Στους δρόμους της Αθήνας, ο λαός είπε ΟΧΙ στο φασισμό
Ηταν 3 το πρωί της 28ης Οκτώβρης του 1940 όταν ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα Εμανουέλε Γκράτσι ξυπνούσε τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά για να του επιδώσει τελεσιγραφική διακοίνωση, με την οποία η φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι, επικαλούμενη το γεγονός ότι βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Αγγλία, ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση - ως απόδειξη της ουδετερότητάς της - να επιτρέψει στις ιταλικές ένοπλες δυνάμεις να καταλάβουν ορισμένα στρατηγικά σημεία επί του ελληνικού εδάφους. Ο Γκράτσι δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει ποια ήταν αυτά τα στρατηγικά σημεία, αλλά ήταν σε θέση να προσδιορίσει με απόλυτη ακρίβεια το χρόνο λήξης του τελεσιγράφου. Αν μέσα σε τρεις ώρες δε γίνονταν δεκτές οι ιταλικές απαιτήσεις, ώρα έξι το πρωί τα ιταλικά στρατεύματα θα εισέβαλλαν στο ελληνικό έδαφος χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση1.
Ο Μεταξάς δεν είχε καμία άλλη επιλογή από την άρνηση. «Alors, c' est la querre (ώστε έχουμε Πόλεμο)» ήταν η απάντησή του. Κι όταν οδήγησε το συνομιλητή του στην εξώπορτα, τον αποχαιρέτησε λέγοντας: «Vous etes les plus forts (Είστε οι πιο ισχυροί)»2. Η στάση εκείνη του Ιωάννη Μεταξά, να αρνηθεί τη συμμόρφωση προς τις ιταλικές απαιτήσεις, για την επίσημη αστική ιστοριογραφία αποτελεί την κολυμπήθρα του Σιλωάμ, στα νερά της οποίας δεκαετίες ολόκληρες επιχειρείται να εξαγνιστεί το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ή τουλάχιστον οι επικεφαλής εκείνης της δικτατορίας. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, από τους κορυφαίους πολιτικούς και διανοούμενους του αστικού χώρου, έγραφε τη δεκαετία του '60 στις γνωστές συνθήκες της μετεμφυλιακής περιόδου3: «Πρέπει να είμεθα, χωρίς άλλο, ευγνώμονες εις τον Ιωάννη Μεταξά, διότι είπε, ολομόναχος εις το σκοτάδι της νυκτός, το μέγα "Οχι". Λέγουν όσοι αντικρύζουν με εμπάθειαν και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της ιστορίας, ότι το "όχι" δεν το είπεν ο Μεταξάς αλλά ο Ελληνικός Λαός. Ναι, το είπεν ο Ελληνικός Λαός, αλλά αφού το είχε ειπή ο Μεταξάς... Εάν έλεγεν ο Μεταξάς "Ναι" πώς θα έλεγε "Οχι" ο Ελληνικός Λαός, που θα εξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε, βέβαια μέσα του και θα το εξεδήλωνε και έμπρακτα, όταν θα ωργάνωνε μυστικά την αντίστασίν του, αλλά η Αλβανική Εποποιία δε θα εγράφετο ποτέ». Ασφαλώς πρόκειται για παιδαριώδη επιχειρηματολογία που ανατρέπεται και μόνο από την απλή διαπίστωση ότι το ΟΧΙ δεν ήταν μια πράξη στιγμιαία, αλλά ο παλλαϊκός ξεσηκωμός που έφερε το Αλβανικό Επος. Επιπλέον, το ΟΧΙ ήταν οι διαθέσεις του λαού εναντίον κάθε ξένης επιβουλής, διαθέσεις τις οποίες ο Μεταξάς - όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί - γνώριζε πολύ καλά και υποχρεώθηκε να μην τις αγνοήσει την κρίσιμη ώρα.
Το πραγματικό περιεχόμενο στο «ΟΧΙ» του Μεταξά
Δύο ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, στις 30 Οκτώβρη 1940, ο Μεταξάς εξήγησε στους ιδιοκτήτες και στους αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου ότι αν δεχόταν το ιταλικό τελεσίγραφο η Ιταλία και η Βουλγαρία θα έκοβαν τα χέρια της Ελλάδας, καταλαμβάνοντας η πρώτη, τουλάχιστον την Ηπειρο και η δεύτερη τουλάχιστον τη Θράκη, η Αγγλία θα της έκοβε τα πόδια καταλαμβάνοντας την Κρήτη και τα νησιά και η κυβέρνησή του θα απομονωνόταν πλήρως από το ελληνικό λαό4. Επρόκειτο για μια ομολογία που αποδείκνυε πως το δικό του «ΟΧΙ» στην ιταλική πρόκληση ήταν το αποτέλεσμα του αδιέξοδου στο οποίο βρέθηκε αλλά, επιπροσθέτως, και των ειδικών δεσμών που είχε το ελληνικό με το βρετανικό κεφαλαίο, γεγονός που καθιστούσε δυνατή μια βρετανική επέμβαση στις ελληνικές υποθέσεις.
Την πραγματική σχέση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου με το ΟΧΙ, ακόμη και μ' αυτό το ξένο προς τις διαθέσεις του ελληνικού λαού ΟΧΙ που ξεστόμισε ο Μεταξάς στον Γκράτσι, την περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο ένας άνθρωπος που γνώριζε πολύ καλά τα πράγματα, αφού τότε εργαζόταν στη διπλωματική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών. Πρόκειται για το μεγάλο ποιητή Γιώργο Σεφέρη ο οποίος γράφει5: «Ο λαός έκανε ό,τι μπορούσε για να του δώσει να καταλάβει τη βαθιά αλλαγή των πραγμάτων. Από τη νάρκη της αδιαφορίας όπου βρισκότανε ως τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου, ξύπνησε σύσσωμος μονομιάς φρέσκος ολοζώντανος. Αλλά είναι ζήτημα αν η κράση του Μεταξά ήταν από εκείνες που αισθάνουνται τα μηνύματα της ψυχής του λαού. Ετσι κράτησε για πιλότους ενός τέτοιου κόσμου τα ίδια ανθρωπάκια που του μαγείρευαν, μέσα στους πρωτοφανείς κλυδωνισμούς της Ευρώπης μιαν Ελλάδα σαν είδος μετέωρο εκτός τόπου και χρόνου. Και όμως ο Μεταξάς ήξερε τι λογής άνθρωποι ήταν αυτοί που είχε κοντά του. Ηξερε ότι αν σ' εκείνο το υπουργικό συμβούλιο της αυγής της 28ης έλεγε στους συνεργάτες του που είχαν ξυπνήσει (τους είδα) με φάτσες βρυκολάκων:
- Κύριοι, στις 3 το πρωί, ο Πρεσβευτής της Ιταλίας μου επέδωσε τούτο το τελεσίγραφο. Προ των συντριπτικών μέσων της Ιταλίας και της Γερμανίας κτλ., κτλ., απεφάσισα να αποφύγω τας άνευ προηγούμενου καταστροφάς που ηπείλουν τον τόπο, απεφάσισα να παραμερίσω κάθε εγωισμόν και ενέδωσα.
Αν τους τα έλεγε αυτά, ήξερε ο Μεταξάς ότι όλοι αυτοί οι κύριοι θα πήγαιναν να του φιλήσουν το χέρι και να τον συγχαρούν για το πατριωτικό του σθένος με πολύ μεγαλύτερη ειλικρίνειαν παρά όταν άκουσαν το περιλάλητο όχι. Ωστόσο τους κράτησε, μολονότι το ήξερε».
Πώς να μην τους κρατήσει αφού δικοί του άνθρωποι ήταν, αφού δεν μπορούσε αλλού να στηριχθεί κι αφού τον χώριζε χάσμα από το λαό, τον οποίο σημειωτέον πάντοτε φοβόταν. «Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος Κοινή Γνώμη»6, έγραφε ο δικτάτορας στο ημερολόγιό του μία ημέρα μετά την κήρυξη του πολέμου και ο υφυπουργός Ασφαλείας του καθεστώτος Κ. Μανιαδάκης στις 31 Οκτώβρη του 1940 δημοσίευε διάταγμα στον Τύπο με το οποίο απαγόρευε τη συγκρότηση εθελοντικών αντιστασιακών σωμάτων από το λαό. «Επειδή εσημειώθη - έλεγε το διάταγμα - κίνησις διαφόρων εθνικοφρόνων πολιτών προς οργάνωσιν εθελοντικών σωμάτων, ανακοινούται, ότι, κατ' απόφασιν της κυβερνήσεως, πάσα τοιαύτη κίνησις ή οργάνωσις απαγορεύεται. Αι κατά τόπους αστυνομικαί αρχαί διετάχθησαν να επιβλέπουν εις την εφαρμογήν της παρούσης». Αυτό ήταν το ΟΧΙ της 4ης Αυγούστου και του ηγέτη της.
Αντί επιλόγου: Το ΟΧΙ του λαού και το ΚΚΕ
Σε αντιστοιχία όμως με τις διαθέσεις του λαού, εκείνες τις κρίσιμες ημέρες, βρέθηκαν οι κομμουνιστές, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι και το κόμμα τους είχαν χτυπηθεί άγρια από το μεταξικό καθεστώς. Και αυτή η ταύτιση διαθέσεων και αντιλήψεων λαού και κομμουνιστών φαίνεται σε όλα τα επίπεδα. Φαίνεται στο γεγονός ότι οι κομμουνιστές, είτε ελεύθεροι είτε παράνομοι είτε κυνηγημένοι είτε φυλακισμένοι και εξόριστοι, ζητούν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου πιστεύοντας ακράδαντα στη νίκη. Μα πάνω απ' όλα φαίνεται στον τρόπο οργάνωσης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. «Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ» έλεγε ο Ν. Ζαχαριάδης στο ιστορικό ανοιχτό γράμμα του προς τον ελληνικό λαό. Αυτό και έγινε. Ετσι ήρθε η νίκη και η παγκόσμια καταξίωση της χώρας και του λαού της στα μάτια όλων των λαών του κόσμου. Γιατί όπως γράφει ο Ι. Κορωνάκης7: «Το "όχι" της 28ης Οκτωβρίου 1940 απετέλεσεν σταθμόν όχι μόνον διά την ιστορία μας, αλλά και διά την παγκόσμιον ταύτη, δεδομένου του σημαντικού ρόλου τον οποίον έπαιξεν η Ελληνική κατά του φασισμού αντίστασις εις τον αγώνα των ελευθέρων λαών».
