Σάββατο 28 Ιουλίου 2012
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012
Το ρατσιστικό tweet έθεσε εκτός Ολυμπιακών Αγώνων τη Βούλα Παπαχρήστου
Μία βασική αιτία που γεννά τέτοιες απαράδεκτες συμπεριφορές, όπως της Β. Παπαχρήστου, είναι ο εθνικισμός και η εθνική υπεροψία, που καλλιεργούνται γενικότερα και ιδιαίτερα στο χώρο του αθλητισμού. Ο αποκλεισμός της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν αντιμετωπίζει από μόνος του το πρόβλημα. Η ουσιαστική του αντιμετώπιση προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα διαπαιδαγώγηση που θα καλλιεργεί τη φιλία και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, άρα προϋποθέτει αθλητισμό σε εντελώς διαφορετική βάση από το σημερινό του εμπορίου, της ντόπας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Τρίτη 24 Ιουλίου 2012
Η ευθύνη στην κυβέρνηση
Η απεργία στη «Χαλυβουργία» και η εξέλιξή της δεν είναι απλώς ένας αγώνας ανάμεσα στους χαλυβουργούς και τον εργοδότη τους, αλλά μια γενικευμένη ταξική αντιπαράθεση ενάντια στους συνασπισμένους καπιταλιστές μαζί με τις κυβερνήσεις τους προκειμένου να στείλουν μήνυμα στην εργατική τάξη ότι ο πόλεμός τους για την επιβολή των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων για να βγουν από την κρίση τσακίζοντας τους εργάτες, θα περάσει διά πυρός και σιδήρου. Η κυβέρνηση με τα ΜΑΤ και την καταστολή δίνει εξετάσεις στο κεφάλαιο ότι μαζί με τα αντεργατικά μέτρα είναι αποφασισμένη να δημιουργήσει και τις συνθήκες που θα μπορούν να υπερεκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα της «άκρας του τάφου σιωπής» των εργατών, τσακίζοντας το κίνημα και τους αγώνες τους. Επομένως τους εξασφαλίζει ιδανικό περιβάλλον για επενδύσεις με μεγάλη κερδοφορία, χωρίς εργατικές διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση έχει απόλυτη την ευθύνη γιατί θέλει τους χαλυβουργούς ως «πρόβατα επί σφαγή» στις ορέξεις του Μάνεση. Οχι μόνο γιατί έχει θέσει στη διάθεσή του τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, αλλά και γιατί εμπαίζει με την τακτική της τους χαλυβουργούς. Τώρα ακόμη πιο αποφασιστικά ένταση της ταξικής αλληλεγγύης. Είναι μονόδρομος το «όλοι για έναν και ένας για όλους». Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι νίκη όλης της εργατικής τάξης.
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη
Το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας έχει καταληφθεί από τα ΜΑΤ, που βρίσκονται μέσα και έξω από το εργοστάσιο. Δυνάμεις καταστολής, ένστολοι και διάφοροι ασφαλίτες περιδιαβαίνουν τους χώρους και βρίσκονται στους φούρνους του εργοστασίου. Χτύπησαν κάρτα και είναι στην υπηρεσία του Μάνεση. Είναι μια ακόμη ειδικότητα των δυνάμεων καταστολής.
Γελιέται η κυβέρνηση αν νομίζει ότι έτσι θα φοβίσει το εργατικό κίνημα.
