Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011
Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011
Τρίτη 26 Ιουλίου 2011
Τι εχουν τα 'ερμα και ψοφανε?
Μη Χάσεις! Μεγάλες Εκπτώσεις Από τα Sprider Stores!
Αυτή την περίοδο στα καταστήματα Sprider θα βρεις ρούχα και αξεσουάρ από την χειμερινή συλλογή 2010-11 με εκπτώσεις που φτάνουν έως και 80%!
Ευκαιρία λοιπόν να κάνεις οικονομικές αγορές που θα ανανεώσουν τις casual καθημερινές σου εμφανίσεις και μάλιστα με χαμηλό κόστος!
Μην περιμένεις και πολύ όμως, γιατί τα προϊόντα εξαντλούνται!
Υ.Γ. Υπαλληλους δεν θα βρεις. Τους μισους τους απολυσαμε και στους υπολοιπους κανουμε περικοπες μισθουν 10%. Τι να κανουμε? Δεν βγαινουμε!!!!!
Αυτή την περίοδο στα καταστήματα Sprider θα βρεις ρούχα και αξεσουάρ από την χειμερινή συλλογή 2010-11 με εκπτώσεις που φτάνουν έως και 80%!
Ευκαιρία λοιπόν να κάνεις οικονομικές αγορές που θα ανανεώσουν τις casual καθημερινές σου εμφανίσεις και μάλιστα με χαμηλό κόστος!
Μην περιμένεις και πολύ όμως, γιατί τα προϊόντα εξαντλούνται!
Υ.Γ. Υπαλληλους δεν θα βρεις. Τους μισους τους απολυσαμε και στους υπολοιπους κανουμε περικοπες μισθουν 10%. Τι να κανουμε? Δεν βγαινουμε!!!!!
Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
Ανακοίνωση - κάλεσμα προς όλους τους ναυτεργάτες
Ανακοίνωση εξέδωσε η Κομματική Οργάνωση Ναυτεργατών (ΚΟΝ) του ΚΚΕ με την οποία, απευθύνει πλατύ κάλεσμα σε όλους τους ναυτεργάτες να ενισχύσουν το ΚΚΕ, τις ταξικές δυνάμεις που συγκροτούν τη συμμαχία του ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΟΓΕ - ΜΑΣ σε σύγκρουση και ανατροπή με την πολιτική του κεφαλαίου και τους εκπροσώπους του για την αλλαγή του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων στην πολιτική ζωή και στο ναυτεργατικό κίνημα. Παρέμβαση που αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά και το ότι η πλειοψηφία της ΠΝΟ προχτές Παρασκευή, αποφάσισε τελικά να μην γίνει η απεργία που είχε ομόφωνα οριστεί για το τρίτο δεκαήμερο του Ιούλη, μετά από πρόταση των ταξικών δυνάμεων.
Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΚΟΝ αναφέρει:
«Ζούμε πολύ σοβαρές εξελίξεις που ανεβάζουν την ευθύνη και την απαιτητικότητα όλων μας. Η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου χτυπάει το σύνολο των δικαιωμάτων για να γίνουν οι εργαζόμενοι, οι ναυτεργάτες πολύ φτηνοί και να αυξήσουν τα πλούτη τους οι εφοπλιστές και τα άλλα τμήματα της πλουτοκρατίας.
Σκοπός του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όλων των δυνάμεων που στηρίζουν το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα είναι να φορτώσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, γι' αυτό έχουμε υποχρέωση να αντιταχθούμε με όλες μας τις δυνάμεις και να απαντήσουμε οργανωμένα, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τους αγώνες μας.
Η καπιταλιστική κρίση δεν γεννήθηκε από την αδιαφάνεια, τη ρεμούλα, το χρέος και τα ελλείμματα. Η κρίση είναι γέννημα του συστήματος που στηρίζεται στην ατομική, καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στην αναρχία και στην ανισόμετρη ανάπτυξη κλάδων και τομέων της οικονομίας.
Η κρίση πυροδοτείται από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που συγκεντρώθηκαν την περίοδο ανόδου της οικονομίας από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και δεν μπορούν σήμερα να βρούνε διέξοδο που θα εξασφαλίζει υψηλό ποσοστό κέρδους, όπως επιθυμούν οι καπιταλιστές.
Οι εφοπλιστές την προηγούμενη περίοδο έβγαλαν τεράστια κέρδη, συγκέντρωσαν τεράστια κεφάλαια από την εκμετάλλευση των ναυτεργατών, αξιοποιώντας την πολύχρονη άνοδο της ναυλαγοράς. Ακόμα και στις συνθήκες της κρίσης το εφοπλιστικό κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στις διεθνείς μεταφορές βγάζει υψηλά κέρδη και κάνει επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων με το κτίσιμο νέων πλοίων σε Ασιατικά Ναυπηγεία, με αγορά πλοίων από δεύτερο χέρι, με επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
Κάλεσμα αγώνα
Η Κομματική Οργάνωση Ναυτεργατών του ΚΚΕ καλεί όλους τους συναδέλφους να πάρουν τη θέση τους στον αγώνα και μαζικά να διεκδικήσουμε:
Την κρίση και το χρέος να τα πληρώσει η πλουτοκρατία. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία ευθύνη.
Τα χρέος το δημιούργησε η πολιτική που χρηματοδοτεί χρόνια τους μεγάλους επιχειρηματίες με δισεκατομμύρια ευρώ, τους παρέχει προκλητικές φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές σε βάρος των ασφαλιστικών Ταμείων, (συμπεριλαμβανομένου του NAT), διαθέτει τεράστια κονδύλια για τις επιθετικές, ιμπεριαλιστικές ανάγκες του NATO.
Να μην περάσουν οι εκβιασμοί και οι απειλές για τη χρεοκοπία της χώρας. Η πολιτική του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος χρεοκοπεί το λαό, τον καταδικάζει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Οι συζητήσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση για τη δανειοδότηση της Ελλάδας και την ελεγχόμενη (επιλεκτική) χρεοκοπία έχουν μια κοινή κατεύθυνση:
Την διασφάλιση των κερδών των τραπεζιτών και των άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, την επιβολή σκληρών αντεργατικών μέτρων.
Προσέξτε πολύ!
Στο στόχαστρο της επίθεσης είναι η μείωση των οργανικών συνθέσεων και ο διωγμός των ναυτεργατών από τα πλοία.
Η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και η χρησιμοποίηση ατομικών συμφωνιών, η κατάργηση της επικουρικής σύνταξης, του εφάπαξ, των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Απαντάμε αποφασιστικά με ένταση της ταξικής πάλης
Αξιοποιούμε την πλούσια πείρα από τους συγκλονιστικούς αγώνες που δώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, την πείρα από τις απεργίες στις 15 Ιούνη και 28-29-30 Ιούνη που δέσαμε τα καράβια ξεπερνώντας - κι αυτή τη φορά - τους εκβιασμούς, τις απειλές, τη συκοφαντία των αστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Βγάζουμε συμπεράσματα από τη στάση κάθε πολιτικής και συνδικαλιστικής δύναμης.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εχθρική απέναντι στους ναυτεργάτες γιατί υπηρετεί τα εφοπλιστικά συμφέροντα, γενικότερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, γίνεται ακόμα πιο επιθετική και επικίνδυνη.
Η ΝΔ λυσσομανά για τη αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών, συκοφαντεί τους αγώνες μας με το σαθρό ισχυρισμό της ζημιάς κατά του Τουρισμού, την ώρα που οι ναυτεργάτες, οι μικροεπαγγελματίες, ο εργαζόμενος λαός στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική και αδυνατούν να κάνουν ακόμα και λίγες μέρες διακοπές.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. ξερνάει χολή, μίσος κατά των εργατικών αγώνων και θρασύτητα διά στόματος Καρατζαφέρη, αναφέρει προς την κυβέρνηση: "Σκεφτείτε τι σας λέω, γιατί η πλατεία ήταν ανοργάνωτη, είχε έντονο αυθόρμητο. Να φοβάστε το οργανωμένο και το εσκεμμένο και αυτό που γίνεται στα λιμάνια!".
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί συγχύσεις, χωρίζει το χρέος σε νόμιμο και παράνομο διευκολύνοντας την κυβερνητική επίθεση κατά των εργαζομένων, στηρίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση που πρωτοστατεί στην αντεργατική επίθεση. Χαρακτήρισε "εξαλλοσύνες" τους αγώνες των ναυτεργατών ενάντια στην άρση του καμποτάζ.
Οι υπηρέτες του κεφαλαίου, οι υπηρέτες των εφοπλιστών, επιβάλλεται να πληρώσουν πολύ ακριβά, με βαρύ πολιτικό τίμημα, να αποδυναμωθούν. Σήμερα είναι ανάγκη να τραβήξουμε μπροστά, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, να δώσουμε μεγάλη δύναμη στο ΚΚΕ που αδιάκοπα, αποφασιστικά, με συνέπεια παλεύει μαζί με τους ναυτεργάτες για κάθε ναυτεργατικό δικαίωμα. Σήμερα, είναι ανάγκη να δώσουμε δύναμη στο ΠΑΜΕ, στις δυνάμεις της Ναυτεργατικής Συνδικαλιστικής Κίνησης, στο ταξικό κίνημα που συγκρούεται με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στα καράβια, στα εργοστάσια, οργανώνοντας την πάλη με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων.
Πολύτιμο εργαλείο η εργατική αλληλεγγύη
Η παρουσία των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στο πλευρό των ναυτεργατών, η συμμετοχή τους στην περιφρούρηση των απεργιών, είναι κατάκτηση που δείχνει πόσο πολύτιμο εργαλείο είναι η εργατική αλληλεγγύη.
Η 48ωρη απεργία, 28-29 Ιούνη, των σωματείων ΠΕΜΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, με τη συμμετοχή των σωματείων Μαγείρων και Ηλεκτρολόγων, είναι σοβαρό βήμα μπροστά και απάντηση στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, απάντηση στην πλειοψηφία της ΠΝΟ που σε μια κρίσιμη περίοδο, την περίοδο της ολομέτωπης επίθεσης, ήρθε για άλλη μια φορά σε αντίθεση με τη θέληση και τα συμφέροντα των ναυτεργατών, συμβάλλοντας στη στήριξη της εφοπλιστικής επιθετικότητας και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.
Τώρα! Με όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση των ναυτεργατών στα καράβια, για το συντονισμό της πάλης όλων των ειδικοτήτων, για κοινούς αγώνες εν ενεργεία, συνταξιούχων.
Για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην Κοινωνική Ασφάλιση, για να αποτραπεί η διάλυση του NAT και να καταβάλουν τις οφειλές οι εφοπλιστές.
Για να ακυρώσουμε τη μείωση των συντάξεων, να αποτρέψουμε μείωση της επικουρικής σύνταξης ,την κατάργηση του εφάπαξ.
Για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, την εξασφάλιση του δικαιώματος στη δουλειά και την προστασία των ανέργων.
