μνημονίου ουσιαστικά για κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Ο καθορισμός του νέου κατώτερου μισθού να γίνεται μονομερώς από την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι από συλλογικές διαπραγματεύσεις, όπως γινόταν μέχρι σήμερα.
Στόχος της συγκυβέρνησης, να νομοθετήσει, για λογαριασμό του κεφαλαίου, το λεγόμενο «ελάχιστο μισθό» με μεικτές απολαβές 500 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους! Να σταματήσει η κυβέρνηση την υποκρισία. Ότι τάχα ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους. Χιλιάδες εργατόκοσμος είναι ανασφάλιστος και βρίσκεται όμηρος της εργοδοσίας. Το αίτημα κανένας ανασφάλιστος πρέπει να είναι ένα από τα βασικά αιτήματα του εργατικού κινήματος. Χιλιάδες εργαζόμενοι είναι για πολλούς μήνες απλήρωτοι και κάτω από την απειλή των επιχειρηματικών ομίλων ότι θα απολυθούν.
Υπηρετώντας την ίδια φιλομονοπωλιακή στρατηγική, ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης έθεσε ανοικτά θέμα δημιουργίας «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών», στις οποίες θα επικρατούν εργασιακές συνθήκες γαλέρας και μισθοί πείνας για τους εργαζομένους, όταν στον αντίποδα οι επιχειρηματικοί όμιλοι, εκτός από τα φτηνά εργατικά χέρια, θα απολαμβάνουν φορολογικές απαλλαγές και αθρόες κρατικές επιδοτήσεις. Κοροϊδεύουν το λαό όταν η COSCO στον Πειραιά αποτελεί γκέτο για τους εργαζόμενους και παράδεισος κερδών για την εταιρεία.
Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται οι εταίροι της συγκυβέρνησης θα στηριχθεί στη ακόμα μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης, στη δραστική καρατόμηση των κοινωνικών δαπανών για να διασφαλιστούν περισσότεροι κρατικοί πόροι για επιδοτήσεις προς το κεφάλαιο, στην αποχώρηση του κράτους από κοινωνικές υπηρεσίες και την παράδοσή τους σε μονοπωλιακούς ομίλους. Για τα λαϊκά στρώματα, αυτή η ανάπτυξη θα φέρει ακόμα χαμηλότερα εισοδήματα, ανύπαρκτα δικαιώματα, νέους φόρους, ακριβότερα τιμολόγια σε βασικές παροχές, διάλυση κοινωνικών δομών.
Αυτό που έχουν συμφέρον να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι είναι ότι τα μέτρα που σήμερα φορτώνονται στις πλάτες τους δεν είναι ούτε τα «τελευταία», ούτε «προσωρινά». Θα ακολουθήσουν αλλεπάλληλα πακέτα και η όποια αναιμική «ανάκαμψη» προκύψει θα βρει το λαό με τσακισμένους μισθούς και δικαιώματα.
Δεν είναι «αναγκαία» για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων, αλλά για την ανάκαμψη του κεφαλαίου. Η περιβόητη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, που προϋποθέτει την ψήφιση των μέτρων, δεν θα καλύψει καμιά δική του ανάγκη, αλλά την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών (25 δισ. ευρώ) και τα υπόλοιπα «θα πάνε στην αγορά», δηλαδή στους μεγαλοεπιχειρηματίες.
Στο χρονοδιάγραμμα που έχει ετοιμάσει η κυβέρνηση για να ψηφίσει τα βάρβαρα μέτρα, τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ετοιμάσουν το δικό τους αγωνιστικό χρονοδιάγραμμα. Να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ απέναντι στα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Να οργανώσουν τη δράση τους μέσα σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε σωματείο, σε κάθε εργατική γειτονιά.
Οι εργατοϋπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα, οι άνεργοι, όλοι οι συνταξιούχοι (περίπου 2,8 εκατομμύρια), 1 εκατ. σημερινοί δικαιούχοι κοινωνικών - προνοιακών επιδομάτων (ΑμεΑ, πολύτεκνοι κ.ά.), οι εργαζόμενοι στο στενό και το δημόσιο τομέα, φτωχομεσαίοι αγρότες, τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν να αντιμετωπίσουν τη βαρβαρότητα των μονοπωλίων.
Συγκεκριμένα:
Συντάξεις: Καταργούν και τα τελευταία απομεινάρια για τη 13η και 14η τόσο στις κύριες όσο και στις επικουρικές συντάξεις, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, αρπάζοντας από τους συνταξιούχους από 800 ευρώ το χρόνο. Από την κατώτατη σύνταξη του ΟΓΑ (360 ευρώ το μήνα) - είχε εξαιρεθεί από τα προηγούμενα πακέτα - αρπάζουν 720 ευρώ το χρόνο.
Αύξηση ενσήμων για τη θεμελίωση δικαιώματος ελάχιστης σύνταξης στα 6.000 από τα 4.500 σήμερα. Το νέο μέτρο έρχεται σε μια περίοδο που η επίσημη ανεργία μαζί και η ανασφάλιστη εργασία θεριεύουν και τα ένσημα έχουν γίνει δυσεύρετα όσο ποτέ άλλοτε. Με το μέτρο αυτό απομακρύνεται το ενδεχόμενο συνταξιοδότησης για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που τώρα δε θα αποκτούν ποτέ δικαίωμα στη σύνταξη.
Περικοπές σε συντάξεις λόγω μείωσης ειδικών μισθολογίων
Υγεία: Σε παράλυση οδηγούν τη λειτουργία των νοσοκομείων, σμπαραλιάζοντας επίσης τις «δαπάνες» για τη λαϊκή Υγεία. Οι ασφαλισμένοι, όσοι και όσο μπορούν και αντέχουν, εξαναγκάζονται να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Δρομολογούν και αυξήσεις ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ.
Προνοιακά επιδόματα: Προχωρούν στη διάλυση και κατάργηση στα κάθε είδους 89 συνολικά κοινωνικά επιδόματα αρμοδιότητας υπουργείων Υγείας, Εργασίας κ.ά. (προνοιακά, πολυτεκνικά, φοιτητικά κ.ά.) με τον αποκλεισμό από αυτά εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών μέσα από την εφαρμογή εξευτελιστικών εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων. Αναπηρικά επιδόματα.