Σάββατο 21 Ιουλίου 2012
Ατιμη προπαγάνδα
Ξεσπάθωσε χτες ξανά η άτιμη αστική προπαγάνδα για την υπεράσπιση του «δικαιώματος στην εργασία» για το οποίο έγινε η γκανγκστερική ενέργεια από τον κρατικό μηχανισμό, Αστική Δικαιοσύνη και ΜΑΤ. Ο πρωθυπουργός επίσης, οι αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης, που είναι απροκάλυπτοι υπερασπιστές της κεφαλαιοκρατίας και εχθροί της εργατικής τάξης, δήλωναν υπέρ του δικαιώματος της εργασίας. Είναι όλοι αυτοί που χτύπησαν τους χαλυβουργούς για να μπουν στο εργοστάσιο οι διευθυντές και μια χούφτα απεργοσπάστες, μηχανισμός του εργοδότη, συμβάλλοντας στην επιδίωξή του να τσακίσει τους απεργούς. Είναι όλοι αυτοί που η πολιτική τους τσακίζει το δικαίωμα στην εργασία, όταν χρηματοδοτεί επιχειρηματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα και τις μεταφέρουν στο εξωτερικό για να βγάλουν περισσότερα κέρδη. Είναι όλοι αυτοί που με την πολιτική τους ενισχύουν την κερδοφορία των καπιταλιστών η οποία οδηγεί στην κρίση, στις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις φτάνοντας τους ανέργους στην Ελλάδα στο 1.500.000. Πού πήγε εδώ η υπεράσπιση του δικαιώματος στην εργασία; Πάει πολύ οι διαχειριστές της πολιτικής αύξησης των κερδών να μιλούν για δικαίωμα στη δουλειά. Για τους καπιταλιστές νοιάζονται. Και το χτύπημα έγινε για να σπάσουν τους απεργούς, δίνοντας στίγμα πως η κυβέρνηση προσφέρει στους επίδοξους επενδυτές ιδανικές συνθήκες ταξικής υποταγής τσακίζοντας τους εργατικούς αγώνες. Να μην τους περάσει.
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
Βασίλη, της μάνας σου! (η αγκαλιά)
Μερικά μιζωμένα πολιτικά καθίκια που πριν 10 χρόνια δέχτηκαν δώρα από την Ρος κάτι υπολογιστές Compaq και μερικά ταξίδια σε τροπικά νησιά σαν κίνητρο για συγκεκριμένη συνταγογράφηση, καλό θα ήταν να πλένουν το στόμα τους πριν μιλήσουν για τους...
απλήρωτους εργαζόμενους που απεργούν (ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ), ή για θύματα πολιτικής που έφαγε τις συντάξεις τους (ΝΑΤ).
απλήρωτους εργαζόμενους που απεργούν (ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ), ή για θύματα πολιτικής που έφαγε τις συντάξεις τους (ΝΑΤ).
Συγκέντρωση αλληλεγγύης σε χαλυβουργούς
Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής σήμερα τα ξημερώματα προκειμένου να σπάσει ο ηρωικός αγώνας των εργαζόμενων της χαλυβουργίας.
Για μια ακόμα φορά όταν η σύγκρουση είναι με το μεγάλο κεφάλαιο, με τα πραγματικά αφεντικά, το κράτος, η δικαιοσύνη, τα αστικά κόμματα αποκαλύπτονται σε αυτό που είναι. Τα «Μαντρόσκυλα» του κεφαλαίου.
Τα λαϊκά προβλήματα όμως που η καπιταλιστική κρίση τα οξύνει, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η πείνα, οι απολύσεις που γεννά η καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν αντιμετωπίζονται με τη συκοφαντία, τη βία και την καταστολή.
Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του σωματείου των εργαζομένων στη χαλυβουργία Ασπροπύργου για συγκέντρωση καταδίκης ενάντια στην κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής, καταδίκης της μεγαλοεργοδοσίας και συμπαράστασης στους απεργούς χαλυβουργούς, καλεί τα συνδικάτα, κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο να δώσουν μαζικό, μαχητικό παρόν.
Η συγκέντρωση θα γίνει στη Γέφυρα του Ασπρόπυργου σήμερα ώρα 5.30 το απόγευμα.
Καλεί επίσης κάθε συνδικάτο, κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη να ανταποκριθούν στην πρωτοβουλία των ομοσπονδιών και των εργατικών κέντρων που συσπειρώνονται στις γραμμές του ΠΑΜΕ, για συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις της χώρας τη Δευτέρα το απόγευμα. Στην Αθήνα η συγκέντρωση θα γίνει στην Ομόνοια στις 7.30 το απόγευμα.
Η Εκτελεστική Γραμματεία
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την επίθεση των ΜΑΤ κατά των απεργών χαλυβουργών
Το ΚΚΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ ως τη βασική υπεύθυνη για την εισβολή των ΜΑΤ στη «Χαλυβουργία Ελλάδος», μετά από εισαγγελική εντολή. Καταγγέλλει τη χρήση χημικών, τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις απεργών, προκειμένου να προστατευτεί ο απεργοσπαστικός μηχανισμός του Μάνεση.