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011
Για τη δολοφονική επίθεση εναντίον της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ
Εκ μέρους του ΠΑΜΕ, εκατοντάδων συνδικάτων και δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων εκφράζουμε στην οικογένεια του νεκρού συναδέλφου μας, οικοδόμου, γραμματέα του παραρτήματος Βύρωνα του Συνδικάτου Οικοδόμων τα θερμά μας συλλυπητήρια. Υποσχόμαστε ότι ακόμα πιο αποφασιστικά θα συνεχίσουμετους αγώνες για τα οράματα που μαζί του παλεύαμε.
Εργαζόμενοι,εργαζόμενες,
Δώσαμε μια μάχη δυναμική, σκληρή, στους τόπους δουλειάς, στις πλατείες και στους δρόμους, απάντηση στην εργοδοσία, την κυβέρνηση, τα κόμματα της πλουτοκρατίας.
Όμως η ταξική πάλη έχει και μια άλλη πλευρά. Δίπλα στους κρατικούς, κατασταλτικούς μηχανισμούς υπάρχει και ένας άλλος μηχανισμός, στον οποίο συνυπάρχουν φασιστοειδή, αναρχικοί, χρυσαυγίτες, άνθρωποι του Καρατζαφέρη, οι γνωστοί κουκουλοφόροι.
Όλοι αυτοί επιχείρησαν να χτυπήσουν τη συγκέντρωση μας. Χάρις στην οργάνωση,την ψυχραιμία, την αποφασιστικότητα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ οι μηχανισμοί αυτοί αναχαιτίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν.
Οι παραπάνω δυνάμεις εμφανίστηκαν πίσω και μέσα στο λεγόμενο κίνημα του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στην οδό Βασιλέως Γεωργίου. Από αυτή τη δολοφονική επίθεση είχαμε το νεκρό συνάδελφό μας, οικοδόμο, γραμματέα του παραρτήματος Οικοδόμων Βύρωνα και τραυματίες.
Καταγγέλλουμε ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης πουεπιχειρούν να χρεώσουν στο ΠΑΜΕ ευθύνες για τα επεισόδια. Αυτά τα ΜΜΕ είναι τα ίδια που το προηγούμενο διάστημα προσπάθησαν να συκοφαντήσουν με όλους τους τρόπους το ΠΑΜΕ και τους αγώνες των εργαζομένων. Να χτυπήσουν την πόρτα και να απευθυνθούν στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και σε εκείνες τις δυνάμεις που θεωρούν αντίπαλο το ΠΑΜΕ και μέσα στις γραμμές τους υποθάλπονται και αναπτύσσονται προβοκατόρικα και εγκληματικά στοιχεία, καθώς και στην κυβέρνηση που επί χρόνια υποθάλπει αυτά τα στοιχεία.
Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Δεν ξεμπερδεύει κανείς με αυτή την πολιτική με ένα ντου ή με την καταψήφιση ενός άρθρου του πολυνομοσχέδιου.
Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, αύριο να ενημερώσουν τους εργαζόμενους γι’ αυτή την δολοφονική επίθεση για να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι εκτός από την εργοδοσία έχουν εχθρούς και όλες αυτές τις παραπάνω δυνάμεις.
Εργαζόμενοι,εργαζόμενες,
Δώσαμε μια μάχη δυναμική, σκληρή, στους τόπους δουλειάς, στις πλατείες και στους δρόμους, απάντηση στην εργοδοσία, την κυβέρνηση, τα κόμματα της πλουτοκρατίας.
Όμως η ταξική πάλη έχει και μια άλλη πλευρά. Δίπλα στους κρατικούς, κατασταλτικούς μηχανισμούς υπάρχει και ένας άλλος μηχανισμός, στον οποίο συνυπάρχουν φασιστοειδή, αναρχικοί, χρυσαυγίτες, άνθρωποι του Καρατζαφέρη, οι γνωστοί κουκουλοφόροι.
Όλοι αυτοί επιχείρησαν να χτυπήσουν τη συγκέντρωση μας. Χάρις στην οργάνωση,την ψυχραιμία, την αποφασιστικότητα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ οι μηχανισμοί αυτοί αναχαιτίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν.
Οι παραπάνω δυνάμεις εμφανίστηκαν πίσω και μέσα στο λεγόμενο κίνημα του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στην οδό Βασιλέως Γεωργίου. Από αυτή τη δολοφονική επίθεση είχαμε το νεκρό συνάδελφό μας, οικοδόμο, γραμματέα του παραρτήματος Οικοδόμων Βύρωνα και τραυματίες.
Καταγγέλλουμε ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης πουεπιχειρούν να χρεώσουν στο ΠΑΜΕ ευθύνες για τα επεισόδια. Αυτά τα ΜΜΕ είναι τα ίδια που το προηγούμενο διάστημα προσπάθησαν να συκοφαντήσουν με όλους τους τρόπους το ΠΑΜΕ και τους αγώνες των εργαζομένων. Να χτυπήσουν την πόρτα και να απευθυνθούν στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και σε εκείνες τις δυνάμεις που θεωρούν αντίπαλο το ΠΑΜΕ και μέσα στις γραμμές τους υποθάλπονται και αναπτύσσονται προβοκατόρικα και εγκληματικά στοιχεία, καθώς και στην κυβέρνηση που επί χρόνια υποθάλπει αυτά τα στοιχεία.
Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Δεν ξεμπερδεύει κανείς με αυτή την πολιτική με ένα ντου ή με την καταψήφιση ενός άρθρου του πολυνομοσχέδιου.
Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, αύριο να ενημερώσουν τους εργαζόμενους γι’ αυτή την δολοφονική επίθεση για να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι εκτός από την εργοδοσία έχουν εχθρούς και όλες αυτές τις παραπάνω δυνάμεις.
Για τα επεισόδια και την προβοκάτσια στη μεγάλη διαδήλωση στο Σύνταγμα
Δυνάμεις εχθρικές στο εργατικό και λαϊκό κίνημα επιχείρησαν να χτυπήσουν και να προβοκάρουν τη μεγάλη διαδήλωση έξω από τη Βουλή. Το ΠΑΜΕ, τα σωματεία, οι εργαζόμενοι και η νεολαία, τους αντιμετώπισαν με αποφασιστικότητα.
Οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί άνοιξαν λογαριασμούς με το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Ας έχουν υπόψη τους ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη και την πείρα, για να τους κόψει το χέρι.
Οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί άνοιξαν λογαριασμούς με το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Ας έχουν υπόψη τους ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη και την πείρα, για να τους κόψει το χέρι.
Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011
ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ, ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Όλοι εμείς, οι συγκεντρωμένοι καλούμε κάθε τίμιο εργαζόμενο και βιοπαλαιστή να στρατευτεί σε ένα παλλαϊκό μέτωπο για τη λαϊκή αντεπίθεση εδώ και τώρα.
Κυβέρνηση, ΔΝΤ, ΕΕ και μεγάλο κεφάλαιο μας απειλούν με την πείνα, προκειμένου να συμβιβαστούμε. Μας εκβιάζουν με απολύσεις, ποινικά μέτρα πάσης φύσεως. Επιχειρούν να μας εκφοβίσουν με την κρατική καταστολή.
Δηλώνουμε κατηγορηματικά, ότι δε μας σκιάζουν οι φοβέρες τους, απορρίπτουμε τους εκβιασμούς και τα τρομοκρατικά διλήμματα που μας θέτουν. Βροντοφωνάζουμε «φτάνει πια».
Μας λένε, ότι τα επώδυνα μέτρα είναι για τη σωτηρία της πατρίδας. Τους απαντάμε, ότι πατρίδα και Ελλάδα δεν είναι οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι μεγαλέμποροι και οι συνοδοιπόροι τους στην ΕΕ και το ΔΝΤ. Πατρίδα είμαστε όλοι εμείς που παράγουμε πλούτο και τα συμφέροντά μας είναι διαμετρικά αντίθετα και ασυμβίβαστα με αυτούς.
Τώρα είναι η ώρα η εργατική τάξη, οι μισθωτοί του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, οι άνεργοι, να απαντήσουμε στην κυβέρνηση, την πλουτοκρατία και στην ΕΕ κυριολεκτικά με μια φωνή, με μια γροθιά για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Ο καθένας και η καθεμιά να πάρει θέση στην οργάνωση του ταξικού και παλλαϊκού αγώνα, θέση στη μάχη για να απαντήσουμε στον ανελέητο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας.
Η απάντηση αυτή είναι μονόδρομος. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από μια μελλοντική καπιταλιστική ανάπτυξη, παρά μόνο νέα δεινά, νέα βάσανα για την εργατική – λαϊκή οικογένεια. Τίποτα δε θα μοιάζει στο μέλλον με το σήμερα και το χθες, όλα θα γίνονται χειρότερα και χειρότερα για το λαό, όσο θα κυριαρχούν τα μονοπώλια.
Μας λένε να βάλουμε πλάτη για να επιταχύνουμε τον ερχομό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, γιατί λένε ότι ο πλούτος θα αυγατίσει και κάτι θα περισσέψει και για εμάς.
Τέρμα πια η κοροϊδία κι ο εμπαιγμός! Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται μετά την κρίση δε θα έχει καμία σχέση με την προηγούμενη, την οποία πλήρωσε με βαρύ τίμημα ο λαός. Θα είναι στην κυριολεξία κόλαση για εμάς και παράδεισος για τους πλουτοκράτες.
Ομολογούν κυνικά, ότι τα κεκτημένα αποτελούν παρελθόν. Παραδέχονται, ότι θα ζούμε με ανεργία 20% και πάνω, θα θεωρείται προνόμιο να δουλεύει ένας σε κάθε οικογένεια με μισθό πείνας. Θέλουν να μας πληρώνουν με μισθούς Βουλγαρίας, όπου ο κατώτερος είναι 123 ευρώ το μήνα, για να είμαστε τάχα ανταγωνιστικοί και να δουλεύουμε ως τα βαθιά γεράματα. Ο κίνδυνος εμπλοκής της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους θα αυξηθεί.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις, εργατική δύναμη, μέσα παραγωγής, εξουδετερώνονται οι πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες της χώρας, γιατί κριτήριο είναι αποκλειστικά το καπιταλιστικό κέρδος. Το καπιταλιστικό συμφέρον καταστρέφει και ξεκληρίζει χιλιάδες μικρούς και μεσαίου αγρότες, απαξιώνει και ρημάζει χιλιάδες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, την ίδια στιγμή που χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται και κάποια λιποθυμούν από την πείνα.