Κατάργηση εποχιακών επιδομάτων (ΟΑΕΔ): Εποχιακά επιδόματα, με την προϋπόθεση συγκεκριμένου αριθμού ενσήμων ετησίως παίρνουν οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, δασεργάτες, ρητινοσυλλέκτες, υποδηματεργάτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, καπνεργάτες, μισθωτοί στον επισιτισμό και τουρισμό, οι σμυριδεργάτες κ.ά. Κατάργηση ειδικών επιδομάτων ανεργίας: 30 εκατ.
Περικοπές συντάξεων ανασφάλιστων ηλικιωμένων: 26 εκατ.
Παιδεία: Βάζουν δάσκαλους και καθηγητές να δουλεύουν περισσότερες ώρες προκειμένου να καλύψουν τα κενά στα σχολεία, να αποφύγουν και τυχόν νέους διορισμούς, ταυτόχρονα με παραπέρα περικοπές κρατικών κονδυλίων. Συγχωνεύσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ: 40 εκατ. Επιβολή διδάκτρων (μετά από κάποια χρόνια φοίτησης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μείωση προσωπικού ΑΕΙ-ΤΕΙ: 22 εκατ. Μειώσεις επιχορηγήσεων.
ΟΤΑ (735 εκατ. ευρώ): Ετοιμάζουν νέες συμπράξεις με ιδιωτικά κεφάλαια, διογκώνοντας στα ύψη και τα «ανταποδοτικά» χαράτσια που επιβάλλουν στους δημότες, για παρεχόμενες υπηρεσίες που έχουν χρυσοπληρωθεί και τις οποίες συνεχώς υποβαθμίζουν με την πολιτική τους.
Πρώην ΔΕΚΟ. Ανατιμήσεις 25% προβλέπονται στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Από την 1η Γενάρη 2013 η τιμή του «ενιαίου εισιτηρίου» στην Αθήνα θα φτάσει στο 1,75 ευρώ (από 1,40 ευρώ σήμερα).
Πέρα και ξέχωρα από τα παραπάνω, ετοιμάζουν βροχή από νέα χαράτσια, τα οποία και θα ενσωματώσουν στο νέο φορολογικό νόμο. Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής περιλαμβάνει πρόβλεψη για παραπέρα διόγκωση των φορολογικών εσόδων τουλάχιστον κατά 3 δισ. ευρώ, ποσό που προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από τον περιορισμό και τη διάλυση των φορο-ελαφρύνσεων. Μείωση επιστροφής ΦΠΑ σε αγρότες (7% από 11%).
Ειδικότερα:
Διαλύουν τις ελαφρύνσεις που αφορούν στις δαπάνες διαβίωσης (νοίκια, φροντιστήρια παιδιών, τόκοι στεγαστικών δανείων κ.ά.) βάζοντας σε εφαρμογή εισοδηματικά κριτήρια, όπως δηλαδή κάνουν και με τα προνοιακά επιδόματα. Καταργούνται οι μειώσεις φόρου εισοδήματος για τους μισθωτούς που εργάζονται σε παραμεθόριες περιοχές. Οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ που ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου θα ισχύσουν σε περιορισμένο αριθμό και μόνο στις ακριτικές περιοχές.
«Επανεξετάζουν», προκειμένου στη συνέχεια να περικόψουν ή ακόμη και να καταργήσουν τις «ευνοϊκές ρυθμίσεις» (αυξημένο αφορολόγητο κ.ά.) που ισχύουν σε νησιά του Αιγαίου με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Στο στόχαστρο μπαίνουν τα αφορολόγητα όρια για γονικές παροχές, κληρονομιές, δωρεές ακινήτων. Φόροι κατοχής περιουσίας, ή όπως αλλιώς τους βαφτίσουν, μπαίνουν σε κάθε σπιθαμή γης, σε αγροτεμάχια και εκτός σχεδίου περιοχές, με «εξαίρεση» εκτάσεις που εκμεταλλεύονται οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Άμεσα προωθείται και η ρύθμιση-υπουργική απόφαση για την παραπέρα απογείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης πάνω στο πετρέλαιο θέρμανσης, των εργατικών λαϊκών οικογενειών.
Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση συμπληρώνεται με τον εξανδραποδισμό των πιο αδύνατων. Η επιδίωξη για κατάργηση του ΕΚΑΣ στους συνταξιούχους κάτω των 65ετών, οι περικοπές ακόμα και στις συντάξεις των ανασφάλιστων ηλικιωμένων μαζί με την κατάργηση των εποχιακών επιδομάτων και των ειδικών επιδομάτων ανεργίας, δε δείχνει μόνο την κορύφωση της σκληρής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης, αναδεικνύει ταυτόχρονα και την ανάγκη να μπουν εμπόδια στο προμελετημένο έγκλημα που διαπράττεται. Γιατί έγκλημα είναι να κόβεις το ΕΚΑΣ, να στερείς από τους πιο χαμηλόμισθους τα 400 και 500 ευρώ ετησίως των εποχιακών επιδομάτων. Και αυτό το εμπόδιο μπορούν να το ορθώσουν μόνο οι εργαζόμενοι με αποφασιστικό αγώνα, ενάντια στα μέτρα και συνολικά στην πολιτική που τα γεννά και στην τάξη που τα συμφέροντά τους υπηρετούνται.
Το νέο στραγγάλισμα των παροχών στην υγεία γίνεται με φόντο τεράστια χρέη, καταρχήν απέναντι στους ίδιους τους ασφαλισμένους: Για έξοδα που οι ίδιοι έκαναν για φάρμακα και εξετάσεις, ο ΕΟΠΥΥ τους χρώσταγε μέχρι το τέλος του 2011 47 εκ. ευρώ, ενώ το 2012 και μέχρι το τέλος του Ιούλη οι οφειλές προς τους ασφαλισμένους ξεπέρασαν τα 57 εκ. ευρώ, απ´ τα οποία πληρώθηκαν μικρό μέρος. Συνολικά τα σωρευμένα χρέη του 2011 ανέρχονται σε 3,7 δισ. ευρώ. Τα πράγματα θα εξελιχθούν ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση με ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες στην πρόσβαση στα φάρμακα και στις παροχές υγείας. Ήδη, λόγω των περικοπών χρόνιοι πάσχοντες - όπως όσοι έχουν καρκίνο - αδυνατούν πολλές φορές να προμηθευτούν τα φάρμακά τους, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να κάνουν ολόκληρα ταξίδια απ´ τα νησιά στην Αθήνα για να μπορέσουν να διασφαλίσουν τη θεραπεία τους. Αφήνοντας στο απυρόβλητο την κερδοφορία της φαρμακοβιομηχανίας ετοιμάζει και νέους περιορισμούς στα φάρμακα μέσω της λεγόμενης θετικής λίστας φαρμάκων: Σε αυτήν θα μπουν 1.500 πρωτότυπα φάρμακα, σχεδόν κανένα νέο, και τα υπόλοιπα θα είναι γενόσημα.