Επιβεβαιώνεται και πάλι ότι αυτό το κράτος, οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους είναι ενωμένοι ενάντια στους εργάτες, τα άλλα λαϊκά στρώματα, τη λαϊκή οικογένεια που αγωνίζεται απεγνωσμένα να τα βγάλει πέρα.
Το χτύπημα που επιχειρήθηκε τα ξημερώματα με γκανγκστερικό τρόπο, δεν στοχεύει μόνο τους αγωνιστές χαλυβουργούς που απεργούν επί 9 μήνες για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Αποτελεί επίθεση στο σύνολο της εργατικής τάξης, προκειμένου να σκύψει το κεφάλι, για να περάσει ο οδοστρωτήρας της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.
Το ΚΚΕ απαιτεί να αποσυρθούν αμέσως τα ΜΑΤ απ' τη «Χαλυβουργία» και να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες.
Καλεί σε ένταση της αλληλεγγύης στον αγώνα των χαλυβουργών. Η τρομοκρατία κατά του λαού μας δεν πρέπει να περάσει.
Διάλογος-Προκρούστης
Κυβέρνηση, εργοδότες και πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ξανακάθονται στο τραπέζι του «κοινωνικού διαλόγου». Αντικείμενο τα Εργασιακά. Ο υπουργός Εργασίας έχει δηλώσει: «Το υπουργείο είναι προσηλωμένο στην υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος». Επομένως η πολιτική στήριξης των μεγαλοεπιχειρηματιών είναι δεδομένη. Την ίδια ώρα τα στοιχεία του ΣΕΠΕ δείχνουν ότι οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις είναι καλό εργαλείο των μεγαλοεργοδοτών για να μειώνουν μισθούς από 15% έως και 40%! Η ΓΣΕΕ σπέρνει αυταπάτες στους εργάτες ότι μπορεί να βγει κάτι θετικό από τους διαλόγους με τους μεγαλοεπιχειρηματίες και την κυβέρνηση. Προτείνει, όπως και ο ΣΕΒ, την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ που είναι μια ανακούφιση για όσους σήμερα παίρνουν τα 586 ευρώ, αλλά ταυτόχρονα συμφωνούν οι δυνάμεις της πλειοψηφίας με την υπογραφή κλαδικών συμβάσεων που μειώνουν δραστικά τους μισθούς, σαν τη μείωση του μέσου μισθού που απαιτεί ο ΣΕΒ. Ο μόνος στόχος των μεγαλοεργοδοτών είναι η συρρίκνωση των κατακτήσεων των εργαζομένων, το τσάκισμα μισθών και Συμβάσεων, ως προϋπόθεση για να ενισχυθεί η «ανταγωνιστικότητά» τους. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ βάζει πλάτες σ' αυτόν το στόχο. Αλλωστε όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις - ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ αλλά και «Αυτόνομη Παρέμβαση» - παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις πασχίζουν να συμβάλουν στην έξοδο από την κρίση και στην ανάπτυξη στο έδαφος του καπιταλισμού, όπως και τα κόμματα που τις στηρίζουν, ανεξαρτήτως διαφορών στη διαχείριση. Να γιατί επιβάλλεται να ξεμπερδεύουν οι εργαζόμενοι μ' αυτές τις δυνάμεις και να συσπειρωθούν με το ΠΑΜΕ.