Για αυτό λέμε, ότι είναι ένα σύστημα ιστορικά ξεπερασμένο και όσο γερνάει γίνεται πιο αποκρουστικό και βάρβαρο για το λαό.
Για αυτό δεν έχουμε μόνο δικαίωμα, αλλά και ταξικό χρέος να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, αυτό το σύστημα, να μη συμβιβαστούμε με ένα καπιταλιστικό μέλλον.
Οργανωνόμαστε και προχωράμε με αγώνες σκληρούς και ανυποχώρητους σε ευθεία σύγκρουση με το κεφάλαιο και τους υπηρέτες του, με γνώμονα τις ανάγκες που έχει σήμερα η εργατική τάξη, η λαϊκή οικογένεια γενικότερα.
Έχουμε ανάγκη από μόνιμη, σταθερή δουλειά με 5θήμερο, 7ωρο, 35ωρο, Ασφάλιση, Υγεία, δωρεάν πλήρη και καθολική, φτηνή σύγχρονη και ασφαλή κατοικία για όλους, δωρεάν Παιδεία για όλα τα παιδιά με ολοκληρωμένες γνώσεις, πλήρη παροχή και δωρεάν βρεφονηπιακή μέριμνα για όλα τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, διασφαλισμένη πρόσβαση στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, χρόνο για ξεκούραση κι αναψυχή, ελεύθερους χώρους πρασίνου για το λαό, κ.ά.
Αυτή η ζωή μας αξίζει, αυτό το μέλλον πρέπει να εξασφαλίσουμε για τα παιδιά μας. Όρος και προϋπόθεση για αυτή τη ζωή είναι η ισχυροποίηση, η ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος για μια εξουσία κι οικονομία, όπου πρώτα και κύρια η εργατική τάξη, σε συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα θα διευθύνει και θα κατανέμει τον πλούτο και τις μηχανές παραγωγής του. Τα εργοστάσια, τα λιμάνια, οι δρόμοι, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια, η μεγάλη συγκεντρωμένη αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή θα είναι λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία. Θα είναι όλα ενταγμένα σε έναν κεντρικό σχεδιασμό, όπου κριτήριο και κίνητρο ανάπτυξης θα είναι η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι των μονοπωλίων. Εκεί μέσα θα αξιοποιούνται οι τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες τις χώρας, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον για τη συνεχή βελτίωση των συνθηκών ζωής μας.
Μόνο αυτή η εξουσία μπορεί να εγγυηθεί κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Μόνο σε αυτή την εξουσία θα λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας. Για αυτές τις αλλαγές σε επίπεδο εξουσίας παλεύουμε. Τέτοιες κυβερνήσεις θέλουμε, για αυτούς τους σκοπούς αξίζει να θυσιαστούμε.
Από αυτή την ανάπτυξη έχουμε ανάγκη, για αυτή την ανάπτυξη, για αυτή την εξουσία και οικονομία πρέπει να συγκρουστούμε με την εξουσία των μονοπωλίων. Δυναμώνουμε τη συμμαχία των εργατών με τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς ΕΒΕ, τη μικρή και μεσαία αγροτιά που καταστρέφονται από την εξουσία του κεφαλαίου. Μαζί με τις γυναίκες τις εργαζόμενες, τις αγρότισσες, τη νεολαία, τους μαθητές, τους φοιτητές, οργανώνουμε την πάλη για την παρεμπόδιση των βάρβαρων μέτρων, ανατρέπουμε την αντιλαϊκή επιλογή.
Είναι ώρα να ενωθούμε κάτω από το αίτημα «κάτω η κυβέρνηση της πλουτοκρατίας, κάτω τα κόμματα της πλουτοκρατίας και του ευρωμονόδρομου». Παλεύουμε για αλλαγές και διακυβέρνηση που θα υπηρετούν το λαό και όχι τα μονοπώλια.
Κάθε λεπτό που περνάει χωρίς να υπάρχει μαζική λαϊκή αντίδραση στη βαρβαρότητα δίνει πίστωση χρόνου στην ιερή συμμαχία κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ για να προετοιμάσει νέα, πιο αιματηρή επιδρομή εναντίον των δικαιωμάτων μας.
Απαντάμε: ούτε ένας εργάτης κι εργάτρια έξω από τα Σωματεία, καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στις Γενικές Συνελεύσεις των Συνδικάτων, μαζικές εγγραφές νέων στα Σωματεία, εργατική – λαϊκή συμμετοχή σε κάθε μορφή κινητοποίησης, από την απεργία, την παράσταση διαμαρτυρίας, μέχρι την πικετοφορία στις γειτονιές, μέχρι τις πιο ανεβασμένες μορφές μαζικής, λαϊκής πάλης.
Σκληρή κι ανυποχώρητη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού για την περιθωριοποίησή τους και την ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ στους χώρους δουλειάς. Πρωτοστατούμε για λαϊκή αφύπνιση που θα δώσει ώθηση στη χειραφέτηση των εργατικών, λαϊκών μαζών από την ιδεολογία της κυριαρχίας των μονοπωλίων.
Βροντοφωνάζουμε:
Δε θα χύσουμε το αίμα μας για να πλουτίζουν οι λίγοι και τα μονοπώλια.
Δε θέλουμε κυβερνήσεις που θα παριστάνουν τους φίλους του λαού, που θα πωλούν ευσπλαχνία και πατριωτικούς λόγους στο λαό.
Καμία εξουσία, καμία κυβέρνηση δε θα εκφράζει και δε θα υπηρετεί το λαό από τη στιγμή που θα κυριαρχούν τα μονοπώλια, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ.
Σχηματίζουμε ένα αρραγές εργατολαϊκό μέτωπο για να εμποδιστούν τα μέτρα όλεθρος. Χρειάζεται τώρα σε κάθε τόπο δουλειάς, κλάδο και συνοικία να ορθωθεί ισχυρό το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να διαμορφωθεί ένα παλλαϊκό μέτωπο που να θέτει εδώ και τώρα:
• Τέλος στις θυσίες για την κρίση και την κερδοφορία της πλουτοκρατίας.
• Καθολική ασφάλιση, ξεκούραση, ελεύθερος χρόνος, μόνιμη σταθερή δουλειά.
• Ταξική αλληλεγγύη και φροντίδα για κάθε άνεργο.
• Ειδικά μέτρα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, της μητρότητας, της λαϊκής οικογένειας που να ανακουφίζουν από τις συνέπειες της ανισοτιμίας που καλλιεργεί το καπιταλιστικό σύστημα.
• Εξασφάλιση για τους νέους των εργατικών – λαϊκών οικογενειών σύγχρονων δικαιωμάτων στη μόρφωση, τη δουλειά, τη ζωή.
• Σύγχρονα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Να ανήκει στην εργατική τάξη και στο λαό ο πλούτος που παράγουν, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Κυβέρνηση, ΔΝΤ, ΕΕ και μεγάλο κεφάλαιο μας απειλούν με την πείνα, προκειμένου να συμβιβαστούμε. Μας εκβιάζουν με απολύσεις, ποινικά μέτρα πάσης φύσεως. Επιχειρούν να μας εκφοβίσουν με την κρατική καταστολή.
Δηλώνουμε κατηγορηματικά, ότι δε μας σκιάζουν οι φοβέρες τους, απορρίπτουμε τους εκβιασμούς και τα τρομοκρατικά διλήμματα που μας θέτουν. Βροντοφωνάζουμε «φτάνει πια».
Μας λένε, ότι τα επώδυνα μέτρα είναι για τη σωτηρία της πατρίδας. Τους απαντάμε, ότι πατρίδα και Ελλάδα δεν είναι οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι μεγαλέμποροι και οι συνοδοιπόροι τους στην ΕΕ και το ΔΝΤ. Πατρίδα είμαστε όλοι εμείς που παράγουμε πλούτο και τα συμφέροντά μας είναι διαμετρικά αντίθετα και ασυμβίβαστα με αυτούς.
Τώρα είναι η ώρα η εργατική τάξη, οι μισθωτοί του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, οι άνεργοι, να απαντήσουμε στην κυβέρνηση, την πλουτοκρατία και στην ΕΕ κυριολεκτικά με μια φωνή, με μια γροθιά για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Ο καθένας και η καθεμιά να πάρει θέση στην οργάνωση του ταξικού και παλλαϊκού αγώνα, θέση στη μάχη για να απαντήσουμε στον ανελέητο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας.
Η απάντηση αυτή είναι μονόδρομος. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από μια μελλοντική καπιταλιστική ανάπτυξη, παρά μόνο νέα δεινά, νέα βάσανα για την εργατική – λαϊκή οικογένεια. Τίποτα δε θα μοιάζει στο μέλλον με το σήμερα και το χθες, όλα θα γίνονται χειρότερα και χειρότερα για το λαό, όσο θα κυριαρχούν τα μονοπώλια.
Μας λένε να βάλουμε πλάτη για να επιταχύνουμε τον ερχομό της καπιταλιστικής ανάπτυξης, γιατί λένε ότι ο πλούτος θα αυγατίσει και κάτι θα περισσέψει και για εμάς.
Τέρμα πια η κοροϊδία κι ο εμπαιγμός! Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται μετά την κρίση δε θα έχει καμία σχέση με την προηγούμενη, την οποία πλήρωσε με βαρύ τίμημα ο λαός. Θα είναι στην κυριολεξία κόλαση για εμάς και παράδεισος για τους πλουτοκράτες.