Λένε ότι η υγεία κοστίζει ακριβά, ότι δεν αντέχει το κράτος αυτή τη δαπάνη. Η αλήθεια είναι ότι το κράτος δεν αντέχει και θεωρεί σπατάλη μόνο ότι αφορά ακόμη και την ελάχιστη προστασία και φροντίδα της υγείας που απέμεινε, γιατί εμποδίζει την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων. Δεν έχει για τη λαϊκή υγεία, όμως χρηματοδότησε με 850 δις € τους επιχειρηματικούς ομίλους τα τελευταία 5 χρόνια. Λένε ότι με τις συγχωνεύσεις και το κλείσιμο νοσοκομείων, μονάδων υγείας του ΙΚΑ και προνοιακών ιδρυμάτων, θα μειώσουν τις δαπάνες λειτουργίας και θα αξιοποιήσουν καλύτερα τις υποδομές.
Είναι επικίνδυνοι. Αυτό το ανεπαρκές σημερινό δημόσιο σύστημα, σχεδιάζουν να το συρρικνώσουν ακόμα περισσότερο. Αδιαφορούν για το ότι θα αυξηθούν οι λίστες αναμονής για εισαγωγή στα νοσοκομεία. Δε θα υπάρχουν κρεβάτια για έκτακτα περιστατικά για ΜΕΘ, χειρουργεία κλπ. Αδιαφορούν αν οι χρόνιοι πάσχοντες, ηλικιωμένοι και ΑμΕΑ, δε βρίσκουν ούτε τώρα μια θέση σε ένα ίδρυμα ή κέντρο αποκατάστασης. Μετατρέπουν ακόμα περισσότερους ασθενείς και αναπήρους σε πελατεία των ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων στην υγεία και στην αποκατάσταση.
Όσες μονάδες υγείας θα απομείνουν στο δημόσιο, θα λειτουργούν σαν επιχειρήσεις που ένα μικρό μέρος των δαπανών θα πληρώνεται από τα ασφαλιστικά ταμεία και το υπόλοιπο από τους ασθενείς. Ανάλογα με τα κέρδη που θα έχουν αυτές οι μονάδες θα συνεχίσουν να λειτουργούν ή θα κλείνουν στην πορεία.
Για την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τη νεολαία, τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων ένας μόνο δρόμος υπάρχει. Αγώνας για να προστατεύσουν τη ζωή των οικογενειών τους από τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη λεηλασία των δικαιωμάτων και της ζωής τους. Αγώνας ανυποχώρητος για την απαλλαγή τους από το ζυγό των μονοπωλίων, την ΕΕ και το κράτος τους.
Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ σημαίνει συναγερμό. Να δημιουργηθεί κλίμα μάχης παντού. Στο φουλ οι μηχανές. Καμιά υποχώρηση, κανένας φόβος. Η μάχη θα κριθεί στους τόπους δουλειάς.
Τα δικαιώματα, η ζωή η ίδια της εργατικής λαϊκής οικογένειας στα Τάρταρα – τα κέρδη, τα προνόμια των καπιταλιστών στα Ουράνια. Στον πόλεμο αυτό δεν απαντάς με γαρύφαλλα. Αλλά με όλες τις δυνάμεις καλά οργανωμένες, καλά προετοιμασμένες και με γραμμή πάλης τη ρήξη και ανατροπή.
Καλούμε τα σωματεία, τις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα, κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη ξεχωριστά. Ούτε ώρα χαμένη: Η εργατική τάξη της χώρας μας, τα λαϊκά στρώματα έχουν τη δύναμη να σταματήσουν την επίθεση, να παρεμποδίσουν, να καθυστερήσουν, να ματαιώσουν προσωρινά και στην πορεία να ανατρέψουν συνολικά την αντιλαϊκή βαρβαρότητα. Να τα φέρουν όλα τούμπα. Να ανοίξουν το δρόμο προς μια άλλη φιλολαϊκή ανάπτυξη. Με ενιαίο μέτωπο πάλης απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική.
Ότι αφορά τη ζωή της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων είναι αιτία σύγκρουσης βάση συσπείρωσης και αγώνα.
Τα συνδικάτα οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, η φτωχή αγροτιά, η νεολαία, οι γυναίκες να πάρουν την ευθύνη της οργάνωσης της πάλης, της αντίστασης αξιοποιώντας όλες τις μορφές, διαφορετικά δεν θα υπάρχει τέλος στην επίθεση.. Να πάρουν αποφάσεις απόρριψης των μέτρων. Το καθήκον της οργάνωσης στους τόπους δουλειάς, στους μαζικούς φορείς των αυτοαπασχολούμενων, των γυναικών, της νεολαίας είναι καθοριστικής σημασίας ζήτημα στην αναμέτρηση με τα μονοπώλια. Να μπουν μπροστά. Να παραμερίσουν με οργανωμένο αγώνα τα κόμματα της πλουτοκρατίας, την ΕΕ. Να ξεκαθαρίζουν από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, με τις δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ που μιλούν για διαχειριστικές προτάσεις που θα οδηγήσουν την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα σε λύσεις προς όφελος των μονοπωλίων.
Δεν έχουν κανένα συμφέρον με τον ΣΕΒ, την πλουτοκρατία. Με νταμπούρι του αγώνα τους τόπους δουλειάς τα εργοστάσια, και τα σωματεία να αρχίζει ένα κίνημα σύγκρουσης που θα απλώνεται παντού στις εργατογειτονιές, στα χωράφια εκεί που τα μονοπώλια καταστρέφουν τη ζωή των εργατών των λαϊκών στρωμάτων. Θα εξαρτηθεί από τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα αν θα περάσουν τα βάρβαρα μέτρα.
Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ για άλλη μια φορά αθωώνει: Α)τους καπιταλιστές όταν μιλώντας για «δόγμα νεοφιλελευθερισμού που υιοθέτησε η κυβέρνηση», επιχειρεί να πείσει το λαό ότι δε φταίει η καπιταλιστική ανάπτυξη, ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής για τα βάσανα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αλλά η συνταγή που ακολουθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.