Ο καπιταλισμός, το σύστημα που στηρίζεται στην εξουσία των δυνάμεων του κεφαλαίου, στην καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, γίνεται συνεχώς πιο επικίνδυνος, πιο βάρβαρος. Δεν μπορεί να είναι το μέλλον των εργατικών - λαϊκών οικογενειών και των παιδιών τους. Σημαδεύεται από την ανεργία, την ανασφάλεια, την φτώχεια, την αδυναμία ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.
Η λύση είναι η ταξική ενότητα της εργατικής τάξης, η κοινωνική συμμαχία των ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΟΓΕ - ΜΑΣ με τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα, η συγκρότηση μια ισχυρής λαϊκής συμμαχίας που θα δίνει τη μάχη για κάθε πρόβλημα και θα διεκδικεί την εξουσία, την λαϊκή εξουσία ώστε ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι, τα μέσα παραγωγής, τα καράβια, να γίνουν λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία και η οικονομία, η ναυτιλία να οργανωθούν με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Αυτή η προοπτική δίνει δύναμη στους καθημερινούς αγώνες, αυτή η λύση μπορεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη δουλειά και τα άλλα δικαιώματα των ναυτεργατών.
Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες.
Στηρίζουμε τη θέση των ταξικών σωματείων ΠΕΜΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ για απεργιακές κινητοποιήσεις, απαντάμε αποφασιστικά στα απεργοσπαστικά σχέδια, στις απειλές και στους εκβιασμούς.
Οι ναυτεργάτες έχουν το δίκιο με το μέρος τους, η δύναμη των ταξικών αγώνων είναι μεγάλη».
Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΚΟΝ αναφέρει:
«Ζούμε πολύ σοβαρές εξελίξεις που ανεβάζουν την ευθύνη και την απαιτητικότητα όλων μας. Η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου χτυπάει το σύνολο των δικαιωμάτων για να γίνουν οι εργαζόμενοι, οι ναυτεργάτες πολύ φτηνοί και να αυξήσουν τα πλούτη τους οι εφοπλιστές και τα άλλα τμήματα της πλουτοκρατίας.
Σκοπός του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όλων των δυνάμεων που στηρίζουν το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα είναι να φορτώσουν τα βάρη της καπιταλιστικής κρίσης στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα, γι' αυτό έχουμε υποχρέωση να αντιταχθούμε με όλες μας τις δυνάμεις και να απαντήσουμε οργανωμένα, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τους αγώνες μας.
Η καπιταλιστική κρίση δεν γεννήθηκε από την αδιαφάνεια, τη ρεμούλα, το χρέος και τα ελλείμματα. Η κρίση είναι γέννημα του συστήματος που στηρίζεται στην ατομική, καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στην αναρχία και στην ανισόμετρη ανάπτυξη κλάδων και τομέων της οικονομίας.
Η κρίση πυροδοτείται από την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που συγκεντρώθηκαν την περίοδο ανόδου της οικονομίας από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και δεν μπορούν σήμερα να βρούνε διέξοδο που θα εξασφαλίζει υψηλό ποσοστό κέρδους, όπως επιθυμούν οι καπιταλιστές.
Οι εφοπλιστές την προηγούμενη περίοδο έβγαλαν τεράστια κέρδη, συγκέντρωσαν τεράστια κεφάλαια από την εκμετάλλευση των ναυτεργατών, αξιοποιώντας την πολύχρονη άνοδο της ναυλαγοράς. Ακόμα και στις συνθήκες της κρίσης το εφοπλιστικό κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στις διεθνείς μεταφορές βγάζει υψηλά κέρδη και κάνει επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων με το κτίσιμο νέων πλοίων σε Ασιατικά Ναυπηγεία, με αγορά πλοίων από δεύτερο χέρι, με επέκταση των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
Κάλεσμα αγώνα
Η Κομματική Οργάνωση Ναυτεργατών του ΚΚΕ καλεί όλους τους συναδέλφους να πάρουν τη θέση τους στον αγώνα και μαζικά να διεκδικήσουμε:
Την κρίση και το χρέος να τα πληρώσει η πλουτοκρατία. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καμία ευθύνη.
Τα χρέος το δημιούργησε η πολιτική που χρηματοδοτεί χρόνια τους μεγάλους επιχειρηματίες με δισεκατομμύρια ευρώ, τους παρέχει προκλητικές φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές σε βάρος των ασφαλιστικών Ταμείων, (συμπεριλαμβανομένου του NAT), διαθέτει τεράστια κονδύλια για τις επιθετικές, ιμπεριαλιστικές ανάγκες του NATO.
Να μην περάσουν οι εκβιασμοί και οι απειλές για τη χρεοκοπία της χώρας. Η πολιτική του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος χρεοκοπεί το λαό, τον καταδικάζει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Οι συζητήσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση για τη δανειοδότηση της Ελλάδας και την ελεγχόμενη (επιλεκτική) χρεοκοπία έχουν μια κοινή κατεύθυνση:
Την διασφάλιση των κερδών των τραπεζιτών και των άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, την επιβολή σκληρών αντεργατικών μέτρων.
Προσέξτε πολύ!
Στο στόχαστρο της επίθεσης είναι η μείωση των οργανικών συνθέσεων και ο διωγμός των ναυτεργατών από τα πλοία.
Η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων και η χρησιμοποίηση ατομικών συμφωνιών, η κατάργηση της επικουρικής σύνταξης, του εφάπαξ, των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Απαντάμε αποφασιστικά με ένταση της ταξικής πάλης
Αξιοποιούμε την πλούσια πείρα από τους συγκλονιστικούς αγώνες που δώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, την πείρα από τις απεργίες στις 15 Ιούνη και 28-29-30 Ιούνη που δέσαμε τα καράβια ξεπερνώντας - κι αυτή τη φορά - τους εκβιασμούς, τις απειλές, τη συκοφαντία των αστικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Βγάζουμε συμπεράσματα από τη στάση κάθε πολιτικής και συνδικαλιστικής δύναμης.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι εχθρική απέναντι στους ναυτεργάτες γιατί υπηρετεί τα εφοπλιστικά συμφέροντα, γενικότερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, γίνεται ακόμα πιο επιθετική και επικίνδυνη.
Η ΝΔ λυσσομανά για τη αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των εφοπλιστών, συκοφαντεί τους αγώνες μας με το σαθρό ισχυρισμό της ζημιάς κατά του Τουρισμού, την ώρα που οι ναυτεργάτες, οι μικροεπαγγελματίες, ο εργαζόμενος λαός στενάζουν από την αντιλαϊκή πολιτική και αδυνατούν να κάνουν ακόμα και λίγες μέρες διακοπές.
Ο ΛΑ.Ο.Σ. ξερνάει χολή, μίσος κατά των εργατικών αγώνων και θρασύτητα διά στόματος Καρατζαφέρη, αναφέρει προς την κυβέρνηση: "Σκεφτείτε τι σας λέω, γιατί η πλατεία ήταν ανοργάνωτη, είχε έντονο αυθόρμητο. Να φοβάστε το οργανωμένο και το εσκεμμένο και αυτό που γίνεται στα λιμάνια!".
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί συγχύσεις, χωρίζει το χρέος σε νόμιμο και παράνομο διευκολύνοντας την κυβερνητική επίθεση κατά των εργαζομένων, στηρίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση που πρωτοστατεί στην αντεργατική επίθεση. Χαρακτήρισε "εξαλλοσύνες" τους αγώνες των ναυτεργατών ενάντια στην άρση του καμποτάζ.
Οι υπηρέτες του κεφαλαίου, οι υπηρέτες των εφοπλιστών, επιβάλλεται να πληρώσουν πολύ ακριβά, με βαρύ πολιτικό τίμημα, να αποδυναμωθούν. Σήμερα είναι ανάγκη να τραβήξουμε μπροστά, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς δύναμης, να δώσουμε μεγάλη δύναμη στο ΚΚΕ που αδιάκοπα, αποφασιστικά, με συνέπεια παλεύει μαζί με τους ναυτεργάτες για κάθε ναυτεργατικό δικαίωμα. Σήμερα, είναι ανάγκη να δώσουμε δύναμη στο ΠΑΜΕ, στις δυνάμεις της Ναυτεργατικής Συνδικαλιστικής Κίνησης, στο ταξικό κίνημα που συγκρούεται με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στα καράβια, στα εργοστάσια, οργανώνοντας την πάλη με κριτήριο τις ανάγκες των εργαζομένων.
Πολύτιμο εργαλείο η εργατική αλληλεγγύη
Η παρουσία των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στο πλευρό των ναυτεργατών, η συμμετοχή τους στην περιφρούρηση των απεργιών, είναι κατάκτηση που δείχνει πόσο πολύτιμο εργαλείο είναι η εργατική αλληλεγγύη.
Η 48ωρη απεργία, 28-29 Ιούνη, των σωματείων ΠΕΜΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, με τη συμμετοχή των σωματείων Μαγείρων και Ηλεκτρολόγων, είναι σοβαρό βήμα μπροστά και απάντηση στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, απάντηση στην πλειοψηφία της ΠΝΟ που σε μια κρίσιμη περίοδο, την περίοδο της ολομέτωπης επίθεσης, ήρθε για άλλη μια φορά σε αντίθεση με τη θέληση και τα συμφέροντα των ναυτεργατών, συμβάλλοντας στη στήριξη της εφοπλιστικής επιθετικότητας και της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.
Τώρα! Με όλες μας τις δυνάμεις για την οργάνωση των ναυτεργατών στα καράβια, για το συντονισμό της πάλης όλων των ειδικοτήτων, για κοινούς αγώνες εν ενεργεία, συνταξιούχων.
Για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην Κοινωνική Ασφάλιση, για να αποτραπεί η διάλυση του NAT και να καταβάλουν τις οφειλές οι εφοπλιστές.
Για να ακυρώσουμε τη μείωση των συντάξεων, να αποτρέψουμε μείωση της επικουρικής σύνταξης ,την κατάργηση του εφάπαξ.
Για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, την εξασφάλιση του δικαιώματος στη δουλειά και την προστασία των ανέργων.
Ο καπιταλισμός, το σύστημα που στηρίζεται στην εξουσία των δυνάμεων του κεφαλαίου, στην καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, γίνεται συνεχώς πιο επικίνδυνος, πιο βάρβαρος. Δεν μπορεί να είναι το μέλλον των εργατικών - λαϊκών οικογενειών και των παιδιών τους. Σημαδεύεται από την ανεργία, την ανασφάλεια, την φτώχεια, την αδυναμία ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.