Κυριακή 15 Ιουλίου 2012
Σάββατο 14 Ιουλίου 2012
Να δώσει τώρα λύση
Με αφορμή την απεργία στην «Ελληνική Χαλυβουργία» στα ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών οργιάζει η άτιμη προπαγάνδα ότι οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια. Και καμώνονται πως νοιάζονται για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Μεγάλα ψέματα. Ξέρουν καλά ποιος κλείνει τα εργοστάσια. Είναι ο ανελέητος ανταγωνισμός του κεφαλαίου στο συνεχές κυνήγι για εξασφάλιση και αύξηση των κερδών. Και αυτόν τον ανταγωνισμό ευαγγελίζονται οι κυβερνήσεις των κομμάτων του κεφαλαίου, οι ίδιοι οι επιχειρηματίες και από κοντά οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Είναι αυτός ο ανταγωνισμός όμως που άσχετα από τις ανάγκες παραγωγής προϊόντων ζητάει συνεχώς ολοένα μεγαλύτερο τσάκισμα μισθών, δικαιωμάτων και απολύσεις και στην πιο προχωρημένη μορφή τελικά με λουκέτο όταν αυτό συμφέρει τον εργοδότη. Η κρίση που καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις, έτσι, οι καπιταλιστές τσακίζουν τους εργάτες με απολύσεις και μείωση μισθών, αλλά κάποιοι δε γλιτώνουν από την καταστροφική δύναμη της κρίσης και κλείνουν τα εργοστάσια. Με σημαία την πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της αντιμετώπισης της κρίσης σε όφελος των επιχειρηματιών, εννιά μήνες τώρα οι κυβερνήσεις προσπάθησαν ανεπιτυχώς να πείσουν τους χαλυβουργούς, να σκύψουν το κεφάλι και να σπάσουν την απεργία υποκύπτοντας στις αξιώσεις του Μάνεση. Η κυβέρνηση ξέρει ότι ο Μάνεσης έχει ήδη κερδίσει πολλά από αυτή την πολιτική και δεν μπορεί πλέον να μην αναλαμβάνει τις ευθύνες της απέναντι στους 380 εργαζόμενους και τις οικογένειές τους από τη στείρα εργοδοτική αδιαλλαξία. Πρέπει να δώσει λύση τώρα και να σταματήσει να κάνει τον παρατηρητή των εξελίξεων και τον τύπου «Πόντιος Πιλάτος» διαπραγματευτή. Οι χαλυβουργοί δε θέλουν άλλα λόγια συμπαράστασης από την κυβέρνηση αλλά πράξεις που είναι σίγουρο ότι μπορεί να κάνει και όχι να κάθεται σε ρόλο αφ' υψηλού θεατή.
Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012
Αντεργατική στρατηγική
Την ώρα που η κυβέρνηση των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ με τις προγραμματικές δηλώσεις θέλει «μια χώρα που πρέπει να γίνει φιλική για επενδύσεις» και «διαρθρωτικές αλλαγές που βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας» ως «πρώτιστο στόχο», η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ σπεύδει να βάλει πλάτες σ' αυτό το στόχο συμβάλλοντας στη μετατροπή της ζωής της εργατικής οικογένειας σε κόλαση. Αυτή η στρατηγική υιοθετήθηκε χτες στη συνεδρίαση της Ολομέλειας της ΓΣΕΕ από όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις - ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ αλλά και «Αυτόνομη Παρέμβαση» - παρά τις φραστικές διαφοροποιήσεις. Αλλωστε όλες αυτές οι δυνάμεις πασχίζουν να συμβάλλουν στην έξοδο από την κρίση και στην ανάπτυξη, αλλά στο έδαφος του καπιταλισμού, όπως και τα κόμματα που τις στηρίζουν, ανεξαρτήτως διαφορών στη διαχείριση. Να υπογραφούν κλαδικές συμβάσεις με μειώσεις γιατί διαφορετικά τα πράγματα θα είναι χειρότερα κατέληξαν. Αυτή ακριβώς τη στρατηγική υπηρετεί και ο «διάλογος» με τους εργοδότες που στήνεται πάλι από τη ΓΣΕΕ, με σκοπό δήθεν την επιστροφή στην τελευταία Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, που προέβλεπε κατώτερο μισθό 750 ευρώ μεικτά. Ο,τι δηλαδή ζητά και ο ΣΕΒ. Ετσι ορίστηκε η επόμενη Τρίτη ως μέρα συνάντησης του ΣΕΒ με ΓΣΕΕ - ΕΣΕΕ - ΓΣΕΒΕΕ για να συζητήσουν από κοινού τη νέα σφαγή των εργαζομένων. Να γιατί επιβάλλεται να ξεμπερδεύουν οι εργαζόμενοι μ' αυτές τις δυνάμεις και να συσπειρωθούν με το ΠΑΜΕ.