Παραπλανούν έτσι σκόπιμα το λαό, αφού προβάλλουν σα φάρμακο για τη λύση των προβλημάτων τα «αναπτυξιακά εργαλεία» που γέννησαν την κρίση, που οδήγησαν το λαό στη σχετική και απόλυτη εξαθλίωση. Π.χ. απλόχερες επιχορηγήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, φοροαπαλλαγές στα μονοπώλια, γαλαντόμα στήριξη επενδύσεων με κριτήριο την καπιταλιστική ανάπτυξη, κ.ά.
Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ παραμορφώνει την πραγματικότητα δια της πλαγίας οδού, όταν στηλιτεύει δήθεν θέσεις της οικονομίας που ενοχοποιούν τις αυξήσεις των μισθών για τη μείωση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση του πληθωρισμού. Ο λόγος που παραπλανεί είναι γιατί καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να πιστέψουν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες, ότι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων μπορεί να συμβαδίσει με την προώθηση της λαϊκής ευημερίας.
Η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων προϋποθέτει τη διαμόρφωση μισθών και δικαιωμάτων επιπέδου Κίνας και Ινδίας. Μόνο έτσι οι ευρωπαίοι καπιταλιστές δημιουργούν προϋποθέσεις για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τις νεοαναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες. Το διαμηνύουν σε όλους τους τόνους εντός της ΕΕ σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοδημοκράτες, πράσινοι και πάσης φύσεως αριστερίζοντες. Η μόνη τους διαφορά είναι στο μείγμα πολιτικής που θα ακολουθηθεί. Ο στόχος όμως παραμένει ακλόνητος που είναι το στραγγάλισμα της εργατικής δύναμης.
Αποκρύπτουν, ότι και σε ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες με ελάχιστα δημοσιονομικά ελλείμματα και χρέη, χωρίς την παρουσία ΔΝΤ, λαμβάνονται τα ίδια αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνονται και στη χώρα μας, π.χ. Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία η εργατική τάξη στις χώρες αυτές βλέπει το βιοτικό της επίπεδο να κατακρημνίζεται εξίσου.
Αυτήν την τάξη που κινείται εντός των τειχών της ΕΕ την προασπίζεται η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ και οι λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Ανεξάρτητα με ποιο μείγμα διαχειριστικής πολιτικής συντάσσεται, ο στόχος της είναι η προώθηση της ταξικής συνεργασίας, η προστασία και διεύρυνση των κερδών των μονοπωλίων.
Γ) Προβαίνει σε λεονταρισμούς για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, όταν στις επιχειρήσεις που μέρος τους έχει πουληθεί στο μεγάλο κεφάλαιο οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να προωθηθούν με τις ελάχιστες λαϊκές αντιδράσεις. Έστρωσαν το έδαφος για να καταστήσουν ανήμπορο το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο να αντιδράσει, αδρανοποιώντας το αγωνιστικό φρόνιμα και τη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων, μιλώντας για λειτουργία των επιχειρήσεων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, τασσόμενοι υπέρ της απελευθέρωσης όλων των βασικών τομέων (ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, μεταφορών κλπ), υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων.
Γίνεται για πολλοστή φορά φανερό, ότι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ως αποτέλεσμα της γραμμής υπεράσπισης της τάξης των σφετεριστών του πλούτου που παράγουμε, της κοινωνικής μειοψηφίας παρασίτων ούτε θέλει, ούτε μπορεί να κουνήσει το μικρό της δαχτυλάκι για την ανάσχεση έστω αυτής της βαρβαρότητας.
Είναι τεράστιες οι ευθύνες της Αυτόνομης Παρέμβασης η οποία επιχειρεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι η μερική διαγραφή του χρέους θα τους σώσει. Αναγνωρίζουν έτσι ότι το χρέος το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι και πρέπει να πληρώσουν. Μιλούν για αποδέσμευση από την τρόικα και όχι από την ΕΕ αυτή τη λυκοσυμμαχία των πολυεθνικών. Λένε για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αλλά αποκρύπτουν ότι δεν γίνεται με τα μονοπώλια που έχουν την εξουσία σε όλους τους κλάδους παραγωγής, μέσα στην ΕΕ και μαζί με τα μονοπώλια. Το ζήτημα που θέτουν είναι η καλύτερη διαπραγμάτευση και όχι η ακύρωση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, η μονομερής διαγραφή του χρέους, η αποδέσμευση από την ΕΕ. Υπογράφουν σε κλάδους Συλλογικές Συμβάσεις με μεγάλες μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων των εργαζομένων στο όνομα του ρεαλισμού, κατεβάζοντας τον πήχη των απαιτήσεων τους. Είναι τελικά μαζί με τις άλλες δυνάμεις που μιλούν για μια άλλη διαχείριση που είναι σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων του λαού. Οδηγούν την εργατική τάξη στην υποταγή, το συμβιβασμό, τη μοιρολατρία.
Είναι εξίσου και ακόμα πιο επιζήμια επιλογή η στήριξη αυτών των παρατάξεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Είναι ενίσχυση των αυταπατών, της επιλογής του μικρότερου κακού, είναι στήριξη της ίδιας καταστροφικής γραμμής, αυτής της ταξικής συνεργασίας. Όπου τα συνδικάτα υιοθέτησαν αυτή τη γραμμή πάλης, το συνδικαλιστικό κίνημα οδηγήθηκε πιο βαθιά στη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής, της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.