Η λύση είναι η ταξική ενότητα της εργατικής τάξης, η κοινωνική συμμαχία των ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΟΓΕ - ΜΑΣ με τα άλλα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα, η συγκρότηση μια ισχυρής λαϊκής συμμαχίας που θα δίνει τη μάχη για κάθε πρόβλημα και θα διεκδικεί την εξουσία, την λαϊκή εξουσία ώστε ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι, τα μέσα παραγωγής, τα καράβια, να γίνουν λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία και η οικονομία, η ναυτιλία να οργανωθούν με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Αυτή η προοπτική δίνει δύναμη στους καθημερινούς αγώνες, αυτή η λύση μπορεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη δουλειά και τα άλλα δικαιώματα των ναυτεργατών.
Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες.
Στηρίζουμε τη θέση των ταξικών σωματείων ΠΕΜΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ για απεργιακές κινητοποιήσεις, απαντάμε αποφασιστικά στα απεργοσπαστικά σχέδια, στις απειλές και στους εκβιασμούς.
Οι ναυτεργάτες έχουν το δίκιο με το μέρος τους, η δύναμη των ταξικών αγώνων είναι μεγάλη».
Το σάπιο πολιτικό σύστημα μόνο ανατρέπεται
Η δημοκρατία που εγκαθιδρύθηκε μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974, είναι ταξική και υποκριτική. Η καπιταλιστική κρίση το απέδειξε ακόμα περισσότερο. Τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα υπάρχουν μόνο σε χαρτιά, ιδιαίτερα στα εργοστάσια και στις επιχειρήσεις, ενώ ο αντικομμουνισμός οξύνεται. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα είναι σάπιο μέχρι το μεδούλι, δε γιατρεύεται, μόνο ανατρέπεται. Μοναδική διέξοδος για το λαό είναι η συσπείρωση και η συμμαχία του, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τη δική του εξουσία.
Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011
Σάββατο 9 Ιουλίου 2011
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Φέρνουν αποτελέσματα οι απεργίες;
Η αστική προπαγάνδα προβάλλει την άποψη ότι μια απεργία δε φέρνει αποτέλεσμα, δε βάζει φραγμό στα αντιλαϊκά μέτρα. Αυτή η προπαγάνδα θέλει την εργατική τάξη καθηλωμένη, έρμαιο των διαθέσεων των καπιταλιστών, να μη διεκδικεί την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της και μάλιστα σε περίοδο που της αφαιρούνται δικαιώματα και κατακτήσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, ενώ η οικονομική κρίση αυξάνει στο έπακρο την επιθετικότητα του κεφαλαίου ενάντιά της. Οι εργάτες θα αφήσουν στο απυρόβλητο αυτή την πραγματικότητα, χωρίς την παραμικρή αντίδραση στο δρόμο της καταστροφής τους;
Μ' αυτή τη λογική αφοπλίζεται η εργατική τάξη. Αυτή η προπαγάνδα βάζει εμπόδια στη χειραφέτηση από την αστική πολιτική, υποτάσσει τους εργάτες στην αστική νομιμότητα, δηλαδή στη νομιμότητα των αντεργατικών μέτρων. Καλεί στην εγκατάλειψη διεκδίκησης του δίκιου απέναντι στον αντίπαλο, την τάξη των καπιταλιστών, που κλέβει το μόχθο της δουλειάς τους, στην εγκατάλειψη του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Αντιπαραβάλλουν πως αν θέλουν αλλαγή πολιτικής, αυτό τάχα μπορούν να το κάνουν με την ψήφο τους στις εκλογές, επιλέγοντας κάποιο άλλο αστικό κόμμα. Ως τότε όμως οι αντεργατικοί νόμοι, που συνθέτουν την ταξική υπέρ του κεφαλαίου πολιτική, θα εφαρμόζονται και οι εργάτες θα υποτάσσονται στην ολοένα αυξανόμενη εκμετάλλευση, που αυξάνει τα δεινά και τα βάσανά τους. Θα αφήνουμε αναπάντητη αυτή την πολιτική; Αν η εργατική τάξη δεν οργάνωνε πολύμορφους ταξικούς αγώνες, απεργίες, συλλαλητήρια, καταλήψεις, άλλες κινητοποιήσεις, συγκρούσεις με το κεφάλαιο και την πολιτική της εξουσίας του, δε θα είχε κατακτήσεις. Εχει συσσωρευτεί πείρα.
Με την απεργία η εργατική τάξη πρέπει να δείξει ότι δε νομιμοποιεί στη συνείδησή της τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Είναι ένα βήμα προκειμένου να σταματήσει η κυβέρνηση, η αστική προπαγάνδα να προβάλλει πως ο λαός συναινεί στα μέτρα. Γι' αυτό πρέπει να είναι καθολική η συμμετοχή και η απάντηση. Δε νομιμοποιεί να υπάρχει μια κυβέρνηση που να υλοποιεί τις απαιτήσεις των μονοπωλίων, πολύ περισσότερο που η ίδια συνεχώς προπαγανδίζει ότι τα μέτρα είναι στο πρόγραμμά της. Δε νομιμοποιεί τους καπιταλιστές και την πολιτική τους.
Η απεργία βάζει εμπόδια στους ίδιους τους καπιταλιστές, σταματώντας την παραγωγή, έστω και μια μέρα, διαφορετικά δε θα εξέφραζαν όλη τους την επιθετικότητα ενάντιά της, με κάθε μέσο. Η δύναμη των εργατών μπορεί και την αντικρούει.
Με την απεργία η εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να κατακτά την ενιαία ταξική δράση, ως τάξη κόντρα όχι σε κάθε εργοδότη μεμονωμένα, αλλά στο σύνολο των κεφαλαιοκρατών και στην εξουσία τους. Και εδώ βεβαίως έχει σημασία η επιλογή του πλαισίου αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο, δηλαδή η ολοκληρωτική εναντίωση στην πολιτική που αφαιρεί κατακτήσεις και δικαιώματα σε συνδυασμό με το πλαίσιο διεκδίκησης για την ικανοποίηση όλων των αναγκών της εργατικής οικογένειας και όχι παζάρια για το πόσα θα χάσουν. Που σημαίνει συσπείρωση με το ΠΑΜΕ, απεγκλωβισμός από τις δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, και των συνοδοιπόρων τους, των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δήθεν αντικαπιταλιστών, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ. Αρα, με την απεργία ανοίγει ο δρόμος συνειδητοποίησης της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων πρώτ' απ' όλα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε όφελος των εργατών. Αν ο συσχετισμός δύναμης ήταν διαφορετικός, αν δεν υπήρχαν τα εμπόδια των εργοδοτικών, κυβερνητικών και των άλλων συνοδοιπόρων τους δε θα μπορούσε η κυβέρνηση να περνά τέτοια μέτρα.
Μέσα από την κάθε απεργία, μαζί με την ανάδειξη της δύναμης της εργατικής τάξης στον ταξικό αγώνα, καταχτιέται η πείρα στην οργάνωση του αγώνα, η συγκέντρωση δυνάμεων για να δοθεί ακόμη πιο αποτελεσματικά η επόμενη ταξική μάχη ως συνέχεια στον ταξικό πόλεμο για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής. Ολα τα παραπάνω πρέπει να τα συνδέουμε με τη δράση για την οργάνωση της απεργίας, που σημαίνει οργάνωση των εργατών στα συνδικάτα, λειτουργία των συνδικάτων με συμμετοχή των ίδιων των εργατών, συζήτηση, διαφώτιση και ζύμωση για το δρόμο που οι εργάτες πρέπει να ακολουθήσουν κόντρα στο κεφάλαιο και την κυβέρνηση.
Πράγματι, μια απεργία δε φτάνει για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, που απαιτεί άλλη, υπέρ των εργατών πολιτική, άρα και άλλη εξουσία. Οι απεργίες συμβάλλουν στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας απεγκλωβισμού από τα αστικά κόμματα, της αλλαγής του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων σε όφελος των εργατών. Η απεργία αποτελεί δράση απειθαρχίας, ανυπακοής στην πολιτική του κεφαλαίου που πρέπει να φτάνει μέχρι την ανυπακοή στην εξουσία του, βοηθά στη συνειδητοποίηση της ανάπτυξης πολιτικής πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.
Μ' αυτή τη λογική αφοπλίζεται η εργατική τάξη. Αυτή η προπαγάνδα βάζει εμπόδια στη χειραφέτηση από την αστική πολιτική, υποτάσσει τους εργάτες στην αστική νομιμότητα, δηλαδή στη νομιμότητα των αντεργατικών μέτρων. Καλεί στην εγκατάλειψη διεκδίκησης του δίκιου απέναντι στον αντίπαλο, την τάξη των καπιταλιστών, που κλέβει το μόχθο της δουλειάς τους, στην εγκατάλειψη του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Αντιπαραβάλλουν πως αν θέλουν αλλαγή πολιτικής, αυτό τάχα μπορούν να το κάνουν με την ψήφο τους στις εκλογές, επιλέγοντας κάποιο άλλο αστικό κόμμα. Ως τότε όμως οι αντεργατικοί νόμοι, που συνθέτουν την ταξική υπέρ του κεφαλαίου πολιτική, θα εφαρμόζονται και οι εργάτες θα υποτάσσονται στην ολοένα αυξανόμενη εκμετάλλευση, που αυξάνει τα δεινά και τα βάσανά τους. Θα αφήνουμε αναπάντητη αυτή την πολιτική; Αν η εργατική τάξη δεν οργάνωνε πολύμορφους ταξικούς αγώνες, απεργίες, συλλαλητήρια, καταλήψεις, άλλες κινητοποιήσεις, συγκρούσεις με το κεφάλαιο και την πολιτική της εξουσίας του, δε θα είχε κατακτήσεις. Εχει συσσωρευτεί πείρα.
Με την απεργία η εργατική τάξη πρέπει να δείξει ότι δε νομιμοποιεί στη συνείδησή της τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Είναι ένα βήμα προκειμένου να σταματήσει η κυβέρνηση, η αστική προπαγάνδα να προβάλλει πως ο λαός συναινεί στα μέτρα. Γι' αυτό πρέπει να είναι καθολική η συμμετοχή και η απάντηση. Δε νομιμοποιεί να υπάρχει μια κυβέρνηση που να υλοποιεί τις απαιτήσεις των μονοπωλίων, πολύ περισσότερο που η ίδια συνεχώς προπαγανδίζει ότι τα μέτρα είναι στο πρόγραμμά της. Δε νομιμοποιεί τους καπιταλιστές και την πολιτική τους.
Η απεργία βάζει εμπόδια στους ίδιους τους καπιταλιστές, σταματώντας την παραγωγή, έστω και μια μέρα, διαφορετικά δε θα εξέφραζαν όλη τους την επιθετικότητα ενάντιά της, με κάθε μέσο. Η δύναμη των εργατών μπορεί και την αντικρούει.