Ομολογούν κυνικά, ότι τα κεκτημένα αποτελούν παρελθόν. Παραδέχονται, ότι θα ζούμε με ανεργία 20% και πάνω, θα θεωρείται προνόμιο να δουλεύει ένας σε κάθε οικογένεια με μισθό πείνας. Θέλουν να μας πληρώνουν με μισθούς Βουλγαρίας, όπου ο κατώτερος είναι 123 ευρώ το μήνα, για να είμαστε τάχα ανταγωνιστικοί και να δουλεύουμε ως τα βαθιά γεράματα. Ο κίνδυνος εμπλοκής της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους θα αυξηθεί.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καταστρέφονται παραγωγικές δυνάμεις, εργατική δύναμη, μέσα παραγωγής, εξουδετερώνονται οι πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες της χώρας, γιατί κριτήριο είναι αποκλειστικά το καπιταλιστικό κέρδος. Το καπιταλιστικό συμφέρον καταστρέφει και ξεκληρίζει χιλιάδες μικρούς και μεσαίου αγρότες, απαξιώνει και ρημάζει χιλιάδες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, την ίδια στιγμή που χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται και κάποια λιποθυμούν από την πείνα.
Για αυτό λέμε, ότι είναι ένα σύστημα ιστορικά ξεπερασμένο και όσο γερνάει γίνεται πιο αποκρουστικό και βάρβαρο για το λαό.
Για αυτό δεν έχουμε μόνο δικαίωμα, αλλά και ταξικό χρέος να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, αυτό το σύστημα, να μη συμβιβαστούμε με ένα καπιταλιστικό μέλλον.
Οργανωνόμαστε και προχωράμε με αγώνες σκληρούς και ανυποχώρητους σε ευθεία σύγκρουση με το κεφάλαιο και τους υπηρέτες του, με γνώμονα τις ανάγκες που έχει σήμερα η εργατική τάξη, η λαϊκή οικογένεια γενικότερα.
Έχουμε ανάγκη από μόνιμη, σταθερή δουλειά με 5θήμερο, 7ωρο, 35ωρο, Ασφάλιση, Υγεία, δωρεάν πλήρη και καθολική, φτηνή σύγχρονη και ασφαλή κατοικία για όλους, δωρεάν Παιδεία για όλα τα παιδιά με ολοκληρωμένες γνώσεις, πλήρη παροχή και δωρεάν βρεφονηπιακή μέριμνα για όλα τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, διασφαλισμένη πρόσβαση στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, χρόνο για ξεκούραση κι αναψυχή, ελεύθερους χώρους πρασίνου για το λαό, κ.ά.
Αυτή η ζωή μας αξίζει, αυτό το μέλλον πρέπει να εξασφαλίσουμε για τα παιδιά μας. Όρος και προϋπόθεση για αυτή τη ζωή είναι η ισχυροποίηση, η ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος για μια εξουσία κι οικονομία, όπου πρώτα και κύρια η εργατική τάξη, σε συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα θα διευθύνει και θα κατανέμει τον πλούτο και τις μηχανές παραγωγής του. Τα εργοστάσια, τα λιμάνια, οι δρόμοι, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια, η μεγάλη συγκεντρωμένη αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή θα είναι λαϊκή, κοινωνική ιδιοκτησία. Θα είναι όλα ενταγμένα σε έναν κεντρικό σχεδιασμό, όπου κριτήριο και κίνητρο ανάπτυξης θα είναι η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών και όχι των μονοπωλίων. Εκεί μέσα θα αξιοποιούνται οι τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες τις χώρας, με γνώμονα το λαϊκό συμφέρον για τη συνεχή βελτίωση των συνθηκών ζωής μας.
Μόνο αυτή η εξουσία μπορεί να εγγυηθεί κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Μόνο σε αυτή την εξουσία θα λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας. Για αυτές τις αλλαγές σε επίπεδο εξουσίας παλεύουμε. Τέτοιες κυβερνήσεις θέλουμε, για αυτούς τους σκοπούς αξίζει να θυσιαστούμε.
Από αυτή την ανάπτυξη έχουμε ανάγκη, για αυτή την ανάπτυξη, για αυτή την εξουσία και οικονομία πρέπει να συγκρουστούμε με την εξουσία των μονοπωλίων. Δυναμώνουμε τη συμμαχία των εργατών με τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς ΕΒΕ, τη μικρή και μεσαία αγροτιά που καταστρέφονται από την εξουσία του κεφαλαίου. Μαζί με τις γυναίκες τις εργαζόμενες, τις αγρότισσες, τη νεολαία, τους μαθητές, τους φοιτητές, οργανώνουμε την πάλη για την παρεμπόδιση των βάρβαρων μέτρων, ανατρέπουμε την αντιλαϊκή επιλογή.
Είναι ώρα να ενωθούμε κάτω από το αίτημα «κάτω η κυβέρνηση της πλουτοκρατίας, κάτω τα κόμματα της πλουτοκρατίας και του ευρωμονόδρομου». Παλεύουμε για αλλαγές και διακυβέρνηση που θα υπηρετούν το λαό και όχι τα μονοπώλια.
Κάθε λεπτό που περνάει χωρίς να υπάρχει μαζική λαϊκή αντίδραση στη βαρβαρότητα δίνει πίστωση χρόνου στην ιερή συμμαχία κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ για να προετοιμάσει νέα, πιο αιματηρή επιδρομή εναντίον των δικαιωμάτων μας.
Απαντάμε: ούτε ένας εργάτης κι εργάτρια έξω από τα Σωματεία, καθολική συμμετοχή των εργαζομένων στις Γενικές Συνελεύσεις των Συνδικάτων, μαζικές εγγραφές νέων στα Σωματεία, εργατική – λαϊκή συμμετοχή σε κάθε μορφή κινητοποίησης, από την απεργία, την παράσταση διαμαρτυρίας, μέχρι την πικετοφορία στις γειτονιές, μέχρι τις πιο ανεβασμένες μορφές μαζικής, λαϊκής πάλης.
Σκληρή κι ανυποχώρητη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού για την περιθωριοποίησή τους και την ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ στους χώρους δουλειάς. Πρωτοστατούμε για λαϊκή αφύπνιση που θα δώσει ώθηση στη χειραφέτηση των εργατικών, λαϊκών μαζών από την ιδεολογία της κυριαρχίας των μονοπωλίων.
Βροντοφωνάζουμε:
Δε θα χύσουμε το αίμα μας για να πλουτίζουν οι λίγοι και τα μονοπώλια.
Δε θέλουμε κυβερνήσεις που θα παριστάνουν τους φίλους του λαού, που θα πωλούν ευσπλαχνία και πατριωτικούς λόγους στο λαό.
Καμία εξουσία, καμία κυβέρνηση δε θα εκφράζει και δε θα υπηρετεί το λαό από τη στιγμή που θα κυριαρχούν τα μονοπώλια, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ.
Σχηματίζουμε ένα αρραγές εργατολαϊκό μέτωπο για να εμποδιστούν τα μέτρα όλεθρος. Χρειάζεται τώρα σε κάθε τόπο δουλειάς, κλάδο και συνοικία να ορθωθεί ισχυρό το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να διαμορφωθεί ένα παλλαϊκό μέτωπο που να θέτει εδώ και τώρα:
• Τέλος στις θυσίες για την κρίση και την κερδοφορία της πλουτοκρατίας.
• Καθολική ασφάλιση, ξεκούραση, ελεύθερος χρόνος, μόνιμη σταθερή δουλειά.
• Ταξική αλληλεγγύη και φροντίδα για κάθε άνεργο.
• Ειδικά μέτρα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, της μητρότητας, της λαϊκής οικογένειας που να ανακουφίζουν από τις συνέπειες της ανισοτιμίας που καλλιεργεί το καπιταλιστικό σύστημα.
• Εξασφάλιση για τους νέους των εργατικών – λαϊκών οικογενειών σύγχρονων δικαιωμάτων στη μόρφωση, τη δουλειά, τη ζωή.
• Σύγχρονα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Να ανήκει στην εργατική τάξη και στο λαό ο πλούτος που παράγουν, με λαϊκή εξουσία, αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΤΑΞΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ
Προς την εργατική τάξη της Ελλάδας.
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
Είναι ώρα να θέσουμε τέρμα στις αυταπάτες, να ξεπεράσουμε φοβίες και δισταγμούς.
Είμαστε μπροστά σε κρίσιμες στιγμές. Τα μονοπώλια που είναι κυρίαρχα παντού, μέρα τη μέρα γίνονται πιο επιθετικά. Για να έχουν υψηλή κερδοφορία θέλουν καθεστώς στυγνής εκμετάλλευσης. Για αυτό έχουν κηρύξει κυριολεκτικά πόλεμο στα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Θέλουν να ξεριζώσουν κάθε κατάκτηση έως και την πλήρη διάλυση των ίδιων των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, η ΕΕ σχεδιασμένα υλοποιούν αυτές τις αξιώσεις με ενιαία στρατηγική και απόλυτη συνέπεια.
Τον ίδιο πόλεμο έχουν κηρύξει σε όλες τις χώρες.
Είναι ζωτική ανάγκη η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρωματά να παρεμποδίσουμε και να ανατρέψουμε τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και τις κυβερνήσεις που την υπηρετούν, να αντεπιτεθούμε και να ανατρέψουμε συθέμελα το ξεπερασμένο και αντιδραστικό αυτό καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει με αυτές τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που κυριαρχούν στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος και σε πολλά πρωτοβάθμια Σωματεία.
Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες και ιστορικές. Ιδιαίτερα από το 1992, όταν άρχισε να εφαρμόζεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αντί να προωθήσουν την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα αλλά λαϊκά στρώματα, αυτές στήριξαν τον ψευδεπίγραφο κοινωνικό διάλογο και τη συμμαχία με το κεφάλαιο, δηλαδή την υποταγή. Έγιναν κήρυκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Έλεγαν, ότι είναι κοινό συμφέρον για όλους η κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα και στήριξαν όλες τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που προωθούσαν η ΕΕ και οι εκάστοτε κυβερνήσεις.
Σήμερα, από την ίδια την πείρα μας διαπιστώνουμε, ότι όσα μας έλεγαν τις προηγούμενες 10ετιες οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών που πρόσκεινται στα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για θυσίες που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να στηρίξουμε την καπιταλιστική ανάπτυξη γιατί δήθεν αυτό θα μεταφράζονταν σε θέσεις εργασίας, σε λαϊκή ευημερία, ήταν μια μεγάλη συνειδητή πολιτική απάτη.