Πρέπει τελικά ο λαός να βαδίσει για τον πόλεμο και να κερδίσει τον πόλεμο. Και ο πόλεμος θα είναι ο λαός από τη μία μεριά και τα μονοπώλια από την άλλη. Οι εργαζόμενοι πρέπει άμεσα με την οργάνωση τους στα Σωματεία την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, να τους απομονώσουν και να τους απογυμνώσουν οργανωτικά και πολιτικά. Να υπερασπιζόμαστε την ενότητα της εργατικής τάξης και ως προς τους σκοπούς της. Κίνημα ενιαίο και αποφασισμένο απέναντι στα μονοπώλια, στην ΕΕ για άλλο δρόμο ανάπτυξης, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες της, για ρήξεις και ανατροπές, ως το επίπεδο της εξουσίας, για κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Από της σκοπιά αυτή, εμείς πρέπει να οριοθετήσουμε την πραγματική διαχωριστική γραμμή. Γραμμή ταξικής πάλης ή συμβιβασμού με το κεφάλαιο. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι να απαλλαγεί το συνδικαλιστικό κίνημα από τα βαρίδια της ταξικής συνεργασίας και υποταγής. Γι’ αυτό και είναι αναγκαία η αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αποτελεί όρο για να μπορεί το κίνημα να δίνει απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική και να έχει νικηφόρους και με προοπτική αγώνες. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ακολουθούν τις ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και εκείνων των συνδικάτων που όχι μόνο συμφωνούν με τα μέτρα των κυβερνήσεων, του κεφαλαίου, όχι μόνο μπαίνουν μπροστά για να υλοποιηθούν αλλά και τα συνδιαμορφώνουν με τους σφαγείς μας. Βέβαια ένα ακόμη σημαντικό βήμα που πρέπει να κάνει η εργατική τάξη είναι να οργανωθεί στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο. Να δυναμώσει την συλλογική δράση και συμμετοχή σε όλες τις διαδικασίες. Να μαζικοποιήσει τα συνδικάτα.
Οργανώνουμε τη μάχη Με κεντρικά συνθήματα:
Τέρμα οι θυσίες για τους καπιταλιστές. Κάτω η φοροληστεία, τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις, οι αντεργατικοί νόμοι.
Κανένας μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την βαρβαρότητα που ζει, την φτώχεια, την ανεργία, τα νέα χαράτσια. Οργανωμένη αντίσταση και άρνηση να καταβάλλουμε στα ταμεία τους τη νέα φοροληστεία. Δεν έχει να κερδίσει τίποτα, δεν έχει συμφέρον με το κεφάλαιο, την ΕΕ, τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Σε κάθε τόπο δουλειάς να γίνει συζήτηση και να ενημερωθούν οι εργαζόμενοι, να καταδικαστούν τα μέτρα, να συζητηθούν τρόποι αντίστασης στον τόπο δουλειάς, στον κλάδο, τη γειτονιά, να προετοιμαστεί άμεσα ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.
Τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ, της ΠΑΣΕΒΕ, της ΠΑΣΥ, του ΜΑΣ, της ΟΓΕ στη Θεσσαλονίκη και σε όλες τις πόλεις με τους συνταξιούχους και τα εργατικά συνδικάτα το Σάββατο να αποτελέσουν έκφραση της μαζικής αγανάκτησης και καταδίκης των μέτρων, αφετηρία κλιμάκωσης νέων ακόμα πιο μαζικών αποφασιστικών αγώνων σε κάθε χώρο, σε κάθε κλάδο και συνολικότερα.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΥΝΟΛΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
Αγώνας για την κοινωνική τους απελευθέρωση από τη σύγχρονη σκλαβιά. Αγώνας για να απαλλαγούν από τον παρασιτισμό και τη σαπίλα του καπιταλισμού. Από το σύστημα εκμετάλλευσης, βίας, καταπίεσης, που υπερασπίζουν η τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και όλοι, όσοι έχουν κορώνα στο κεφάλι τους την ΕΕ. Απέναντι σε αυτή την αντιλαϊκή συμμαχία εμείς χτίζουμε τη δική μας συμμαχία, με στόχο: Να υπερασπιστούμε την εργατική και λαϊκή οικογένεια από τη βάρβαρη εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Να δώσουμε ελπίδα και προοπτική στους εργαζόμενους, στο λαό. Η συμμαχία μας να πάρει στα χέρια της όλο τον πλούτο και την εξουσία. Γι’ αυτό και επιδιώκουμε να αποκτήσει συσπείρωση, ποδάρια παντού. Να δυναμώσει η συμμαχία του ΠΑΜΕ με τους αυτοαπασχολούμενους την ΠΑΣΕΒΕ, τη φτωχή αγροτιά την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, το ΜΑΣ
Αυτό το μήνυμα στέλνουμε από τη Θεσσαλονίκη. Το δικό μας όραμα είναι ζωή με δικαιώματα, λαϊκή ευημερία, χωρίς αφεντικά κι εκμετάλλευση. Η θα είσαι με τα μονοπώλια και τα κέρδη τους, η με το λαό και τα συμφέροντα του.
Ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης είναι ανάπτυξη για τα μονοπώλια και ισοπέδωση της ζωής του λαού. Μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Με ισχυρό ταξικό κίνημα που θα αμφισβητεί το μονόδρομο τους, τον καπιταλιστικό τρόπο ανάπτυξης που μας θέλει μισοεργαζομενους, μισοάνεργους, ξεζουμισμένους. Η ζωή ποτέ δεν πήγε μπροστά για την εργατική τάξη χωρίς σκληρούς αγώνες με την εργοδοσία, το κράτος και τους αστικούς νόμους που προστατεύουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Να απορριφθούν τα μέτρα και η πολιτική που τα γεννά. Η σύγκρουση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης είναι μονόδρομος για την λαϊκή αντεπίθεση, για να ζήσουμε όχι σαν σκλάβοι του 21ου αιώνα άλλα σαν αφέντες του πλούτου που παράγουμε.
Να πάρουμε στα χέρια μας τη ζωή μας, τη ζωή των οικογενειών μας, το μέλλον μας, το μέλλον του τόπου. Εμείς είμαστε η Ελλάδα. Όλοι στον αγώνα με μια φωνή, μαζική, μαχητική συστράτευση τώρα.
— Για να απαλλαγούμε από τα χρέη. Καμία αναγνώριση. Να διαγραφούν. Τέρμα οι διαπραγματεύσεις. Να σταματήσει η ληστεία. Όποια διαπραγμάτευση σημαίνει νέα μνημόνια Να αποδεσμευτούμε από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Είναι θηλιά στο λαιμό μας. Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Να πάρουμε εμείς στα χέρια μας τον πλούτο του τόπου που έχουμε δημιουργήσει και να διώξουμε από το κεφάλι μας τα μονοπώλια που εκμεταλλεύονται τα μέσα παραγωγής και τον εθνικό πλούτο για λογαριασμό τους. Εμείς μπορούμε να βάλουμε μπροστά όλη την παραγωγική μηχανή. Εμείς πρέπει να πάρουμε την εξουσία.