Με την απεργία η εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να κατακτά την ενιαία ταξική δράση, ως τάξη κόντρα όχι σε κάθε εργοδότη μεμονωμένα, αλλά στο σύνολο των κεφαλαιοκρατών και στην εξουσία τους. Και εδώ βεβαίως έχει σημασία η επιλογή του πλαισίου αντιπαράθεσης με το κεφάλαιο, δηλαδή η ολοκληρωτική εναντίωση στην πολιτική που αφαιρεί κατακτήσεις και δικαιώματα σε συνδυασμό με το πλαίσιο διεκδίκησης για την ικανοποίηση όλων των αναγκών της εργατικής οικογένειας και όχι παζάρια για το πόσα θα χάσουν. Που σημαίνει συσπείρωση με το ΠΑΜΕ, απεγκλωβισμός από τις δυνάμεις του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, και των συνοδοιπόρων τους, των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και άλλων δήθεν αντικαπιταλιστών, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ. Αρα, με την απεργία ανοίγει ο δρόμος συνειδητοποίησης της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων πρώτ' απ' όλα μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε όφελος των εργατών. Αν ο συσχετισμός δύναμης ήταν διαφορετικός, αν δεν υπήρχαν τα εμπόδια των εργοδοτικών, κυβερνητικών και των άλλων συνοδοιπόρων τους δε θα μπορούσε η κυβέρνηση να περνά τέτοια μέτρα.
Μέσα από την κάθε απεργία, μαζί με την ανάδειξη της δύναμης της εργατικής τάξης στον ταξικό αγώνα, καταχτιέται η πείρα στην οργάνωση του αγώνα, η συγκέντρωση δυνάμεων για να δοθεί ακόμη πιο αποτελεσματικά η επόμενη ταξική μάχη ως συνέχεια στον ταξικό πόλεμο για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής. Ολα τα παραπάνω πρέπει να τα συνδέουμε με τη δράση για την οργάνωση της απεργίας, που σημαίνει οργάνωση των εργατών στα συνδικάτα, λειτουργία των συνδικάτων με συμμετοχή των ίδιων των εργατών, συζήτηση, διαφώτιση και ζύμωση για το δρόμο που οι εργάτες πρέπει να ακολουθήσουν κόντρα στο κεφάλαιο και την κυβέρνηση.
Πράγματι, μια απεργία δε φτάνει για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, που απαιτεί άλλη, υπέρ των εργατών πολιτική, άρα και άλλη εξουσία. Οι απεργίες συμβάλλουν στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας απεγκλωβισμού από τα αστικά κόμματα, της αλλαγής του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων σε όφελος των εργατών. Η απεργία αποτελεί δράση απειθαρχίας, ανυπακοής στην πολιτική του κεφαλαίου που πρέπει να φτάνει μέχρι την ανυπακοή στην εξουσία του, βοηθά στη συνειδητοποίηση της ανάπτυξης πολιτικής πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.
Για τα 32 χρόνια από την κύρωση της Συνθήκης Ενταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ - Ευρωπαϊκή Ενωση
Στις 28 Ιούνη 1979 η Βουλή ψήφισε τη συνθήκη προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ενώ φέτος συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΟΚ - ΕΕ. Ολα τα αστικά κόμματα, το μεγάλο κεφάλαιο (στη βιομηχανία, στο εμπόριο, στις τράπεζες) έχουν κάθε λόγο να εκτιμούν ως ιστορική επιλογή και μεγάλο επίτευγμα την ένταξη και προσαρμογή της Ελλάδας στη διακρατική ιμπεριαλιστική συμμαχία που προώθησε την ενιαία ευρωενωσιακή αγορά, καθώς και την ευρωζώνη, με στόχο την ισχυροποίηση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Τα οφέλη που αποκόμισε η πλουτοκρατία ήταν πολλαπλά και μεγάλα και αυτό αφορά και χώρες όπως η Ελλάδα, που βρίσκονται σε κατώτερη βαθμίδα της ευρωενωσιακής λυκοσυμμαχίας.
Αντίθετα οι μισθωτοί, οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, οι μικροί επιχειρηματίες και οι αγρότες είχαν πολύπλευρες και βαριές αρνητικές συνέπειες, ενώ οξύνθηκε η ανισομετρία της καπιταλιστικής ανάπτυξης τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας, όσο και μεταξύ εγχώριας βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής σε σχέση με την εισαγωγή ανάλογων εμπορευμάτων.
Η συμμετοχή στην ΕΟΚ - ΕΕ εξυπηρετούσε πρώτα απ' όλα τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας και διασφάλιζε την πολιτική της εξουσία. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις του και η ΕΕ ευθύνονται για το σημερινό δράμα του ελληνικού λαού, τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων.
Για τις αντιλαϊκές συνέπειες από την ένταξη στην ΕΟΚ - ΕΕ ευθύνονται και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, της αυτοαποκαλούμενης «ανανεωτικής αριστεράς», που έβαλαν πλάτη στον «ευρωμονόδρομο», προπαγάνδισαν την ΕΕ ως νομοτέλεια απέναντι στην «παγκοσμιοποίηση».
Ο λαός έχει δικαίωμα να απαιτήσει από τις πολιτικές δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου» να απολογηθούν για τις θέσεις τους, τις υποσχέσεις τους. Εχει και καθήκον να βγάλει τώρα σωστά συμπεράσματα. Ιδιαίτερα σήμερα που ο πόλεμος στα δικαιώματα και στη ζωή του είναι ανηλεής, διαρκής, κλιμακούμενος, ενώ σε αυτόν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο η ΕΕ, καθώς δεν υπάρχει αντιλαϊκό μέτρο ή αντιδραστική εξέλιξη που να μην έχει και τη δική της σφραγίδα.
Πρωταγωνιστικό ρόλο για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, το 1981, είχε το κόμμα της ΝΔ με τη στήριξη των κομμάτων του «κέντρου», της ακροδεξιάς και της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς». Σε αυτό το μπλοκ αργότερα προσχώρησε και το ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΚΕ είναι υπερήφανο που αντιτάχθηκε και πάλεψε κατά της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Αντεξε και δεν λύγισε στις κάθε είδους επιθέσεις και εκβιασμούς. Αντιπάλεψε την εξαγορά, μέσω του πακτωλού χρημάτων που συστηματικά διέθεταν και διαθέτουν οι μηχανισμοί της ΕΟΚ - ΕΕ για να ενσωματώσουν εργατικές και αγροτικές δυνάμεις, συνδικαλιστές, ακόμα και εργατικά κόμματα. Αυτή την κατεύθυνση, της εξαγοράς, της ενσωμάτωσης, του εξωραϊσμού και της προπαγάνδισης υπέρ της ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο υπηρετούν τα ευρωπαϊκά κόμματα, όπως το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Το ΚΚΕ άνοιξε μέτωπο στην προπαγάνδα υπέρ της ΕΟΚ, στις υποσχέσεις για σύγκλιση του εργατικού λαϊκού εισοδήματος με τον πιο ανεβασμένο μέσο όρο της ΕΕ, στα γνωστά συνθήματα - παγίδες ότι «οι Ελληνες θα τρώνε με χρυσά κουτάλια». Αποκάλυψε τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΟΚ - ΕΕ από τον οποίο προέκυπτε και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε δυνατότητας να μετεξελιχθεί σε «ΕΟΚ - ΕΕ των λαών», όπως υπόσχονταν οι οπορτουνιστές.
Το ΚΚΕ συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός ρεύματος λαϊκής αντίθεσης και αντίστασης, σε αντιπαράθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο πέρασε από τη θέση «ΟΧΙ στην ΕΟΚ» σε θέση αποδοχής της ένταξης, για να γίνει στην πορεία πρωταγωνιστής της ενσωμάτωσης της χώρας στην ΕΟΚ - ΕΕ εξαπατώντας το λαό, καθώς ποτέ δεν υλοποίησε την υπόσχεση για πραγματοποίηση δημοψηφίσματος. Το ΠΑΣΟΚ έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσαρμογή της χώρας στα ΕΟΚικά δεδομένα, στη διαμόρφωση της ενιαίας αγοράς και του συμβιβασμού μικροαστικών στρωμάτων, αλλά και μισθωτών, φτωχών και μεσαίων αγροτών με την ένταξη. Αρχικά στο όνομα του «ρεαλισμού», του «μικρότερου κακού» και αργότερα ως μονόδρομο και συμφέρουσα επιλογή!
Το 1992, το ΚΚΕ, παρά τις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες γι' αυτό, μετά την εσωκομματική κρίση και σε συνθήκες ανατροπής του σοσιαλισμού, έξαρσης του αντικομμουνισμού, είχε τη δύναμη να πει όχι και να αντιπαλέψει, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κόμματα, την ψήφιση της αντιδραστικής συνθήκης του Μάαστριχ, που μετεξέλιξε την ΕΟΚ σε ΕΕ. Διεκδίκησε την ενημέρωση του λαού και τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Με πείσμα, αντοχή και επιστημονική θεμελίωση, αποκάλυψε ότι οι τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχ (η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργαζομένων) αποτελούσαν την αφετηρία μιας νέας φάσης αντιδραστικών καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων και αναπροσαρμογών υπέρ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με δραματικές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Σε αυτή την κατεύθυνση το ΚΚΕ είπε στο λαό την αλήθεια για τον λεγόμενο «εθνικό στόχο» της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, στην ΟΝΕ και το ευρώ, που δήθεν θα διασφάλιζε την ισχυρή Ελλάδα, της μόνιμης και σταθερής ανάπτυξης και τη σύγκλιση με τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Αντιπάλεψε το «ευρωσύνταγμα» και την κοινή στρατηγική της Λισαβόνας υπέρ της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Οι βασικές θέσεις, εκτιμήσεις και προβλέψεις του ΚΚΕ επιβεβαιώθηκαν πλήρως και σε ό,τι αφορά την ένταξη και προσαρμογή της χώρας στην ΕΟΚ - ΕΕ, σε αντίθεση με τις θέσεις και υποσχέσεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου.
Η πολιτική, οι μάχες που έδωσε το ΚΚΕ, όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για το λαό. Μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα αξιοποιώντας την πείρα του, στηριζόμενος στις σύγχρονες επεξεργασίες του ΚΚΕ.
Η συμμετοχή στην ΕΟΚ - ΕΕ δεν οδήγησε, όπως υπόσχονταν τα αστικά κόμματα, στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, της νεολαίας, των φτωχών και των μεσαίων. Αντίθετα καθοδήγησε, στήριξε και πρωταγωνιστεί σε μια ολομέτωπη επίθεση γκρεμίσματος εργατικών λαϊκών κατακτήσεων που σημειώθηκαν στις προηγούμενες δεκαετίες. Στρατηγικός κεντρικός στόχος ήταν και είναι η ενίσχυση και η ισχυροποίηση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, γι' αυτό στο στόχαστρο της πολιτικής της πάντα ήταν και είναι η απαξίωση της εργατικής δύναμης, ώστε ως εμπόρευμα για το κεφάλαιο να είναι ανταγωνιστικό σε σχέση με την πολύ χαμηλής αξίας εργατική δύναμη που προερχόταν από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, από την Κίνα, την Ινδία, την Τουρκία και αλλού. Αυτή είναι η ουσία της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στη διεθνή αγορά. Υλοποίηση αυτού του στόχου ήταν και είναι η επίθεση στις εργασιακές και ασφαλιστικές κατακτήσεις, στην υπονόμευση και εξάλειψη του οχτάωρου, των συλλογικών συμβάσεων, προκειμένου να γενικευτεί η ελαστική εργασία, η διευθέτηση του ωραρίου στην εβδομάδα, στο μήνα, στο χρόνο, ανάλογα με τη θέληση του καπιταλιστή.