Οι θέσεις και η τακτική αυτών των ηγεσιών αφόπλισε το συνδικαλιστικό κίνημα, έδωσε χρόνο στο κεφάλαιο, στις κυβερνήσεις του και την ΕΕ, διευκόλυνε την επίθεση τους. Με αποτέλεσμα η εργατική τάξη να βρεθεί ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τη νέα λαίλαπα που ξέσπασε με αφορμή την κρίση.
Έχουν βαριές ευθύνες για τα φαινόμενα του εργατοπατερισμού, του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, της απεργοσπασίας, του συντεχνιασμού, της εξαγοράς και των εκφυλιστικών φαινομένων που στιγματίζουν το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, για το χαμηλό βαθμό οργάνωσης, για την απομάκρυνση χιλιάδων εργαζόμενων από τα σωματεία.
Το ΠΑΜΕ εδώ και 10 χρόνια διαχώρισε έγκαιρα την ευθύνη του από αυτές τις ηγεσίες. Προειδοποιήσει την εργατική τάξη για τις εξελίξεις και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις κατά της ταξικής υποταγής και χάρη σε αυτή τη γραμμή πάλης δυνάμωσε η αντίσταση και έγινε δυνατό να περισωθούν κάποιες κατακτήσεις και να δυναμώσει η ταξική γραμμή πάλης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο, ότι στην Ελλάδα, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, αναπτύχθηκαν εκτεταμένες κινητοποιήσεις σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμα και σήμερα οι συγκεκριμένες ηγεσίες εξακολουθούν να κρύβουν από τους εργαζόμενους τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και να προωθούν την ίδια στρατηγική.
Η σύγκρουση τους με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ή με το κόμμα της ΝΔ είναι σε δευτερεύοντα και επιμέρους ζητήματα και όχι με τη στρατηγική τους. Οι αγωνιστικές τους κορώνες είναι εντελώς κούφιες. Αποπροσανατολίζουν και παγιδεύουν τους εργαζόμενους σε ανώδυνους, κατόπιν εορτής, αποσπασματικούς αγώνες, χωρίς καλή οργάνωση και προοπτική. Ανέχονται το καθεστώς τρομοκρατίας στους τόπους δουλειάς.
Η ίδια η ζωή επιβεβαιώνει, ότι με τέτοιες ηγεσίες στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και στα άλλα κινήματα, θα οδηγούμαστε από οπισθοχώρηση σε οπισθοχώρηση, από ήττα σε ήττα.
Όμως ούτε το χρόνο έχουμε ούτε τα περιθώρια.
Για αυτό απευθυνόμαστε σε όλους και σε όλες που κατανοούν ότι δεν αρκεί να αλλάξει μία κυβέρνηση για να ανατραπεί μια αντιλαϊκή πολιτική. Που κατανοούν ότι απέναντι μας έχουμε ισχυρούς αντιπάλους, τα μονοπώλια, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, τα αστικά κόμματα και τους καλούμε:
Όλοι και όλες μαζί να δυναμώσουμε, να χτίσουμε στο συνδικαλιστικό κίνημα το δικό μας αντίπαλο δέος.
Ένα ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα χειραφετημένο από την λογική ότι πρέπει να υπάρχει ο καπιταλιστής και το κέρδος του για να έχει ο εργαζόμενος και τα λαϊκά στρώματα δουλειά, ζωή και μέλλον. Λογική που οδηγεί στο μεγάλωμα της εκμετάλλευσης και καταπίεσής μας, στην καταδίκη μας, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της εξαθλίωσης, των κρίσεων και των πολέμων.
Ένα κίνημα που θα έχει σχέδιο και προοπτική. Δε θα προωθεί την ενότητα με τον ταξικό αντίπαλο, τους εκμεταλλευτές, τα κόμματα του και τις κυβερνήσεις του, αλλά της εργατικής τάξης ενάντιά τους για την ανατροπή των μονοπωλίων και της εξουσίας τους. Το σύνθημα: «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» να γίνει σύνθημα και σημαία του αγώνα όλου του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις διευρυνόμενες ανάγκες της εργατικής οικογένειας και η ικανοποίησή τους θέτει μπροστά στο εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα το καθήκον της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων. Εμείς παράγουμε όλο τον πλούτο. Εμείς μπορούμε να πάρουμε στα χέρια μας όλη την παραγωγή κι εξουσία.
Για αυτό και το ζήτημα της κοινής δράσης και της συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς βιοτέχνες και εμπόρους, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναικείες οργανώσεις, δεν θα το αντιμετωπίζει ευκαιριακά και πολύ περισσότερο εχθρικά, αλλά θα το αντιλαμβάνεται ως μονόδρομο και προϋπόθεση για την οικοδόμηση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας για την ανατροπή των μονοπωλίων και της εξουσίας τους.
Όλοι και όλες να οικοδομήσουμε τώρα ένα συνδικαλιστικό κίνημα απαλλαγμένο από τους εκπροσώπους των εργοδοτών και του συμβιβασμού στις γραμμές του, τα εκφυλιστικά φαινόμενα του εργατοπατερισμού, της συναλλαγής με τους εργοδότες και το κράτος, του προσωπικού βολέματος και της απεργοσπασίας.
Ένα κίνημα με σωματεία μαζικά, δεμένα με τους τόπους δουλειάς που θα κινητοποιούν και θα στηρίζονται στα μέλη τους. Θα αποφασίζουν με μαζικές συλλογικές διαδικασίες και θα ενδιαφέρονται για όλα τα προβλήματα που βασανίζουν τις εργατικές λαϊκές οικογένειες. Με συσπειρωμένους τους εργαζόμενους κατά κλάδο, χωρίς τον κατακερματισμό και τη σημερινή πολυδιάσπαση, με συντονισμό και ενότητα απέναντι στους εργοδότες και τις πολυεθνικές στον κάθε κλάδο παραγωγής και των υπηρεσιών.
Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις και η ανάγκη να προχωρήσει η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Υπάρχουν εκατοντάδες τίμιοι συνδικαλιστές που έχουν βγάλει συμπεράσματα, υπάρχουν χιλιάδες εργάτες, άλλοι εργαζόμενοι που είναι έτοιμοι να κάνουν το βήμα.
Για αυτό κάθε ένας και η κάθε μια από εμάς που παίρνουμε μέρος στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και συμφωνούμε με το ψήφισμα αυτό δεσμευόμαστε ότι:
Παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς, υπηρεσία, εργοστάσιο, γιαπί, σχολειό, χωράφι, θα πρωτοστατήσουμε για την ανασύνταξη του κινήματος και την απαλλαγή του από τις ηγεσίες που στέκονται εμπόδιο σε όλα τα επίπεδα. Μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, συνελεύσεις, αρχαιρεσίες να ξεκινήσουμε τον αγώνα για ένα συνδικαλιστικό κίνημα απαλλαγμένο από την επιρροή της εργοδοσίας, του κράτους, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, για τη μαζικοποίηση και τη δημοκρατική λειτουργία των σωματείων, για την αλλαγή των συσχετισμών και την ανάδειξη ηγεσιών που θα δεσμεύονται μπροστά στην εργατική τάξη, θα δέχονται τον έλεγχο της και θα παλεύουν με συνέπεια για τα συμφέροντά της.
Έχουμε συνείδηση ότι όσο πιο γρήγορα ξεμπερδέψουμε με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και τις ταξικής συνεργασίας από τις γραμμές των κινημάτων μας, όσο θα μειώνεται ο ρόλος και η επιρροή τους τόσο πιο αποτελεσματικοί θα γίνονται οι αγώνες μας και πιο κοντά στην τελική νίκη θα ερχόμαστε.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
Είναι ώρα να θέσουμε τέρμα στις αυταπάτες, να ξεπεράσουμε φοβίες και δισταγμούς.
Είμαστε μπροστά σε κρίσιμες στιγμές. Τα μονοπώλια που είναι κυρίαρχα παντού, μέρα τη μέρα γίνονται πιο επιθετικά. Για να έχουν υψηλή κερδοφορία θέλουν καθεστώς στυγνής εκμετάλλευσης. Για αυτό έχουν κηρύξει κυριολεκτικά πόλεμο στα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Θέλουν να ξεριζώσουν κάθε κατάκτηση έως και την πλήρη διάλυση των ίδιων των συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, η ΕΕ σχεδιασμένα υλοποιούν αυτές τις αξιώσεις με ενιαία στρατηγική και απόλυτη συνέπεια.
Τον ίδιο πόλεμο έχουν κηρύξει σε όλες τις χώρες.
Είναι ζωτική ανάγκη η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρωματά να παρεμποδίσουμε και να ανατρέψουμε τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και τις κυβερνήσεις που την υπηρετούν, να αντεπιτεθούμε και να ανατρέψουμε συθέμελα το ξεπερασμένο και αντιδραστικό αυτό καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει με αυτές τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες που κυριαρχούν στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος και σε πολλά πρωτοβάθμια Σωματεία.
Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες και ιστορικές. Ιδιαίτερα από το 1992, όταν άρχισε να εφαρμόζεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αντί να προωθήσουν την ενότητα της εργατικής τάξης και τη συμμαχία της με τα αλλά λαϊκά στρώματα, αυτές στήριξαν τον ψευδεπίγραφο κοινωνικό διάλογο και τη συμμαχία με το κεφάλαιο, δηλαδή την υποταγή. Έγιναν κήρυκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Έλεγαν, ότι είναι κοινό συμφέρον για όλους η κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα και στήριξαν όλες τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που προωθούσαν η ΕΕ και οι εκάστοτε κυβερνήσεις.
Σήμερα, από την ίδια την πείρα μας διαπιστώνουμε, ότι όσα μας έλεγαν τις προηγούμενες 10ετιες οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών που πρόσκεινται στα κόμματα του ευρωμονόδρομου, για θυσίες που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να στηρίξουμε την καπιταλιστική ανάπτυξη γιατί δήθεν αυτό θα μεταφράζονταν σε θέσεις εργασίας, σε λαϊκή ευημερία, ήταν μια μεγάλη συνειδητή πολιτική απάτη.