Ήρθε η ώρα να κηρύξουμε αμείλικτο πόλεμο σε μεγάλα συμφέροντα, κόμματα υπηρέτες και συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που όλα αυτά τα χρόνια έχουν καθίσει στο σβέρκο μας και απαιτούν από μας να υποτασσόμαστε κάθε φορά στη δική τους πολιτική, στις δικές τους επιλογές.
Καμία συνδικαλιστική οργάνωση, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια δεν πρέπει να βάλλει την υπογραφή της στη γκιλοτίνα που έχουν στήσει. Κανένας εργαζόμενος να μην υποκύψει στους εκβιασμούς της κυβέρνησης, της εργοδοσίας. Κανένας τίμιος συνδικαλιστής να μη βάλλει την υπογραφή του στη σφαγή της ζωής της τάξης του. Να απορρίψουμε τη θεωρία των μονοπωλίων ότι οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους είναι «κόστος» και πρέπει να σφαγιαστούν. Δεν είναι μονόδρομος η υποχώρηση, ο συμβιβασμός και η υποταγή για να σωθούν τα κέρδη των πολυεθνικών και να διασωθεί το ξεπερασμένο και σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Να πετάξουμε στα άχρηστα την αυταπάτη ότι αν αλλάξουν οι διαχειριστές θα γίνει πιο ανθρώπινο. Ότι αν μεγαλώσει η κερδοφορία των επιχειρήσεων θα γλιτώσει ο εργαζόμενος από την ανεργία, το χτύπημα των δικαιωμάτων του.
Καλούμε την εργατική τάξη να πρωτοστατήσει και να διεκδικήσει με οργάνωση, αντεπίθεση τη ζωή της ολόκληρη και να απαιτήσει:
· Καμιά μείωση μισθών. Ανάκληση όλων των μειώσεων που επιβλήθηκαν. Πάλη για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις με αυξήσεις για την ικανοποίηση όλων των αναγκών των εργαζομένων.
· Μέτρα προστασίας των ανέργων. Απλοποίηση των προϋποθέσεων για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας, επέκταση του σε μικρούς επαγγελματίες και εμπόρους που έκλεισαν οι επιχειρήσεις τους και στους αγρότες που ξεκληρίστηκαν, χωρίς τον περιορισμό της πλήρους αποπληρωμής των ασφαλιστικών εισφορών προς ΟΑΕΕ.
· Χορήγηση επιδόματος ανεργίας σε όλους τους άνεργους και όχι μόνο στο 30% που το λαμβάνουν σήμερα.
· Άμεση επαναφορά του επιδόματος ανεργίας και άλλων κλαδικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2011 ως βάση για μια γενναία αύξηση του επιδόματος ανεργίας.
· Επίδομα ανεργίας για όλο το χρονικό διάστημα της ανεργίας.
· Ο χρόνος ανεργίας να υπολογίζεται σαν συντάξιμος χρόνος ασφάλισης.
· Στους ανέργους να χορηγείτε δωρεάν κάρτα απεριορίστων διαδρομών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Απαγόρευση της διακοπής παροχής ρεύματος, νερού και σταθερού τηλεφώνου στους ανέργους και στα τιμολόγια των πρώην ΔΕΚΟ για όσο καιρό κάποιος είναι άνεργος να είναι μειωμένα κατά 50%.
· Προσλήψεις στους τομείς Υγείας, Πρόνοιας, Εκπαίδευσης, και σε άλλα έργα κοινωνικών υποδομών με όρους μόνιμης και σταθερής εργασίας για τη μείωση της ανεργίας και κάλυψη των μεγάλων κενών που υπάρχουν. Μέτρα για την υλοποίηση στεγαστικής πολιτικής υπέρ του λαού με έμφαση στα νέα ζευγάρια τους χαμηλόμισθους, τους άστεγους με κρατική ευθύνη και χρηματοδότηση.
Ασφαλιστικό-Συντάξεις-επιδόματα
· Άμεση ανάκληση όλων των μειώσεων που επιβλήθηκαν στις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις τα τελευταία 2,5 χρόνια.
· Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.
· Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης για όλα τα ταμεία.
· Γενικό όριο συνταξιοδότησης 60 για τους άντρες, 55 για τις γυναίκες.
· Καμιά κατώτερη σύνταξη να μην υπολείπεται από την Εθνική Γενική Σύμβαση Εργασίας των επιπέδων του 2011, ως αφετηρία για την άνοδο της κατώτερης σύνταξης στα 1120 ευρώ.
· Επαναφορά του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων με όσα ίσχυαν πριν το νόμο 3863 του 2010.
· Κατάργηση του προεδρικού διατάγματος που εξαίρεσε από τη λίστα των ΒΑΕ 168.000 εργαζόμενους.
· Επιστροφή όλων των κλεμμένων από το τζογάρισμα των αποθεματικών τους στο χρηματιστήριο.
· Κάλυψη στο ακέραιο από το κράτος και το κεφάλαιο των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων που λεηλατήθηκαν από το λεγόμενο κούρεμα ομολόγων που είναι περίπου 14δις ευρώ.
· Πάλη για τη διασφάλιση της παροχής συντάξεων και παροχών, ανεξάρτητα από την ταμειακή ρευστότητα των ασφαλιστικών ταμείων.
· Άμεση καταβολή όλων των επιδομάτων των ΑμΕΑ και χρονίως πάσχοντες, χωρίς περικοπές και καθυστερήσεις.
· Καμιά περικοπή αλλά αύξηση των επιδομάτων στις πολύτεκνες και μονογονεϊκές οικογένειες και της κοινωνικής σύνταξης της πολύτεκνης μητέρας.
· Καταβολή του επιδόματος τοκετού και στις γυναίκες που γεννούν στα δημόσια και στα συμβεβλημένα με τον ΕΟΠΥΥ ιδιωτικά μαιευτήρια.
Δυναμώνουμε την πάλη μας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για αποκλειστικά δημόσια και δωρεά παιδεία και υγεία με κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δράσης στους τομείς αυτούς.
Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012
Πρόκληση φαρμακοβιομηχανίας για τις τερατογενέσεις μετά από 50 χρόνια
Καμιά θυσία
Ομολογείται πλέον ανοιχτά από τα αστικά επιτελεία το γεγονός ότι η βαθιά, γενικευμένη στην ΕΕ, οικονομική καπιταλιστική κρίση χτυπά τις ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες, Γερμανίας και Γαλλίας. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η αυτοκινητοβιομηχανία «Οπελ» αποφάσισε πρόσφατα δουλειά 20 μόνο ημερών το μήνα, αλλά και το γεγονός των 7,5 εκατομμυρίων εργαζομένων με μισθό μόλις 400 ευρώ. Την ίδια ώρα, ο Γάλλος Πρόεδρος, Φρ. Ολάντ, δήλωσε την περασμένη Παρασκευή: «Βρισκόμαστε ενώπιον μιας κρίσης εξαιρετικής σοβαρότητας, μιας μακράς κρίσης, η οποία διαρκεί ήδη περισσότερα από τέσσερα χρόνια και από την οποία καμία από τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, ακόμη και τις αναδυόμενες, δεν είναι δυνατό εφεξής να γλιτώσει». Μπορεί ο Ολάντ να μην έφερε το νέο αέρα που προεκλογικά έλεγαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης και ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως είπε την αλήθεια που εδώ συγκαλύπτουν, για το βάθος και για το μακρόχρονο της καπιταλιστικής κρίσης. Ο λαός δεν πρέπει να αποδεχτεί νέες θυσίες, ούτε να δώσει βάση στις υποσχέσεις για φιλολαϊκή διαχείριση της κρίσης μέσα στην ΕΕ και χωρίς σύγκρουση με τα μονοπώλια. Ανάπτυξη για το λαό και όχι για τα καπιταλιστικά κέρδη. Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα.
Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2012
Αστυνομικοί αντί να συλλάβουν τα φασιστοειδή συνέλαβαν τους μετανάστες
Παρέμβαση στο διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Αγίων Αναργύρων για τα πρόσφατα κρούσματα ρατσιστικής βίας από φασιστοειδή στην περιοχή, έκαναν χτες το πρωί οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι του ΚΚΕ στο δήμο Αγίων Αναργύρων - Καματερού.
Ειδικότερα, οι σύμβουλοι αναφέρθηκαν σε συγκεκριμένα περιστατικά με την εμπρηστική επίθεση σε κατοικία τριών Πακιστανών μεταναστών, με αποτέλεσμα την πρόκληση σοβαρών εγκαυμάτων σε έναν από αυτούς. Ακόμα, στην επίθεση πολυμελούς ομάδας εφοδιασμένης με ρόπαλα και αλυσίδες εναντίον κατοικίας που κατοικούν και Πακιστανοί μετανάστες όπου ο τραυματισμός τους αποτράπηκε χάρη στην παρέμβαση των γειτόνων. Ειδικότερα, για τη δεύτερη περίπτωση, κατήγγειλαν τη στάση της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς δυνάμεις της (ομάδα Δ) έφτασαν στο σημείο της επίθεσης και αντί να συλλάβουν τους φασίστες δράστες της επίθεσης, προσήγαγαν τρεις μετανάστες.
Οι σύμβουλοι του ΚΚΕ ζήτησαν από τον διοικητή να πάρει άμεσα μέτρα και να παρέμβει ώστε να αποτραπούν τυχόν παρόμοια περιστατικά. Κατήγγειλαν ταυτόχρονα, ότι τα περιστατικά στην περιοχή τους είναι ενταγμένα σε ένα γενικευμένο σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη τη χώρα, όπου η αστυνομία από τη μία και τα φασιστοειδή από την άλλη έχουν εξαπολύσει βίαιες επιθέσεις σε μετανάστες. Δήλωσαν ξεκάθαρα, ότι το ΚΚΕ θα πάρει πρωτοβουλίες και θα δράσει αποφασιστικά το επόμενο διάστημα σε συνεργασία με φορείς και κατοίκους της περιοχής ώστε να μην υπάρξει καμία ανοχή στις δολοφονικές επιθέσεις και το ρατσισμό.
Ο διοικητής του ΑΤ από τη πλευρά υποστήριξε ότι αντιμετωπίζει μεγάλες ελλείψεις προσωπικού και αδυνατεί να παρέμβει αποτελεσματικά σε γενικότερα κρούσματα εγκληματικότητας. Δεσμεύτηκε στη συνέχεια να μεταβιβάσει τις καταγγελίες των συμβούλων στις ανώτερες αρχές.
Ζητά από τους εργαζόμενους να γίνουν και εθελοντές!
Με αυτό τον τρόπο επιχειρούν να καλύψουν τα κενά στους παιδικούς σταθμούς
Να δουλέψουν οι εργαζόμενοι του Δήμου Αθηναίων εθελοντικά για να καλυφθούν ανάγκες στους παιδικούς σταθμούς του δήμου, επιδιώκει η δημοτική αρχή και η διοίκηση του Δημοτικού Βρεφοκομείου. Σε σχετική επιστολή που έστειλε προχτές η διορισμένη από τη δημοτική αρχή πρόεδρος του βρεφοκομείου, ζητά από όλους τους εργαζόμενους του δήμου που βρίσκονται σε διοικητικές και άλλες θέσεις (φύλακες, τραπεζοκόμες, καθαρίστριες) να δουλέψουν ως εθελοντές στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, στη διάρκεια του ωραρίου τους και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έως ότου προσληφθούν νέοι συμβασιούχοι.
Πιο συγκεκριμένα, η πρόεδρος του Δημοτικού Βρεφοκομείου στην επιστολή της με ημερομηνία 28 Αυγούστου και με το χαρακτηρισμό «Εξ. Επείγον» απευθύνεται στους εργαζόμενους και αναφέρει: «Εχοντας ως γνώμονα την απρόσκοπτη λειτουργία των Παιδικών Σταθμών του ΔΒΑ και την αποτελεσματική εξυπηρέτηση των Δημοτών των οποίων τα παιδιά θα φιλοξενήσουμε την περίοδο 2012-2013, απευθύνομαι σε όλους τους εργαζόμενους που είναι διατεθειμένοι να απασχοληθούν εθελοντικά ώστε να καλυφθούν οι έκτακτες ανάγκες των Παιδικών Σταθμών σε Παιδαγωγικό Προσωπικό (μόνο όσοι διαθέτουν τα απαραίτητα τυπικά προσόντα), Τραπεζοκόμες και Καθαρίστριες για το χρονικό διάστημα από 3 Σεπτέμβρη 2012 μέχρι την επικείμενη πρόσληψη προσωπικού των αντίστοιχων ειδικοτήτων».