Αυτή την κατεύθυνση υπηρέτησαν κατά κύριο λόγο η γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, περιορισμού - υποβάθμισης των όποιων δημοσίων υπηρεσιών Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας και διεύρυνσης της εμπορευματοποίησής τους.
Η πολιτική των απελευθερώσεων και η στρατηγική ενίσχυσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων είχε δραστικές αρνητικές συνέπειες στους μικρούς και μεσαίους αγρότες και επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, μεγάλο μέρος των οποίων σήμερα και με την καπιταλιστική κρίση βιώνουν την καταστροφή.
Μεγάλα και οδυνηρά πλήγματα δέχθηκαν οι παραγωγικές και αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, με την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων, ο κλάδος της μεταποίησης (κλωστοϋφαντουργία, ιματισμός, ναυπηγική βιομηχανία κ.ά.) από δυναμικός τομέας συρρικνώθηκε δραστικά. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) συνέβαλε στην καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων (χωματερές αγροτικών προϊόντων, κλείσιμο παραγωγικών μονάδων π.χ. ξηραντήρια καπνού, εργοστάσια ζάχαρης, τοματοπολτού), στο αποδεκάτισμα των φτωχών αγροτών και κτηνοτρόφων.
Αποτέλεσμα αυτών είναι ότι, ενώ η χώρα εξήγαγε αγροτικά προϊόντα, σήμερα, για τις διατροφικές ανάγκες της, εισάγει μεγάλο μέρος γεωργικών, κτηνοτροφικών, γαλακτοκομικών προϊόντων, χυμών κ.ά., αξίας άνω των 6 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Το δυνάμωμα των καπιταλιστικών μονοπωλίων σε κλάδους της αγροτικής παραγωγής (γάλα, πτηνοτροφία, χοιροτροφία, βοοτροφία, ιχθυοκαλλιέργεια κ.ά.), στο εμπόριο και στην εισαγωγή προϊόντων και στην επεξεργασία προϊόντων και τροφίμων συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία μεγάλων διατροφικών κρίσεων που πλήττουν όλο και πιο συχνά τις χώρες της ΕΕ, βάζοντας σε διαρκή κίνδυνο την υγεία των λαών.
Η ΕΟΚ - ΕΕ δεν αποδείχτηκε δύναμη ειρήνης και φιλίας των λαών, όπως έλεγαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ούτε αντίπαλος των ΗΠΑ προς όφελος των λαών, όπως έλεγε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η λεγόμενη ανανεωτική ευρωπαϊκή αριστερά. Αποδείχτηκε ότι είναι το ίδιο επικίνδυνη ιμπεριαλιστική δύναμη, όπως εξαρχής εκτίμησε το ΚΚΕ. Οι κυβερνήσεις της, κεντροαριστερές και φιλελεύθερες, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του γιουγκοσλαβικού λαού, κηρύσσοντας τον πόλεμο το 1999. Συμμετείχαν και στήριξαν τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Εστειλαν στρατεύματα κατοχής στα Βαλκάνια, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Υποστήριξαν ή ανέχθηκαν τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, τις επιδρομές του Ισραήλ στο Λίβανο. Και σήμερα πρωταγωνιστούν στον πόλεμο στη Λιβύη. Η ΕΕ συγκρότησε το δικό της «ευρωστρατό» και δυνάμεις ταχείας επέμβασης για την καταστολή λαϊκών κινημάτων.
Σε αντίθεση με τις εξαγγελίες των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου» η ΕΕ συνέβαλε καθοριστικά στη λήψη αυταρχικών, τρομοκρατικών αποφάσεων και συμφωνιών που πλήττουν καίρια τις λαϊκές δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα. Ψήφισε τρομοκρατικούς νόμους που διαμόρφωσε σειρά ισχυρών διακρατικών κατασταλτικών μηχανισμών.
Οι στρατηγικές επιλογές της ΕΕ έχουν καθοριστική ευθύνη στη δημιουργία του μεγάλου μεταναστευτικού ζητήματος. Αλλοτε ευνοούσε τη μαζική εισροή μεταναστών για να χρησιμοποιηθούν ως φθηνότερο εργατικό δυναμικό και άλλοτε τη φρέναρε, παίρνοντας απάνθρωπα μέτρα σε βάρος τους. Η συμφωνία του Δουβλίνου ΙΙ, την οποία στήριξαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ., είναι ενδεικτική της καταστολής των ανεπιθύμητων μεταναστών, εγκλωβίζοντάς τους στις χώρες μετάβασης, όπως η Ελλάδα.
Η ΕΟΚ - ΕΕ από την ίδρυσή της πολέμησε με μίσος και με όλους τους τρόπους την ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη. Είχε καθοριστική συμβολή στην ανατροπή τους και αξιοποίησε το δράμα που έζησαν οι λαοί στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, για να λεηλατήσει τον πλούτο και τις παραγωγικές τους δυνάμεις, να επιτεθεί πιο άγρια στα δικαιώματα των λαών, να κλιμακώσει την ιδεολογική και πολιτική επίθεση στα ΚΚ και στο ταξικό εργατικό κίνημα. Σήμερα η ΕΕ είναι ένα από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα που διεξάγουν την αντικομμουνιστική εκστρατεία και τρομοκρατία, διαστρεβλώνουν την Ιστορία, συκοφαντούν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε.
Ουτοπικές αποδείχτηκαν και οι εκτιμήσεις και οι θέσεις ότι η διαμόρφωση της ΟΝΕ του ΕΥΡΩ θα συνέβαλε καθοριστικά στη σύγκλιση των οικονομιών των κρατών - μελών, στην άρση των ανισοτήτων, στην αντιμετώπιση της ανισομετρίας. Η συμμετοχή της χώρας μας στο σκληρό πυρήνα θα διασφάλιζε και θα προστάτευε μια διαρκή σταθερή αναπτυξιακή πορεία. Η κρίση του 2009, που έπληξε πρώτα τις ισχυρές δυνάμεις της ΕΕ και για τους ίδιους λόγους επεκτάθηκε και στις πιο αδύναμες οικονομίες, απέδειξε ότι και η περιφερειακή καπιταλιστική ενοποίηση δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις μεγάλες αντιφάσεις που έχει ο σύγχρονος καπιταλισμός, από την αναρχία και την ανισομετρία που βασιλεύει σε όλους τους κλάδους και τους τομείς της οικονομίας και έχει στόχο το υψηλό κέρδος. Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου γίνεται όλο και πιο δύσκολη, καθώς τα καπιταλιστικά μεγαθήρια συνεχώς γιγαντώνονται και ανταγωνίζονται παγκόσμια. Η εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης είναι πιο βαθιά και πιο σύνθετη από κάθε άλλη φορά, η αστική τάξη δυσκολεύεται να την διαχειριστεί. Δυναμώνουν οι αντιθέσεις ανάμεσα στα μονοπώλια και στα καπιταλιστικά κράτη, καθώς και η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας. Η γήρανση του καπιταλιστικού συστήματος, η προχωρημένη σήψη και ο παρασιτισμός τους καθιστούν μονόδρομο για τα μονοπώλια, τις κυβερνήσεις και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να επιτίθενται στα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών, είτε είναι σε φάση ανάκαμψης είτε σε φάση κρίσης. Να καταφεύγουν όλο και πιο συχνά σε πολέμους. Να καταστρέφουν το περιβάλλον.
Παταγωδώς χρεοκόπησαν τα ιδεολογήματα των κομμάτων του «ευρωκομμουνισμού» και της «ανανεωτικής αριστεράς» ότι η ΕΟΚ - ΕΕ διαμόρφωνε προνομιακό πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης και ότι αυτή μπορούσε να μετεξελιχθεί από ιμπεριαλιστικός οργανισμός σε μηχανισμό υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και της ειρήνης. Παταγωδώς χρεοκόπησε και η θέση ότι η πάλη σε εθνικό επίπεδο είναι ξεπερασμένη. Οι κομμουνιστικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις, που υιοθέτησαν στον έναν ή τον άλλο βαθμό αυτές τις αντιλήψεις, οδηγήθηκαν στον πλήρη εκφυλισμό και τη μετάλλαξη, ενώ το εργατικό κίνημα εξαιτίας τους υπέστη βαριές ήττες και διάλυση.
Παραμένει καθοριστικός ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο, παρά την εκχώρηση μέρους των αρμοδιοτήτων των εθνικών κυβερνήσεων και την εξέλιξη της περιφερειακής καπιταλιστικής ενοποίησης. Το εθνικό πεδίο είναι το κύριο πεδίο που αναπτύσσεται και κρίνεται η έκβαση της ταξικής πάλης, για τη διεκδίκηση της εξουσίας από το εργατικό λαϊκό κίνημα που παλεύει για την ανατροπή των μονοπωλίων, του καπιταλισμού. Αυτό το κίνημα μπορεί να έχει ουσιαστική συνεισφορά στην ανάπτυξη της διεθνούς πάλης των εργαζομένων, γιατί ακολουθεί ενιαία πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος σε εθνικό επίπεδο σε σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.