Οι θέσεις και η τακτική αυτών των ηγεσιών αφόπλισε το συνδικαλιστικό κίνημα, έδωσε χρόνο στο κεφάλαιο, στις κυβερνήσεις του και την ΕΕ, διευκόλυνε την επίθεση τους. Με αποτέλεσμα η εργατική τάξη να βρεθεί ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τη νέα λαίλαπα που ξέσπασε με αφορμή την κρίση.
Έχουν βαριές ευθύνες για τα φαινόμενα του εργατοπατερισμού, του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, της απεργοσπασίας, του συντεχνιασμού, της εξαγοράς και των εκφυλιστικών φαινομένων που στιγματίζουν το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, για το χαμηλό βαθμό οργάνωσης, για την απομάκρυνση χιλιάδων εργαζόμενων από τα σωματεία.
Το ΠΑΜΕ εδώ και 10 χρόνια διαχώρισε έγκαιρα την ευθύνη του από αυτές τις ηγεσίες. Προειδοποιήσει την εργατική τάξη για τις εξελίξεις και πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις κατά της ταξικής υποταγής και χάρη σε αυτή τη γραμμή πάλης δυνάμωσε η αντίσταση και έγινε δυνατό να περισωθούν κάποιες κατακτήσεις και να δυναμώσει η ταξική γραμμή πάλης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο, ότι στην Ελλάδα, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, αναπτύχθηκαν εκτεταμένες κινητοποιήσεις σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμα και σήμερα οι συγκεκριμένες ηγεσίες εξακολουθούν να κρύβουν από τους εργαζόμενους τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης και να προωθούν την ίδια στρατηγική.
Η σύγκρουση τους με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ή με το κόμμα της ΝΔ είναι σε δευτερεύοντα και επιμέρους ζητήματα και όχι με τη στρατηγική τους. Οι αγωνιστικές τους κορώνες είναι εντελώς κούφιες. Αποπροσανατολίζουν και παγιδεύουν τους εργαζόμενους σε ανώδυνους, κατόπιν εορτής, αποσπασματικούς αγώνες, χωρίς καλή οργάνωση και προοπτική. Ανέχονται το καθεστώς τρομοκρατίας στους τόπους δουλειάς.
Η ίδια η ζωή επιβεβαιώνει, ότι με τέτοιες ηγεσίες στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και στα άλλα κινήματα, θα οδηγούμαστε από οπισθοχώρηση σε οπισθοχώρηση, από ήττα σε ήττα.
Όμως ούτε το χρόνο έχουμε ούτε τα περιθώρια.
Για αυτό απευθυνόμαστε σε όλους και σε όλες που κατανοούν ότι δεν αρκεί να αλλάξει μία κυβέρνηση για να ανατραπεί μια αντιλαϊκή πολιτική. Που κατανοούν ότι απέναντι μας έχουμε ισχυρούς αντιπάλους, τα μονοπώλια, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, τα αστικά κόμματα και τους καλούμε:
Όλοι και όλες μαζί να δυναμώσουμε, να χτίσουμε στο συνδικαλιστικό κίνημα το δικό μας αντίπαλο δέος.
Ένα ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα χειραφετημένο από την λογική ότι πρέπει να υπάρχει ο καπιταλιστής και το κέρδος του για να έχει ο εργαζόμενος και τα λαϊκά στρώματα δουλειά, ζωή και μέλλον. Λογική που οδηγεί στο μεγάλωμα της εκμετάλλευσης και καταπίεσής μας, στην καταδίκη μας, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της εξαθλίωσης, των κρίσεων και των πολέμων.
Ένα κίνημα που θα έχει σχέδιο και προοπτική. Δε θα προωθεί την ενότητα με τον ταξικό αντίπαλο, τους εκμεταλλευτές, τα κόμματα του και τις κυβερνήσεις του, αλλά της εργατικής τάξης ενάντιά τους για την ανατροπή των μονοπωλίων και της εξουσίας τους. Το σύνθημα: «χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» να γίνει σύνθημα και σημαία του αγώνα όλου του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις διευρυνόμενες ανάγκες της εργατικής οικογένειας και η ικανοποίησή τους θέτει μπροστά στο εργατικό και γενικότερα το λαϊκό κίνημα το καθήκον της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων. Εμείς παράγουμε όλο τον πλούτο. Εμείς μπορούμε να πάρουμε στα χέρια μας όλη την παραγωγή κι εξουσία.
Για αυτό και το ζήτημα της κοινής δράσης και της συμμαχίας με τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς βιοτέχνες και εμπόρους, τους φτωχούς αγρότες, τις γυναικείες οργανώσεις, δεν θα το αντιμετωπίζει ευκαιριακά και πολύ περισσότερο εχθρικά, αλλά θα το αντιλαμβάνεται ως μονόδρομο και προϋπόθεση για την οικοδόμηση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας για την ανατροπή των μονοπωλίων και της εξουσίας τους.
Όλοι και όλες να οικοδομήσουμε τώρα ένα συνδικαλιστικό κίνημα απαλλαγμένο από τους εκπροσώπους των εργοδοτών και του συμβιβασμού στις γραμμές του, τα εκφυλιστικά φαινόμενα του εργατοπατερισμού, της συναλλαγής με τους εργοδότες και το κράτος, του προσωπικού βολέματος και της απεργοσπασίας.
Ένα κίνημα με σωματεία μαζικά, δεμένα με τους τόπους δουλειάς που θα κινητοποιούν και θα στηρίζονται στα μέλη τους. Θα αποφασίζουν με μαζικές συλλογικές διαδικασίες και θα ενδιαφέρονται για όλα τα προβλήματα που βασανίζουν τις εργατικές λαϊκές οικογένειες. Με συσπειρωμένους τους εργαζόμενους κατά κλάδο, χωρίς τον κατακερματισμό και τη σημερινή πολυδιάσπαση, με συντονισμό και ενότητα απέναντι στους εργοδότες και τις πολυεθνικές στον κάθε κλάδο παραγωγής και των υπηρεσιών.
Υπάρχουν σήμερα όλες οι προϋποθέσεις και η ανάγκη να προχωρήσει η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Υπάρχουν εκατοντάδες τίμιοι συνδικαλιστές που έχουν βγάλει συμπεράσματα, υπάρχουν χιλιάδες εργάτες, άλλοι εργαζόμενοι που είναι έτοιμοι να κάνουν το βήμα.
Για αυτό κάθε ένας και η κάθε μια από εμάς που παίρνουμε μέρος στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ και συμφωνούμε με το ψήφισμα αυτό δεσμευόμαστε ότι:
Παντού, σε κάθε χώρο δουλειάς, υπηρεσία, εργοστάσιο, γιαπί, σχολειό, χωράφι, θα πρωτοστατήσουμε για την ανασύνταξη του κινήματος και την απαλλαγή του από τις ηγεσίες που στέκονται εμπόδιο σε όλα τα επίπεδα. Μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, συνελεύσεις, αρχαιρεσίες να ξεκινήσουμε τον αγώνα για ένα συνδικαλιστικό κίνημα απαλλαγμένο από την επιρροή της εργοδοσίας, του κράτους, τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, για τη μαζικοποίηση και τη δημοκρατική λειτουργία των σωματείων, για την αλλαγή των συσχετισμών και την ανάδειξη ηγεσιών που θα δεσμεύονται μπροστά στην εργατική τάξη, θα δέχονται τον έλεγχο της και θα παλεύουν με συνέπεια για τα συμφέροντά της.
Έχουμε συνείδηση ότι όσο πιο γρήγορα ξεμπερδέψουμε με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και τις ταξικής συνεργασίας από τις γραμμές των κινημάτων μας, όσο θα μειώνεται ο ρόλος και η επιρροή τους τόσο πιο αποτελεσματικοί θα γίνονται οι αγώνες μας και πιο κοντά στην τελική νίκη θα ερχόμαστε.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΩΝ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΩΝ ΧΑΡΑΤΣΙΩΝ
Εμείς οι συγκεντρωμένοι απεργοί ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ δηλώνουμε την απόφαση μας, δηλώνουμε την άρνηση μας να πληρώσουμε τα εξοντωτικά χαράτσια που στέλνει η κυβέρνηση με την εφορία και τη ΔΕΗ.
Δεν μας τρομάζουν οι απειλές της κυβέρνησης. Μπορούμε και πρέπει να σπάσουμε την τρομοκρατία της. Είναι ζήτημα τιμής, είναι ζήτημα αλληλεγγύης στις λαϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης, στους αυτοαπασχολούμενους που κλείνουν. Η άρνηση πληρωμής τους είναι πράξη ουσιαστικής παρεμπόδισης της βάρβαρης και εξοντωτικής πολιτικής. Εμείς δεν λέμε λόγια, δε μένουμε στα λόγια, κάνουμε πράξη την άρνηση, την ανυπακοή, τον αγώνα απέναντι σε αυτούς που εξοντώνουν το λαό.
Εμείς οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους να συναντηθούμε όλοι μαζί στην οργάνωση της μαζικής άρνησης και στην παρεμπόδιση των χαρατσιών.
Για να δώσουμε ένα ισχυρό χαστούκι στην κυβέρνηση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στα κόμματα που ενώ λένε ότι διαφωνούν με τα χαράτσια, καλούν όμως το λαό να τα πληρώσει. Να πούμε μαζί δυνατά: Τέλος οι θυσίες για την κρίση, τέλος οι θυσίες για να σωθεί η κερδοφορία της πλουτοκρατίας, η ευρωζώνη και η ευρωένωση τους.
Εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη να πρωτοστατήσουμε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο και γειτονιά, ώστε να οργανωθεί και να εκφραστεί πολύμορφα η άρνηση και η αλληλεγγύη. Να γίνει υπόθεση των σωματείων, των ίδιων των εργαζομένων και του λαού. Να μην αφήσουμε σε χλωρό κλαρί την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς είσπραξης. Να τους μπλοκάρουμε στις εφορίες. Να μην επιτρέψουμε να κόψουν το ρεύμα σε καμιά λαϊκή οικογένεια, σε κανένα βιοπαλαιστή. Τώρα είναι ώρα και ανάγκη να δείξει ο λαός τη μεγάλη του δύναμη. Όλοι για έναν και ένας για όλους.