Το παραπάνω εγχείρημα μπορεί να ανοίξει επικίνδυνους δρόμους για την εκτεταμένη υλοποίηση τέτοιας μορφής εργασίας από εργαζόμενους μετά το ωράριό τους, με πρόσχημα το πραγματικό γεγονός του οικονομικού αδιεξόδου που αντιμετωπίζουν οι δήμοι. Επιπλέον, δεν αποκλείεται να λειτουργήσει εκβιαστικά προς τους συμβασιούχους που παραμένουν στην εργασία τους με δικαστικές αποφάσεις και εργάζονται στον τομέα των βρεφονηπιακών σταθμών, οι οποίοι ελπίζοντας την ανανέωση των συμβάσεων τους ενδεχομένως να υποκύψουν και να δεχθούν να εργαστούν ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Αντεργατικές επιλογές της διοίκησης του δήμου
Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι ήδη η δημοτική αρχή (στηρίζεται από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ, ΔΡΑΣΗ) φέρεται να προωθεί τη δημιουργία «κοινωνικού συνεταιρισμού» από απολυμένους, με τον οποίο ο δήμος θα συνάπτει «συμβάσεις» για να καλύπτονται , όπως λένε, οι «ανάγκες» του ΔΒΑ. Ωστόσο, ο δήμαρχος Αθήνας, την ημέρα που το δικαστήριο εξέδωσε αρνητική απόφαση στα ασφαλιστικά μέτρα 272 συμβασιούχων, ενώ παραδέχτηκε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι δημιουργείται τρομερό πρόβλημα στους σταθμούς λόγω έλλειψης προσωπικού, την ίδια ώρα, η πρόεδρος του ΔΒΑ (και αφού ενημερώθηκε τάχιστα από τη νομική υπηρεσία του δήμου) απέστειλε υπόμνημα στη Διεύθυνση Ανθρώπινου Δυναμικού του δήμου, ότι ο ΔΒΑ οφείλει από τούδε και στο εξής να μην αποδέχεται τις υπηρεσίες αυτών» (σ.σ. συμβασιούχων) και ότι «δεν μπορούν να παρέχουν έργο από τούδε και στο εξής».
Δημοτική αρχή και πρόεδρος του ΔΒΑ συνεχίζουν να εμπαίζουν δεκάδες εργαζομένους και δεκάδες οικογένειες που καθημερινά ζουν με τη αγωνία για το αν τα παιδιά τους θα γίνουν αποδεκτά στους σταθμούς του δήμου. Η δημοτική αρχή ακόμα δεν έχει καταθέσει τον οριστικό αριθμό των παιδιών που έχουν γίνει αποδεκτά, παρά το γεγονός ότι απομένουν μόλις δύο μέρες μέχρι την έναρξη της νέας χρονιάς, τη Δευτέρα 3 Σεπτέμβρη!
Σύμφωνα με στοιχεία η δημοτική αρχή φέρεται να έχει εγκρίνει 4.745 αιτήσεις παιδιών και 75 ακόμα θέσεις μέσω του ΕΣΠΑ, ενώ έχει δεσμευθεί και για την κάλυψη 5.500 θέσεων συνολικά στους 82 βρεφονηπιακούς σταθμούς του δήμου. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία στους σταθμούς εργάζονται περίπου 530 μόνιμοι υπάλληλοι, 350 περίπου αορίστου χρόνου και 177 εναπομείναντες συμβασιούχοι (μετά την απόλυση των 272 συμβασιούχων). Ο δήμος φέρεται να έχει ζητήσει από το υπουργείο Εσωτερικών 150 θέσεις για παιδαγωγούς και ακόμα 100 άτομα για τα προγράμματα του ΕΣΠΑ. Κι όλα αυτά ενώ υπάρχει διαγωνισμός του ΑΣΕΠ με οριστικούς πίνακες επιλογής 299 ατόμων, οι οποίοι έχουν προσληφθεί από το 2008 και ακόμα περιμένουν να τους καλέσουν! Την ίδια στιγμή, περίπου 300 άτομα με όλες τις σχέσεις εργασίας έχουν φύγει με συνταξιοδότηση, ενώ μέσα στο έτος 2011-2012 περίπου 340 συμβασιούχοι αποχώρησαν με δικαστικές αποφάσεις...
Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012
Επικίνδυνη κυβέρνηση
«Το λέμε συνεχώς προς τα έξω, σε κάθε συνομιλητή μας: Κοιτάξτε το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, ναι, αλλά υπάρχει και η γεωστρατηγική θέση και ο προβληματισμός γύρω από αυτόν τον περίγυρο, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η Ελλάδα. Το λέμε συνεχώς, το λέμε τώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή. Πάρτε το παράδειγμα της Συρίας. Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι "το ισχυρό προπύργιο" της Ευρώπης στην περιοχή». Και των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ συμπληρώνουμε. Αυτά είπε προχθές ο Α. Σαμαράς δηλώνοντας ετοιμότητα της κυβέρνησης για βαθύτερη εμπλοκή στα βρώμικα, επικίνδυνα για τους λαούς ιμπεριαλιστικά σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο για τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο, τους δρόμους μεταφοράς τους. Συμμετοχή σε όφελος μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων (εφοπλιστές, ενεργειακοί όμιλοι). Ηδη η επέμβαση στη Συρία κλιμακώνεται επικίνδυνα. Οι ανταγωνισμοί μεταξύ ΕΕ - ΗΠΑ από τη μια και Ρωσίας - Κίνας από την άλλη, με επίκεντρο τη Συρία, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Η Ρωσία έχει στρατιωτική βάση στη Συρία. Ρωσία - Κίνα, συνασπισμένοι στους BRICSA, έχασαν στη Λιβύη αλλά δε φαίνονται διατεθειμένοι να χάσουν στη Μέση Ανατολή. Η CIA με εντολή Ομπάμα δουλεύει ανοιχτά υπέρ των αντικαθεστωτικών, τους οποίους ενισχύουν Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ενώ εμπλέκονται και Ισραήλ - Ιράν. Το Ιράν πήρε πρωτοβουλία για «Διάσκεψη των Αδεσμεύτων» για τη Συρία, όπου εκφράζονται αντιθέσεις, ανάλογα με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, που στηρίζει κάθε χώρα. Ολα αποκαλύπτουν πως το φιτίλι γενικότερης ανάφλεξης είναι αναμμένο και η ελληνική κυβέρνηση με τη Βάση της Σούδας και όχι μόνο, έτοιμη για συμμετοχή σε ένα ακόμη ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που φαίνεται, αν ξεσπάσει, πιο γενικευμένος.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)