Η καπιταλιστική κρίση που έπληξε συνολικά την ΕΕ το 2009 και εξελίσσεται, έκανε πολύ πιο φανερό στα μάτια των λαών ότι η ΕΕ είναι μια ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία. Τα καπιταλιστικά κράτη, όσο ταυτίζονται στην αντιδραστική τους πολιτική κατά των λαών μέσα και έξω από την ΕΕ, άλλο τόσο συγκρούονται μεταξύ τους για τον κυριαρχικό ρόλο εντός και εκτός της ΕΕ, προς όφελος των μονοπωλίων, για το ποιος θα έχει τα μεγαλύτερα οφέλη σε συνθήκες ανόδου, αλλά και τις λιγότερες απώλειες σε συνθήκες κρίσης. Η ΕΕ δεν έχει φάρμακο να γιατρέψει ούτε την κρίση και την ανισομετρία ούτε τις οξυμένες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις της. Κάθε βήμα που επιχειρεί στην κατεύθυνση βαθέματος της καπιταλιστικής ενοποίησης οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των μονοπωλίων κάθε χώρας. Γι' αυτό τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να αιφνιδιαστούν ούτε να παγιδευτούν από τη μεταμόρφωση πολιτικών δυνάμεων που έως σήμερα στήριζαν και υπεράσπιζαν τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και με αριστερή ή εθνικιστική φρασεολογία προβάλλουν ως φιλολαϊκή λύση την αποχώρηση προσωρινά ή μόνιμα από την ευρωζώνη ή ακόμα και την ΕΕ. Ο λαός σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να στρατευτεί σε τμήματα του κεφαλαίου που θέλουν για τα δικά τους συμφέροντα να προσχωρήσουν σε άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Ο λαός πρέπει τώρα να απορρίψει τα ιδεολογήματα και τα διλήμματα που συνεχώς του θέτουν αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις σχετικά με την ΕΕ. Αυτός ο οργανισμός, όσο υπάρχει, θα αποτελεί πάντα εχθρό των λαϊκών συμφερόντων και δικαιωμάτων, ενώ θα είναι ένα ισχυρό όπλο του κεφαλαίου και των κομμάτων του, πηγή αντίδρασης σε όλη τη γραμμή. Η ΕΕ, όπως και ο καπιταλισμός δεν μπορούν να γίνουν ανθρώπινοι. Η λαϊκή πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματική και νικηφόρα μόνο όταν έχει στόχο τη λαϊκή εξουσία και την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ και από τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Αυτή η στρατηγική πρέπει να κυριαρχήσει στο εργατικό - λαϊκό κίνημα ιδιαίτερα σήμερα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η χώρα μας έχει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για να αναπτυχθεί και να καλύψει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Για να γίνει αυτό απαιτείται να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία οι μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Να διαμορφωθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων. Να υπάρχει πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή εξουσία και εργατικό λαϊκό έλεγχο.
Αυτός ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μπορεί να τον ανοίξει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς και απλώνεται παντού, που δίνει ταυτόχρονα καθημερινά μάχες για την υπεράσπιση των ανέργων, της λαϊκής οικογένειας, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, χωρίς να χάνει το στόχο της ριζικής ανατροπής.
Είναι καιρός η λαϊκή αγανάκτηση και η συσσωρευμένη εμπειρία να μετεξελιχθεί σε συνειδητή αποφασιστική πάλη και δράση κατά της ΕΕ των κομμάτων της. Τώρα χρειάζεται συμπόρευση με το ΚΚΕ. Ο λαός να εμπιστευτεί τη δύναμή του, το κόμμα που του είπε όλη την αλήθεια για να οργανώσουμε τη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που θα τα αλλάξει όλα προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Ιούλης 2011
Η ΚΕ του ΚΚΕ
Αντίθετα οι μισθωτοί, οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, οι μικροί επιχειρηματίες και οι αγρότες είχαν πολύπλευρες και βαριές αρνητικές συνέπειες, ενώ οξύνθηκε η ανισομετρία της καπιταλιστικής ανάπτυξης τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας, όσο και μεταξύ εγχώριας βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής σε σχέση με την εισαγωγή ανάλογων εμπορευμάτων.
Η συμμετοχή στην ΕΟΚ - ΕΕ εξυπηρετούσε πρώτα απ' όλα τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της ελληνικής πλουτοκρατίας και διασφάλιζε την πολιτική της εξουσία. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις του και η ΕΕ ευθύνονται για το σημερινό δράμα του ελληνικού λαού, τα βάρβαρα μέτρα των μνημονίων.
Για τις αντιλαϊκές συνέπειες από την ένταξη στην ΕΟΚ - ΕΕ ευθύνονται και οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, της αυτοαποκαλούμενης «ανανεωτικής αριστεράς», που έβαλαν πλάτη στον «ευρωμονόδρομο», προπαγάνδισαν την ΕΕ ως νομοτέλεια απέναντι στην «παγκοσμιοποίηση».
Ο λαός έχει δικαίωμα να απαιτήσει από τις πολιτικές δυνάμεις του «ευρωμονόδρομου» να απολογηθούν για τις θέσεις τους, τις υποσχέσεις τους. Εχει και καθήκον να βγάλει τώρα σωστά συμπεράσματα. Ιδιαίτερα σήμερα που ο πόλεμος στα δικαιώματα και στη ζωή του είναι ανηλεής, διαρκής, κλιμακούμενος, ενώ σε αυτόν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο η ΕΕ, καθώς δεν υπάρχει αντιλαϊκό μέτρο ή αντιδραστική εξέλιξη που να μην έχει και τη δική της σφραγίδα.
Πρωταγωνιστικό ρόλο για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, το 1981, είχε το κόμμα της ΝΔ με τη στήριξη των κομμάτων του «κέντρου», της ακροδεξιάς και της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς». Σε αυτό το μπλοκ αργότερα προσχώρησε και το ΠΑΣΟΚ.
Το ΚΚΕ είναι υπερήφανο που αντιτάχθηκε και πάλεψε κατά της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Αντεξε και δεν λύγισε στις κάθε είδους επιθέσεις και εκβιασμούς. Αντιπάλεψε την εξαγορά, μέσω του πακτωλού χρημάτων που συστηματικά διέθεταν και διαθέτουν οι μηχανισμοί της ΕΟΚ - ΕΕ για να ενσωματώσουν εργατικές και αγροτικές δυνάμεις, συνδικαλιστές, ακόμα και εργατικά κόμματα. Αυτή την κατεύθυνση, της εξαγοράς, της ενσωμάτωσης, του εξωραϊσμού και της προπαγάνδισης υπέρ της ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο υπηρετούν τα ευρωπαϊκά κόμματα, όπως το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Το ΚΚΕ άνοιξε μέτωπο στην προπαγάνδα υπέρ της ΕΟΚ, στις υποσχέσεις για σύγκλιση του εργατικού λαϊκού εισοδήματος με τον πιο ανεβασμένο μέσο όρο της ΕΕ, στα γνωστά συνθήματα - παγίδες ότι «οι Ελληνες θα τρώνε με χρυσά κουτάλια». Αποκάλυψε τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΟΚ - ΕΕ από τον οποίο προέκυπτε και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε δυνατότητας να μετεξελιχθεί σε «ΕΟΚ - ΕΕ των λαών», όπως υπόσχονταν οι οπορτουνιστές.
Το ΚΚΕ συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός ρεύματος λαϊκής αντίθεσης και αντίστασης, σε αντιπαράθεση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το τελευταίο πέρασε από τη θέση «ΟΧΙ στην ΕΟΚ» σε θέση αποδοχής της ένταξης, για να γίνει στην πορεία πρωταγωνιστής της ενσωμάτωσης της χώρας στην ΕΟΚ - ΕΕ εξαπατώντας το λαό, καθώς ποτέ δεν υλοποίησε την υπόσχεση για πραγματοποίηση δημοψηφίσματος. Το ΠΑΣΟΚ έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσαρμογή της χώρας στα ΕΟΚικά δεδομένα, στη διαμόρφωση της ενιαίας αγοράς και του συμβιβασμού μικροαστικών στρωμάτων, αλλά και μισθωτών, φτωχών και μεσαίων αγροτών με την ένταξη. Αρχικά στο όνομα του «ρεαλισμού», του «μικρότερου κακού» και αργότερα ως μονόδρομο και συμφέρουσα επιλογή!
Το 1992, το ΚΚΕ, παρά τις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες γι' αυτό, μετά την εσωκομματική κρίση και σε συνθήκες ανατροπής του σοσιαλισμού, έξαρσης του αντικομμουνισμού, είχε τη δύναμη να πει όχι και να αντιπαλέψει, σε αντίθεση με όλα τα άλλα κόμματα, την ψήφιση της αντιδραστικής συνθήκης του Μάαστριχ, που μετεξέλιξε την ΕΟΚ σε ΕΕ. Διεκδίκησε την ενημέρωση του λαού και τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Με πείσμα, αντοχή και επιστημονική θεμελίωση, αποκάλυψε ότι οι τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχ (η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργαζομένων) αποτελούσαν την αφετηρία μιας νέας φάσης αντιδραστικών καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων και αναπροσαρμογών υπέρ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, με δραματικές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Σε αυτή την κατεύθυνση το ΚΚΕ είπε στο λαό την αλήθεια για τον λεγόμενο «εθνικό στόχο» της ένταξης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, στην ΟΝΕ και το ευρώ, που δήθεν θα διασφάλιζε την ισχυρή Ελλάδα, της μόνιμης και σταθερής ανάπτυξης και τη σύγκλιση με τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Αντιπάλεψε το «ευρωσύνταγμα» και την κοινή στρατηγική της Λισαβόνας υπέρ της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Οι βασικές θέσεις, εκτιμήσεις και προβλέψεις του ΚΚΕ επιβεβαιώθηκαν πλήρως και σε ό,τι αφορά την ένταξη και προσαρμογή της χώρας στην ΕΟΚ - ΕΕ, σε αντίθεση με τις θέσεις και υποσχέσεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου.
Η πολιτική, οι μάχες που έδωσε το ΚΚΕ, όλα αυτά τα χρόνια αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για το λαό. Μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα αξιοποιώντας την πείρα του, στηριζόμενος στις σύγχρονες επεξεργασίες του ΚΚΕ.
Η συμμετοχή στην ΕΟΚ - ΕΕ δεν οδήγησε, όπως υπόσχονταν τα αστικά κόμματα, στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, της νεολαίας, των φτωχών και των μεσαίων. Αντίθετα καθοδήγησε, στήριξε και πρωταγωνιστεί σε μια ολομέτωπη επίθεση γκρεμίσματος εργατικών λαϊκών κατακτήσεων που σημειώθηκαν στις προηγούμενες δεκαετίες. Στρατηγικός κεντρικός στόχος ήταν και είναι η ενίσχυση και η ισχυροποίηση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, γι' αυτό στο στόχαστρο της πολιτικής της πάντα ήταν και είναι η απαξίωση της εργατικής δύναμης, ώστε ως εμπόρευμα για το κεφάλαιο να είναι ανταγωνιστικό σε σχέση με την πολύ χαμηλής αξίας εργατική δύναμη που προερχόταν από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, από την Κίνα, την Ινδία, την Τουρκία και αλλού. Αυτή είναι η ουσία της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στη διεθνή αγορά. Υλοποίηση αυτού του στόχου ήταν και είναι η επίθεση στις εργασιακές και ασφαλιστικές κατακτήσεις, στην υπονόμευση και εξάλειψη του οχτάωρου, των συλλογικών συμβάσεων, προκειμένου να γενικευτεί η ελαστική εργασία, η διευθέτηση του ωραρίου στην εβδομάδα, στο μήνα, στο χρόνο, ανάλογα με τη θέληση του καπιταλιστή.
Αυτή την κατεύθυνση υπηρέτησαν κατά κύριο λόγο η γενικευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, περιορισμού - υποβάθμισης των όποιων δημοσίων υπηρεσιών Υγείας - Πρόνοιας, Παιδείας και διεύρυνσης της εμπορευματοποίησής τους.