Ταυτόχρονα δίνουμε μήνυμα αντίθεσης, αντίστασης και ρήξης με το μεγάλο κεφάλαιο μέσα στους χώρους δουλειάς για να μη μειωθούν οι μισθοί, για να μην καταργηθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για να μην επεκταθούν εξοντωτικά ελαστικά ωράρια, για να μπει φραγμός στη δραματική επιδείνωση των συνθηκών ζωής κι εργασίας μας.
Να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής στους λαούς της Ευρώπης. Να αποδείξουμε ότι και η καρδιά μας το λέει, ότι είμαστε αποφασισμένοι να μην μας τσακίσουν, ότι μπορούμε να νικήσουμε.
Οι καπιταλιστές κι η κυβέρνηση θεωρούν νόμιμο, σήμερα οι καπιταλιστές να έχουν 600 δισ. στην Ελβετία, να πληρώνουν ελάχιστους φόρους ή και καθόλου. Θεωρούν νόμιμο 6.000 επιχειρήσεις να χρωστάνε 31 δις σε φόρους. Νομιμότητα είναι για την κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, οι εφοπλιστές να πληρώνουν 12 εκατ. ευρώ σε φόρους το 2011, ενώ έκαναν παραγγελίες 5 δις ευρώ για κατασκευή πλοίων στο εξωτερικό.
Θεωρούν νόμιμο να χρηματοδοτούν απλόχερα τους καρχαρίες του πλούτου και να ξοδεύουν τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, γιατί το απαιτεί το ΝΑΤΟ.
Αυτήν τη νομιμότητα δεν έχουμε μονάχα το δικαίωμα, αλλά και το χρέος να την ανατρέψουμε και να εδραιώσουμε τη νομιμότητα της λαϊκής πλειοψηφίας.
Δε θα πληρώσουμε για να μην πτωχεύσει δήθεν η χώρα. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει. Όταν αυτοί λένε να μην πτωχεύσει η χώρα, εννοούν να μην πτωχεύσει η πλουτοκρατία, οι λίγοι. Εμείς λέμε για την κρίση και το χρέος να πληρώσουν τα μονοπώλια και όχι ο λαός.
Να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο. Να καταργηθεί ο ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, διεκδικούμε αφορολόγητο όριο για τις λαϊκές οικογένειες στα 40.000 ευρώ.
Όταν το άδικο γίνεται νόμος από την κυβέρνηση, νόμιμο είναι αυτό που έχει ανάγκη, αυτό που υπηρετεί το λαϊκό συμφέρον, τελικά αυτό που επιβάλλει ο λαός. Πρέπει να πληρώσουν ακριβά αυτοί που έχουν το θράσος να βασανίζουν και να απειλούν με τιμωρία το λαό, αν δεν υποταχθεί. Αρκετά τους ανέχτηκε ο λαός. Η λαϊκή άρνηση πληρωμής των χαρατσιών πρέπει να γίνει αφετηρία της λαϊκής συμμαχίας, της γενικευμένης λαϊκής αντεπίθεσης, της κλιμάκωσης για να σαρωθούν τα βάρβαρα μέτρα, η αντιλαϊκή κυβέρνηση, η εξουσία της πλουτοκρατίας.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Δεν μας τρομάζουν οι απειλές της κυβέρνησης. Μπορούμε και πρέπει να σπάσουμε την τρομοκρατία της. Είναι ζήτημα τιμής, είναι ζήτημα αλληλεγγύης στις λαϊκές οικογένειες που βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης, στους αυτοαπασχολούμενους που κλείνουν. Η άρνηση πληρωμής τους είναι πράξη ουσιαστικής παρεμπόδισης της βάρβαρης και εξοντωτικής πολιτικής. Εμείς δεν λέμε λόγια, δε μένουμε στα λόγια, κάνουμε πράξη την άρνηση, την ανυπακοή, τον αγώνα απέναντι σε αυτούς που εξοντώνουν το λαό.
Εμείς οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους να συναντηθούμε όλοι μαζί στην οργάνωση της μαζικής άρνησης και στην παρεμπόδιση των χαρατσιών.
Για να δώσουμε ένα ισχυρό χαστούκι στην κυβέρνηση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στα κόμματα που ενώ λένε ότι διαφωνούν με τα χαράτσια, καλούν όμως το λαό να τα πληρώσει. Να πούμε μαζί δυνατά: Τέλος οι θυσίες για την κρίση, τέλος οι θυσίες για να σωθεί η κερδοφορία της πλουτοκρατίας, η ευρωζώνη και η ευρωένωση τους.
Εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη να πρωτοστατήσουμε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε κλάδο και γειτονιά, ώστε να οργανωθεί και να εκφραστεί πολύμορφα η άρνηση και η αλληλεγγύη. Να γίνει υπόθεση των σωματείων, των ίδιων των εργαζομένων και του λαού. Να μην αφήσουμε σε χλωρό κλαρί την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς είσπραξης. Να τους μπλοκάρουμε στις εφορίες. Να μην επιτρέψουμε να κόψουν το ρεύμα σε καμιά λαϊκή οικογένεια, σε κανένα βιοπαλαιστή. Τώρα είναι ώρα και ανάγκη να δείξει ο λαός τη μεγάλη του δύναμη. Όλοι για έναν και ένας για όλους.
Ταυτόχρονα δίνουμε μήνυμα αντίθεσης, αντίστασης και ρήξης με το μεγάλο κεφάλαιο μέσα στους χώρους δουλειάς για να μη μειωθούν οι μισθοί, για να μην καταργηθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για να μην επεκταθούν εξοντωτικά ελαστικά ωράρια, για να μπει φραγμός στη δραματική επιδείνωση των συνθηκών ζωής κι εργασίας μας.
Να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής στους λαούς της Ευρώπης. Να αποδείξουμε ότι και η καρδιά μας το λέει, ότι είμαστε αποφασισμένοι να μην μας τσακίσουν, ότι μπορούμε να νικήσουμε.
Οι καπιταλιστές κι η κυβέρνηση θεωρούν νόμιμο, σήμερα οι καπιταλιστές να έχουν 600 δισ. στην Ελβετία, να πληρώνουν ελάχιστους φόρους ή και καθόλου. Θεωρούν νόμιμο 6.000 επιχειρήσεις να χρωστάνε 31 δις σε φόρους. Νομιμότητα είναι για την κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, οι εφοπλιστές να πληρώνουν 12 εκατ. ευρώ σε φόρους το 2011, ενώ έκαναν παραγγελίες 5 δις ευρώ για κατασκευή πλοίων στο εξωτερικό.
Θεωρούν νόμιμο να χρηματοδοτούν απλόχερα τους καρχαρίες του πλούτου και να ξοδεύουν τεράστια ποσά για εξοπλισμούς, γιατί το απαιτεί το ΝΑΤΟ.
Αυτήν τη νομιμότητα δεν έχουμε μονάχα το δικαίωμα, αλλά και το χρέος να την ανατρέψουμε και να εδραιώσουμε τη νομιμότητα της λαϊκής πλειοψηφίας.
Δε θα πληρώσουμε για να μην πτωχεύσει δήθεν η χώρα. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν ήδη πτωχεύσει. Όταν αυτοί λένε να μην πτωχεύσει η χώρα, εννοούν να μην πτωχεύσει η πλουτοκρατία, οι λίγοι. Εμείς λέμε για την κρίση και το χρέος να πληρώσουν τα μονοπώλια και όχι ο λαός.
Να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο. Να καταργηθεί ο ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, διεκδικούμε αφορολόγητο όριο για τις λαϊκές οικογένειες στα 40.000 ευρώ.
Όταν το άδικο γίνεται νόμος από την κυβέρνηση, νόμιμο είναι αυτό που έχει ανάγκη, αυτό που υπηρετεί το λαϊκό συμφέρον, τελικά αυτό που επιβάλλει ο λαός. Πρέπει να πληρώσουν ακριβά αυτοί που έχουν το θράσος να βασανίζουν και να απειλούν με τιμωρία το λαό, αν δεν υποταχθεί. Αρκετά τους ανέχτηκε ο λαός. Η λαϊκή άρνηση πληρωμής των χαρατσιών πρέπει να γίνει αφετηρία της λαϊκής συμμαχίας, της γενικευμένης λαϊκής αντεπίθεσης, της κλιμάκωσης για να σαρωθούν τα βάρβαρα μέτρα, η αντιλαϊκή κυβέρνηση, η εξουσία της πλουτοκρατίας.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
Γιατί σοσιαλισμός
«Υπάρχει διέξοδος;
Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας.
Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι
τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.
Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.
Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.
Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.
*
(...) Η αφηρημένη έννοια "κοινωνία" για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.
Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία - στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη - που είναι
αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.
Είναι η "κοινωνία" που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη "κοινωνία" (...)
η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.
*
Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(...).
Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή - που είναι σύντομη και επικίνδυνη - μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
*
Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι
η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (...).
Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας - όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής - δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά - μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.
*
(...) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.
Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (...).
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά
η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.
*
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (...).
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.
Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.
Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες
το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει - άμεσα ή έμμεσα - τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
*
»(...) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (...) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (...).
Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.
Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.
Ενας "στρατός" από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.
*
Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.
Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.
Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.
*
Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (...). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.
Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.
Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.
Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.
Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (...).
*
Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ' ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.
Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.
Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.
Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».
Είναι εύκολο να θέτεις τέτοια ερωτήματα, αλλά είναι δύσκολο να τα απαντήσεις με κάποιο βαθμό βεβαιότητας.
Εντούτοις, πρέπει να προσπαθήσω όσο καλύτερα μπορώ, αν και είναι εν γνώσει μου το γεγονός ότι
τα συναισθήματα και οι επιδιώξεις μας βρίσκονται πολύ συχνά σε αντίθεση και δεν μπορούν να εκφραστούν με εύκολες και απλές φόρμουλες.
Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα μοναχικό και κοινωνικό ον.
Σαν μοναχικό ον προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξή του καθώς και την ύπαρξη αυτών που είναι κοντά του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξει τις έμφυτες ικανότητές του.
Σαν κοινωνικό ον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση και τη στοργή των συνανθρώπων του, να μοιραστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη θλίψη τους και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής τους.
*
(...) Η αφηρημένη έννοια "κοινωνία" για ένα άτομο σημαίνει το σύνολο των άμεσων και των έμμεσων σχέσεών του με τους συγχρόνους του, αλλά και με όλους τους ανθρώπους προηγούμενων γενεών.