Τρίτη 10 Ιουλίου 2012
Ξεπούλημα, αλλά... «κοινοπρακτικό»!
Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπει την αξιωματική αντιπολίτευση σε... φιλοτιμία. Οχι, όμως, όλες τις ώρες. Και όχι σε όλα τα ακροατήρια.
Ενώ, λοιπόν, στη Βουλή, με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε λάβρος εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων, στελέχη του φρόντισαν την επομένη να δώσουν τις αναγκαίες... διευκρινίσεις.
Χτες, για παράδειγμα, ο κ. Δ. Παπαδημούλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε (ρ/σ «ΒΗΜΑ FM»):
«Εμείς θέλουμε την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά πιστεύουμε ότι είναι λάθος, τη στιγμή που είσαι ένα υπερχρεωμένο κράτος και που οι αποτιμήσεις της δημόσιας περιουσίας, κινητής και ακίνητης είναι πολύ χαμηλές να πουλήσεις ό,τι έχεις. Αντίθετα, προτείνουμε την αξιοποίησή της με κοινοπραξίες είτε με άλλα κράτη είτε με εταιρείες που ελέγχονται από το Δημόσιο ή ιδιώτες (...) είμαστε αντίθετοι με το ξεπούλημα μπιρ παρά και όπως - όπως»...
Νομίζουμε ότι κάθε λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται τι σημαίνουν τα παραπάνω. Και, κυρίως, πόσο «σχέση» έχουν με τα λεγόμενα περί «αντίθεσης» του ΣΥΡΙΖΑ στις ιδιωτικοποιήσεις από «θέσεις αρχής»...
Γιατί, είναι προφανές ότι αυτές οι «αρχές» έχουν διασταλτική ερμηνεία. Ειδικά αν οι «αποτιμήσεις της δημόσιας περιουσίας (δεν) είναι χαμηλές». Και ειδικότερα όταν το ξεπούλημα γίνεται... κοινοπρακτικά.
Κρίση και Μνημόνιο
Αυτό που περιλαμβάνει το Μνημόνιο είναι μία συγκροτημένη πολιτική απαξίωσης της αξίας της εργατικής δύναμης. Δε γέννησε την κρίση το Μνημόνιο, η κρίση έφερε το Μνημόνιο. Η κρίση καταστρέφει παραγωγικές δυνάμεις. Ετσι στο έδαφος του καπιταλισμού η διέξοδος από την κρίση, που ταυτίζεται με την ανάκαμψη της κερδοφορίας απαξιώνει, καταστρέφει δηλαδή εργατική δύναμη. Πρώτα θα απαξιωθεί η εργατική δύναμη και μετά θα καταστραφεί κι ένα μέρος του κεφαλαίου. Και καταστρέφεται κι ένα μέρος του κεφαλαίου και καπιταλιστικές επιχειρήσεις κλείνουν και θα κλείσουν κι άλλες. Καλλιεργείται και η αντίληψη από τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις ότι αν φύγει από τη μέση το Μνημόνιο, σώθηκαν οι εργαζόμενοι, τελειώνουμε με την κρίση. Στο Μνημόνιο εντάχθηκαν μια σειρά από μέτρα που στην Ελλάδα ήταν προγραμματισμένα και από τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ να παρθούν και δεν πάρθηκαν. Ενας παράγοντας που δεν πάρθηκαν όλα τα μέτρα πριν από την κρίση -γιατί πολλά πάρθηκαν- είναι γιατί υπήρχαν αντιστάσεις μέσα στο κίνημα. Δεν πάρθηκαν τα μέτρα και μπήκαν όλα μέσα στο Μνημόνιο. Φιλολαϊκή πολιτική διεξόδου από την κρίση στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Επομένως, κατάργηση του Μνημονίου, διαγραφή του χρέους, και αποδέσμευση από την ΕΕ, που συνδέεται με ανατροπή των μονοπωλίων, αυτά τα τρία μαζί, είναι γραμμή πάλης, υπεράσπισης των συμφερόντων εργατοϋπαλλήλων, αυτοαπασχολουμένων και φτωχής αγροτιάς.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)