Η πολιτική των απελευθερώσεων και η στρατηγική ενίσχυσης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων είχε δραστικές αρνητικές συνέπειες στους μικρούς και μεσαίους αγρότες και επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, μεγάλο μέρος των οποίων σήμερα και με την καπιταλιστική κρίση βιώνουν την καταστροφή.
Μεγάλα και οδυνηρά πλήγματα δέχθηκαν οι παραγωγικές και αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, με την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων, ο κλάδος της μεταποίησης (κλωστοϋφαντουργία, ιματισμός, ναυπηγική βιομηχανία κ.ά.) από δυναμικός τομέας συρρικνώθηκε δραστικά. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) συνέβαλε στην καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων (χωματερές αγροτικών προϊόντων, κλείσιμο παραγωγικών μονάδων π.χ. ξηραντήρια καπνού, εργοστάσια ζάχαρης, τοματοπολτού), στο αποδεκάτισμα των φτωχών αγροτών και κτηνοτρόφων.
Αποτέλεσμα αυτών είναι ότι, ενώ η χώρα εξήγαγε αγροτικά προϊόντα, σήμερα, για τις διατροφικές ανάγκες της, εισάγει μεγάλο μέρος γεωργικών, κτηνοτροφικών, γαλακτοκομικών προϊόντων, χυμών κ.ά., αξίας άνω των 6 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Το δυνάμωμα των καπιταλιστικών μονοπωλίων σε κλάδους της αγροτικής παραγωγής (γάλα, πτηνοτροφία, χοιροτροφία, βοοτροφία, ιχθυοκαλλιέργεια κ.ά.), στο εμπόριο και στην εισαγωγή προϊόντων και στην επεξεργασία προϊόντων και τροφίμων συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία μεγάλων διατροφικών κρίσεων που πλήττουν όλο και πιο συχνά τις χώρες της ΕΕ, βάζοντας σε διαρκή κίνδυνο την υγεία των λαών.
Η ΕΟΚ - ΕΕ δεν αποδείχτηκε δύναμη ειρήνης και φιλίας των λαών, όπως έλεγαν ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ούτε αντίπαλος των ΗΠΑ προς όφελος των λαών, όπως έλεγε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και η λεγόμενη ανανεωτική ευρωπαϊκή αριστερά. Αποδείχτηκε ότι είναι το ίδιο επικίνδυνη ιμπεριαλιστική δύναμη, όπως εξαρχής εκτίμησε το ΚΚΕ. Οι κυβερνήσεις της, κεντροαριστερές και φιλελεύθερες, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του γιουγκοσλαβικού λαού, κηρύσσοντας τον πόλεμο το 1999. Συμμετείχαν και στήριξαν τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό πόλεμο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Εστειλαν στρατεύματα κατοχής στα Βαλκάνια, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Υποστήριξαν ή ανέχθηκαν τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, τις επιδρομές του Ισραήλ στο Λίβανο. Και σήμερα πρωταγωνιστούν στον πόλεμο στη Λιβύη. Η ΕΕ συγκρότησε το δικό της «ευρωστρατό» και δυνάμεις ταχείας επέμβασης για την καταστολή λαϊκών κινημάτων.
Σε αντίθεση με τις εξαγγελίες των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου» η ΕΕ συνέβαλε καθοριστικά στη λήψη αυταρχικών, τρομοκρατικών αποφάσεων και συμφωνιών που πλήττουν καίρια τις λαϊκές δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα. Ψήφισε τρομοκρατικούς νόμους που διαμόρφωσε σειρά ισχυρών διακρατικών κατασταλτικών μηχανισμών.
Οι στρατηγικές επιλογές της ΕΕ έχουν καθοριστική ευθύνη στη δημιουργία του μεγάλου μεταναστευτικού ζητήματος. Αλλοτε ευνοούσε τη μαζική εισροή μεταναστών για να χρησιμοποιηθούν ως φθηνότερο εργατικό δυναμικό και άλλοτε τη φρέναρε, παίρνοντας απάνθρωπα μέτρα σε βάρος τους. Η συμφωνία του Δουβλίνου ΙΙ, την οποία στήριξαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ., είναι ενδεικτική της καταστολής των ανεπιθύμητων μεταναστών, εγκλωβίζοντάς τους στις χώρες μετάβασης, όπως η Ελλάδα.
Η ΕΟΚ - ΕΕ από την ίδρυσή της πολέμησε με μίσος και με όλους τους τρόπους την ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών κρατών στην Ευρώπη. Είχε καθοριστική συμβολή στην ανατροπή τους και αξιοποίησε το δράμα που έζησαν οι λαοί στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, για να λεηλατήσει τον πλούτο και τις παραγωγικές τους δυνάμεις, να επιτεθεί πιο άγρια στα δικαιώματα των λαών, να κλιμακώσει την ιδεολογική και πολιτική επίθεση στα ΚΚ και στο ταξικό εργατικό κίνημα. Σήμερα η ΕΕ είναι ένα από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα που διεξάγουν την αντικομμουνιστική εκστρατεία και τρομοκρατία, διαστρεβλώνουν την Ιστορία, συκοφαντούν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε.
Ουτοπικές αποδείχτηκαν και οι εκτιμήσεις και οι θέσεις ότι η διαμόρφωση της ΟΝΕ του ΕΥΡΩ θα συνέβαλε καθοριστικά στη σύγκλιση των οικονομιών των κρατών - μελών, στην άρση των ανισοτήτων, στην αντιμετώπιση της ανισομετρίας. Η συμμετοχή της χώρας μας στο σκληρό πυρήνα θα διασφάλιζε και θα προστάτευε μια διαρκή σταθερή αναπτυξιακή πορεία. Η κρίση του 2009, που έπληξε πρώτα τις ισχυρές δυνάμεις της ΕΕ και για τους ίδιους λόγους επεκτάθηκε και στις πιο αδύναμες οικονομίες, απέδειξε ότι και η περιφερειακή καπιταλιστική ενοποίηση δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις μεγάλες αντιφάσεις που έχει ο σύγχρονος καπιταλισμός, από την αναρχία και την ανισομετρία που βασιλεύει σε όλους τους κλάδους και τους τομείς της οικονομίας και έχει στόχο το υψηλό κέρδος. Η διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου γίνεται όλο και πιο δύσκολη, καθώς τα καπιταλιστικά μεγαθήρια συνεχώς γιγαντώνονται και ανταγωνίζονται παγκόσμια. Η εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης είναι πιο βαθιά και πιο σύνθετη από κάθε άλλη φορά, η αστική τάξη δυσκολεύεται να την διαχειριστεί. Δυναμώνουν οι αντιθέσεις ανάμεσα στα μονοπώλια και στα καπιταλιστικά κράτη, καθώς και η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας. Η γήρανση του καπιταλιστικού συστήματος, η προχωρημένη σήψη και ο παρασιτισμός τους καθιστούν μονόδρομο για τα μονοπώλια, τις κυβερνήσεις και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, να επιτίθενται στα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών, είτε είναι σε φάση ανάκαμψης είτε σε φάση κρίσης. Να καταφεύγουν όλο και πιο συχνά σε πολέμους. Να καταστρέφουν το περιβάλλον.
Παταγωδώς χρεοκόπησαν τα ιδεολογήματα των κομμάτων του «ευρωκομμουνισμού» και της «ανανεωτικής αριστεράς» ότι η ΕΟΚ - ΕΕ διαμόρφωνε προνομιακό πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης και ότι αυτή μπορούσε να μετεξελιχθεί από ιμπεριαλιστικός οργανισμός σε μηχανισμό υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και της ειρήνης. Παταγωδώς χρεοκόπησε και η θέση ότι η πάλη σε εθνικό επίπεδο είναι ξεπερασμένη. Οι κομμουνιστικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις, που υιοθέτησαν στον έναν ή τον άλλο βαθμό αυτές τις αντιλήψεις, οδηγήθηκαν στον πλήρη εκφυλισμό και τη μετάλλαξη, ενώ το εργατικό κίνημα εξαιτίας τους υπέστη βαριές ήττες και διάλυση.
Παραμένει καθοριστικός ο αγώνας σε εθνικό επίπεδο, παρά την εκχώρηση μέρους των αρμοδιοτήτων των εθνικών κυβερνήσεων και την εξέλιξη της περιφερειακής καπιταλιστικής ενοποίησης. Το εθνικό πεδίο είναι το κύριο πεδίο που αναπτύσσεται και κρίνεται η έκβαση της ταξικής πάλης, για τη διεκδίκηση της εξουσίας από το εργατικό λαϊκό κίνημα που παλεύει για την ανατροπή των μονοπωλίων, του καπιταλισμού. Αυτό το κίνημα μπορεί να έχει ουσιαστική συνεισφορά στην ανάπτυξη της διεθνούς πάλης των εργαζομένων, γιατί ακολουθεί ενιαία πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος σε εθνικό επίπεδο σε σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.
Η καπιταλιστική κρίση που έπληξε συνολικά την ΕΕ το 2009 και εξελίσσεται, έκανε πολύ πιο φανερό στα μάτια των λαών ότι η ΕΕ είναι μια ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία. Τα καπιταλιστικά κράτη, όσο ταυτίζονται στην αντιδραστική τους πολιτική κατά των λαών μέσα και έξω από την ΕΕ, άλλο τόσο συγκρούονται μεταξύ τους για τον κυριαρχικό ρόλο εντός και εκτός της ΕΕ, προς όφελος των μονοπωλίων, για το ποιος θα έχει τα μεγαλύτερα οφέλη σε συνθήκες ανόδου, αλλά και τις λιγότερες απώλειες σε συνθήκες κρίσης. Η ΕΕ δεν έχει φάρμακο να γιατρέψει ούτε την κρίση και την ανισομετρία ούτε τις οξυμένες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις της. Κάθε βήμα που επιχειρεί στην κατεύθυνση βαθέματος της καπιταλιστικής ενοποίησης οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των μονοπωλίων κάθε χώρας. Γι' αυτό τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να αιφνιδιαστούν ούτε να παγιδευτούν από τη μεταμόρφωση πολιτικών δυνάμεων που έως σήμερα στήριζαν και υπεράσπιζαν τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ και με αριστερή ή εθνικιστική φρασεολογία προβάλλουν ως φιλολαϊκή λύση την αποχώρηση προσωρινά ή μόνιμα από την ευρωζώνη ή ακόμα και την ΕΕ. Ο λαός σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να στρατευτεί σε τμήματα του κεφαλαίου που θέλουν για τα δικά τους συμφέροντα να προσχωρήσουν σε άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες.