Το άτομο είναι σε θέση να σκεφτεί, να αισθανθεί, να παλέψει και να εργαστεί για τον εαυτό του. Εξαρτάται τόσο πολύ όμως από την κοινωνία - στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη - που είναι
αδύνατο να διανοηθεί ή να κατανοήσει τον εαυτό του έξω από το πλαίσιο της κοινωνίας.
Είναι η "κοινωνία" που προμηθεύει στον άνθρωπο το φαγητό, την ένδυση, το σπίτι, τα εργαλεία της δουλειάς, τη γλώσσα, τους τύπους σκέψεως και το μεγαλύτερο μέρος των σκέψεών του. Η ζωή του επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων και του παρελθόντος και του παρόντος, τα οποία είναι κρυμμένα πίσω από τη λέξη "κοινωνία" (...)
η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα μια πλανητική κοινότητα παραγωγής και κατανάλωσης.
*
Εχω τώρα φτάσει σε εκείνο το σημείο, που μπορώ να υποδείξω σύντομα τι κατά τη γνώμη μου αποτελεί την ουσία της κρίσης που αντιμετωπίζει η εποχή μας. Αφορά τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία(...).
Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή - που είναι σύντομη και επικίνδυνη - μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
*
Η κύρια πηγή του κακού, κατά τη γνώμη μου, είναι
η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας (...).
Εχουμε μπροστά μας μια τεράστια κοινότητα παραγωγών, τα μέλη της οποίας ακατάπαυστα προσπαθούν να στερήσουν ο ένας από τον άλλο τα φρούτα της ομαδικής εργασίας - όχι διά της βίας, αλλά μέσω μιας πιστής συμμόρφωσης σε ένα σύστημα νομικών κανόνων.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι τα μέσα παραγωγής - δηλαδή ολόκληρη η παραγωγική ικανότητα, η οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών, αλλά και επιπρόσθετα απαραίτητα αγαθά - μπορεί νομικώς, και κατά μεγάλο μέρος έτσι είναι, να είναι η ατομική ιδιωτική περιουσία.
*
(...) Ο κάτοχος των μέσων παραγωγής είναι σε θέση να κυνηγήσει την ικανότητα για εργασία που κατέχει ο εργάτης. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής ο εργάτης δημιουργεί νέα προϊόντα, τα οποία και θα αποτελέσουν περιουσία του κεφαλαιούχου.
Το ουσιαστικό σημείο της διαδικασίας αυτής είναι η σχέση μεταξύ των προϊόντων που παράγει ο εργάτης και της αμοιβής του, που και τα δύο μετρούνται σε πραγματική αξία (...).
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμα και θεωρητικά
η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία των προϊόντων που έχει παραγάγει.
*
Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια (...).
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου με τεράστια δύναμη, που δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αποδοτικά, ακόμα και από μια δημοκρατικά πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.
Αυτό είναι αλήθεια, αφού τα μέλη των νομοθετικών Σωμάτων εκλέγονται μέσω πολιτικών κομμάτων, τα οποία χρηματοδοτούνται ή επηρεάζονται από το ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο για πολύ πρακτικούς λόγους διαχωρίζει τους ψηφοφόρους από τους νομοθέτες.
Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπρόσωποι του λαού να μην προστατεύουν επαρκώς τα συμφέροντα των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων του λαού. Επιπρόσθετα, υπό τις υπάρχουσες συνθήκες
το ιδιωτικό κεφάλαιο ελέγχει - άμεσα ή έμμεσα - τις κύριες πηγές πληροφόρησης (Τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
Για το λόγο αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τις περισσότερες φορές τελείως αδύνατο για έναν πολίτη να εξάγει αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
*
»(...) σε μια οικονομία που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία του κεφαλαίου (...) τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο) είναι προσωπική ιδιοκτησία και οι κάτοχοί τους τα διαθέτουν όπως οι ίδιοι θέλουν (...).
Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για το όφελος.
Δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα ότι όλοι όσοι είναι σε θέση και έχουν τη θέληση να δουλέψουν, θα μπορούν πάντοτε να βρουν μια δουλειά.
Ενας "στρατός" από ανέργους υπάρχει σχεδόν πάντοτε. Ο εργάτης διακατέχεται από το συνεχή φόβο ότι μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Αφού οι άνεργοι και οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν μια κερδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών υποχρεωτικά περιορίζεται και η συνέπεια είναι οι μεγάλες δυσκολίες.
*
Η τεχνολογική ανάπτυξη πολύ συχνά έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων, παρά τη διευκόλυνση της εργασίας για όλους.
Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των κεφαλαιοκρατών, είναι υπεύθυνο για μια αποσταθεροποίηση στη συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, η οποία οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες και σοβαρές υφέσεις.
Ο χωρίς όρια ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια απώλεια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ένας ακρωτηριασμός της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων.
*
Θεωρώ ότι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων είναι το χειρότερο κακό του καπιταλισμού (...). Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μονάχα ένας δρόμος για την εξάλειψη αυτών των θανατηφόρων κακών.
Είναι η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας σε συνδυασμό με ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα είναι προσανατολισμένο προς την επίτευξη κοινωνικών στόχων.
Σε μια τέτοια οικονομία, τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και χρησιμοποιούνται σε μια σχεδιασμένη φόρμα.
Μια σχεδιασμένη οικονομία, η οποία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διένειμε τη δουλειά που πρέπει να γίνει σε όλους όσοι έχουν την ικανότητα για εργασία και θα εγγυόταν τα προς το ζην σε όλους τους ανθρώπους στις γυναίκες και στα παιδιά.
Η εκπαίδευση του ατόμου, σε συνδυασμό με την προώθηση των ιδιαίτερων ικανοτήτων του, θα προσπαθήσει να αναπτύξει στο άτομο αυτό ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του, αντί του αισθήματος εξύμνησης της δύναμης (...).
*
Ο σοσιαλισμός κατευθύνεται σ' ένα κοινωνικό ηθικό άκρο.
Η επιστήμη όμως δεν μπορεί να δημιουργήσει άκρα και ακόμα λιγότερο, να τα ενσταλάξει στα ανθρώπινα όντα. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει η επιστήμη, είναι να παρέχει τα μέσα με τα οποία μπορούν να επιτευχθούν τα άκρα αυτά.
Πρέπει να προσέξουμε, ώστε να μην υπερεκτιμήσουμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν το ζήτημα αφορά ανθρώπινα προβλήματα.
Και δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι οι ειδικοί είναι και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να εκφέρουν γνώμη σε ζητήματα που επηρεάζουν την οργάνωση της κοινωνίας».
Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
Αυτοί ή εμείς;
«(...) Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένες κομμουνιστικές οργανώσεις. Μα αυτή η κατηγορία μπορεί ν' αποτελέσει ντροπή ή έπαινο; (...)
*
Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ (...)
*
Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; (...)
*
Αν, μάλιστα, εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σ' αυτούς δεν υπάρχει ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος (...)
*
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.
Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι
οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.
Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Οταν έξαφνα στα 1929 - 31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Αγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Ελληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.
Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους!
Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία (...).
*
Οταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύουνται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή. Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε (...)
*
Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Οτι δε θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλέψουμε, για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος (...)».
*
Τον κομμουνισμό θα τον επιβάλετε σεις, ο λαός κι όχι το ΚΚΕ (...)
*
Λένε ότι ο κομμουνισμός χαλνά τις εκκλησιές και γδέρνει τους παπάδες. Τόσο χαζοί είναι λοιπόν οι κομμουνιστές να χαλάσουν τις εκκλησιές, που δεν τους εμποδίζουν σε τίποτα; Οι εκκλησιές μας φταίνε ή τα καράβια του Εμπειρίκου; (...)
*
Αν, μάλιστα, εξετάσουμε βαθύτερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρησκοι, γιατί σ' αυτούς δεν υπάρχει ίχνος θρησκευτικής συνείδησης κι ο μόνος που λατρεύουν είναι ο Θεός Μαμμωνάς, ο Θεός του χρήματος (...)
*
Μας κατηγορούν ότι θέμε να καταργήσουμε τα σύνορα και να διαλύσουμε το κράτος. Μα το κράτος εμείς το φτιάχνουμε σήμερα, γιατί δεν υπήρξε, μια που αυτοί οι ίδιοι το είχανε διαλύσει.
Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι
οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.
Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;
Οταν έξαφνα στα 1929 - 31 το κράτος ζήτησε, λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε τότε τη χώρα μας, να κατεβάσουν οι ξένοι ομολογιούχοι το ποσοστό που πληρώναμε σε τοκοχρεολύσια, οι Αγγλοι δέχτηκαν να το μειώσουν σε 35%, αλλά οι Ελληνες ομολογιούχοι αρνήθηκαν.
Να λοιπόν, ποιος είναι ο πατριωτισμός τους!
Αυτός φτάνει μέχρι το σημείο που δεν θίγονται τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αυτοί λοιπόν οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι επιδιώκουμε την κατάργηση των συνόρων και την διάλυση του κράτους, αυτοί τα ξεπουλάνε αυτά στην πρώτη ευκαιρία (...).
*
Οταν ήταν εδώ ο κατακτητής, αυτοί θέλανε τότε την τάξη. Εμείς θέλαμε την αταξία για να κάνουμε ανυπόφορη τη ζωή του κατακτητή. Τώρα αυτοί θέλουνε την αταξία. Μα εμείς θέλουμε την τάξη. Αυτοί είναι οι οργανωτές του εμφυλίου πολέμου για να εκμεταλλεύουνται το λαό μας. Αυτοί είναι οι λύκοι, που προσπαθούν να κατασπαράξουν το κοπάδι, εμάς, εσάς, όλους μας, το λαό δηλαδή. Ο ΕΛΑΣ και το ΕΑΜ υποσχέθηκαν στο λαό την πάλη ενάντια στον κατακτητή και την απελευθέρωση της χώρας μας. Αυτές τις υποσχέσεις τις τηρήσαμε (...)
*
Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Οτι δε θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Γι' αυτό θα παλέψουμε, για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεσή μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας τη ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος (...)».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)