Ο λαός πρέπει τώρα να απορρίψει τα ιδεολογήματα και τα διλήμματα που συνεχώς του θέτουν αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις σχετικά με την ΕΕ. Αυτός ο οργανισμός, όσο υπάρχει, θα αποτελεί πάντα εχθρό των λαϊκών συμφερόντων και δικαιωμάτων, ενώ θα είναι ένα ισχυρό όπλο του κεφαλαίου και των κομμάτων του, πηγή αντίδρασης σε όλη τη γραμμή. Η ΕΕ, όπως και ο καπιταλισμός δεν μπορούν να γίνουν ανθρώπινοι. Η λαϊκή πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματική και νικηφόρα μόνο όταν έχει στόχο τη λαϊκή εξουσία και την αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ και από τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Αυτή η στρατηγική πρέπει να κυριαρχήσει στο εργατικό - λαϊκό κίνημα ιδιαίτερα σήμερα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης.
Η χώρα μας έχει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για να αναπτυχθεί και να καλύψει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Για να γίνει αυτό απαιτείται να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία οι μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Να διαμορφωθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων. Να υπάρχει πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή εξουσία και εργατικό λαϊκό έλεγχο.
Αυτός ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μπορεί να τον ανοίξει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς και απλώνεται παντού, που δίνει ταυτόχρονα καθημερινά μάχες για την υπεράσπιση των ανέργων, της λαϊκής οικογένειας, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, χωρίς να χάνει το στόχο της ριζικής ανατροπής.
Είναι καιρός η λαϊκή αγανάκτηση και η συσσωρευμένη εμπειρία να μετεξελιχθεί σε συνειδητή αποφασιστική πάλη και δράση κατά της ΕΕ των κομμάτων της. Τώρα χρειάζεται συμπόρευση με το ΚΚΕ. Ο λαός να εμπιστευτεί τη δύναμή του, το κόμμα που του είπε όλη την αλήθεια για να οργανώσουμε τη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που θα τα αλλάξει όλα προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Ιούλης 2011
Η ΚΕ του ΚΚΕ
Το «μεσοπρόθεσμο» σώζει την πλουτοκρατία
-- Το «μεσοπρόθεσμο» υπερψηφίστηκε, μια βουλευτής μάλιστα της ΝΔ το ψήφισε και αυτή, οι διαφωνούντες το ψήφισαν, σώθηκε η χώρα κατά τη γνώμη σας;
-- Κατά το ΠΑΣΟΚ σώθηκε. Και να σας πω και κάτι, αυτός είναι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ, να πάρει την 5η δόση και να τα δώσει στους πιστωτές. Να πάρει τα 140 δισ., να μην χρεοκοπήσει η ευρωζώνη, να μπορέσουν γρήγορα οι επιχειρηματικοί όμιλοι να ανακτήσουν τους ρυθμούς κερδοσκοπίας που είχαν. Με αυτή την έννοια λοιπόν, η κυβέρνηση σημείωσε μία επιτυχία. Ο λαός όμως μπαίνει σε πιο βαθύ τούνελ. Βλέπετε η επιτυχία του ενός, είναι καταστροφή για τον άλλο.
Γι' αυτό εμείς λέμε δεν μπορεί ο λαός να ζήσει καλύτερα χωρίς να καταργήσει αυτό το πολιτικό σύστημα και το οικονομικό βεβαίως που υπάρχει. Ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ τους δεν υπάρχει, τι να κάνουμε; Δηλαδή να συμβιώνουμε όλοι και να κερδίζουμε όλοι, με αυτή την έννοια λέω, ειρηνική συνύπαρξη. Εδώ πας να κάνεις μια απεργία και κατεβάζουν όλους τους μηχανισμούς, που οι μηχανισμοί συνοψίζουν την πείρα του Μπους, του Κλίντον, του Ομπάμα, του Σαρκοζί, της Θάτσερ, της CIA και όλα. Να πάει τώρα ο λαός με τη διαβούλευση και με τις μούντζες στο Σύνταγμα, να τους πείσει να αλλάξουν πολιτική. Τώρα παίζουμε;
-- Κατά το ΠΑΣΟΚ σώθηκε. Και να σας πω και κάτι, αυτός είναι ο στόχος του ΠΑΣΟΚ, να πάρει την 5η δόση και να τα δώσει στους πιστωτές. Να πάρει τα 140 δισ., να μην χρεοκοπήσει η ευρωζώνη, να μπορέσουν γρήγορα οι επιχειρηματικοί όμιλοι να ανακτήσουν τους ρυθμούς κερδοσκοπίας που είχαν. Με αυτή την έννοια λοιπόν, η κυβέρνηση σημείωσε μία επιτυχία. Ο λαός όμως μπαίνει σε πιο βαθύ τούνελ. Βλέπετε η επιτυχία του ενός, είναι καταστροφή για τον άλλο.
Γι' αυτό εμείς λέμε δεν μπορεί ο λαός να ζήσει καλύτερα χωρίς να καταργήσει αυτό το πολιτικό σύστημα και το οικονομικό βεβαίως που υπάρχει. Ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ τους δεν υπάρχει, τι να κάνουμε; Δηλαδή να συμβιώνουμε όλοι και να κερδίζουμε όλοι, με αυτή την έννοια λέω, ειρηνική συνύπαρξη. Εδώ πας να κάνεις μια απεργία και κατεβάζουν όλους τους μηχανισμούς, που οι μηχανισμοί συνοψίζουν την πείρα του Μπους, του Κλίντον, του Ομπάμα, του Σαρκοζί, της Θάτσερ, της CIA και όλα. Να πάει τώρα ο λαός με τη διαβούλευση και με τις μούντζες στο Σύνταγμα, να τους πείσει να αλλάξουν πολιτική. Τώρα παίζουμε;
Στη Ρούμελη το φετινό νεανικό πανελλαδικό αντάμωμα
«Η Ιστορία του ΚΚΕ διδάσκει: Αγώνας για την ανατροπή», είναι το σύνθημα του φετινού Διημέρου
Στη Ρούμελη, στα λημέρια του καπετάν Διαμαντή, του Γιώτη (Χαρίλαος Φλωράκης), του Βελουχιώτη, θα ταξιδέψει φέτος το Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ. Ο θεσμός του Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ συμπληρώνει φέτος τα 20 του χρόνια. Σ' αυτή τη στρογγυλή του επέτειο λοιπόν, με κεντρικό σύνθημα «Η Ιστορία του ΚΚΕ διδάσκει: Αγώνας για ανατροπή», χιλιάδες ΚΝίτες, ΚΝίτισσες και φίλοι της ΚΝΕ θα συναντηθούν από την Παρασκευή 8 Ιούλη μέχρι την Κυριακή 10 Ιούλη, στην κόκκινη νεανική κατασκήνωση που θα στηθεί στα Καμένα Βούρλα, θα διαδηλώσουν στη Λαμία και θα περιηγηθούν στην ευρύτερη περιοχή (Αγόριανη, Λιλαία, Μάρμαρα κ.ά.)
Η κατασκήνωση του Διημέρου θα γίνει στα Καμένα Βούρλα, στο κάμπινγκ του ΕΟΤ και στο χώρο της θα γίνουν οι εκδηλώσεις της πρώτης μέρας, καθώς και αθλητικές δραστηριότητες και παιχνίδια τις υπόλοιπες μέρες. Αναλυτικά, το πρόγραμμα του 20ού Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου περιλαμβάνει:
Παρασκευή 8 Ιούλη
-- 8.00 μ.μ. Εκδήλωση - παρουσίαση των εκδόσεων: «3ηΣυνδιάσκεψη της ΚΕ του ΚΚΕ, 10-14 Οκτώβρη 1950», «6ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 11-12 Μάρτη 1956» και «12ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 5-15/2 1968».
-- Θεατρική παράσταση αφιερωμένη στο Θέατρο του Βουνού.
-- Λαϊκό γλέντι.
Σάββατο 9 Ιούλη
-- Το πρωί αθλητικές δραστηριότητες.
-- 6.00 μ.μ. Θα πραγματοποιηθεί πολιτική συγκέντρωση και πορεία στη Λαμία και τοποθέτηση μνημείου στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας (χώρος εκτελέσεων μαχητών του ΔΣΕ). Θα μιλήσει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
-- Εκδήλωση για τη δράση του ΔΣΕ στη Ρούμελη. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι από το συγκρότημα της ΚΝΕ.
-- Λαϊκό γλέντι.
Κυριακή 10 Ιούλη
-- 11.00 π.μ. Αναχώρηση για τη Λιλαία. Επίσκεψη στο σπίτι του διοικητή της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, καπετάν Διαμαντή.
Στη Ρούμελη, στα λημέρια του καπετάν Διαμαντή, του Γιώτη (Χαρίλαος Φλωράκης), του Βελουχιώτη, θα ταξιδέψει φέτος το Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ. Ο θεσμός του Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου της ΚΝΕ συμπληρώνει φέτος τα 20 του χρόνια. Σ' αυτή τη στρογγυλή του επέτειο λοιπόν, με κεντρικό σύνθημα «Η Ιστορία του ΚΚΕ διδάσκει: Αγώνας για ανατροπή», χιλιάδες ΚΝίτες, ΚΝίτισσες και φίλοι της ΚΝΕ θα συναντηθούν από την Παρασκευή 8 Ιούλη μέχρι την Κυριακή 10 Ιούλη, στην κόκκινη νεανική κατασκήνωση που θα στηθεί στα Καμένα Βούρλα, θα διαδηλώσουν στη Λαμία και θα περιηγηθούν στην ευρύτερη περιοχή (Αγόριανη, Λιλαία, Μάρμαρα κ.ά.)
Η κατασκήνωση του Διημέρου θα γίνει στα Καμένα Βούρλα, στο κάμπινγκ του ΕΟΤ και στο χώρο της θα γίνουν οι εκδηλώσεις της πρώτης μέρας, καθώς και αθλητικές δραστηριότητες και παιχνίδια τις υπόλοιπες μέρες. Αναλυτικά, το πρόγραμμα του 20ού Αντιιμπεριαλιστικού Διημέρου περιλαμβάνει:
Παρασκευή 8 Ιούλη
-- 8.00 μ.μ. Εκδήλωση - παρουσίαση των εκδόσεων: «3ηΣυνδιάσκεψη της ΚΕ του ΚΚΕ, 10-14 Οκτώβρη 1950», «6ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 11-12 Μάρτη 1956» και «12ηΟλομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, 5-15/2 1968».
-- Θεατρική παράσταση αφιερωμένη στο Θέατρο του Βουνού.
-- Λαϊκό γλέντι.
Σάββατο 9 Ιούλη
-- Το πρωί αθλητικές δραστηριότητες.
-- 6.00 μ.μ. Θα πραγματοποιηθεί πολιτική συγκέντρωση και πορεία στη Λαμία και τοποθέτηση μνημείου στο νεκροταφείο της Ξηριώτισσας (χώρος εκτελέσεων μαχητών του ΔΣΕ). Θα μιλήσει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
-- Εκδήλωση για τη δράση του ΔΣΕ στη Ρούμελη. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι από το συγκρότημα της ΚΝΕ.
-- Λαϊκό γλέντι.
Κυριακή 10 Ιούλη
-- 11.00 π.μ. Αναχώρηση για τη Λιλαία. Επίσκεψη στο σπίτι του διοικητή της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, καπετάν Διαμαντή.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)