Κατάμεστος ο χώρος της Κεντρικής Σκηνής κάθε βράδυ
Είναι όντως μια πολύ μεγάλη συνάντηση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ με τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία της Αθήνας. Με βαθύ, ουσιαστικό πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Μια συνάντηση που έχει πίσω της τους μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου και δίνει τα εχέγγυα ότι θα συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση και μαζικότητα σε αυτούς που έρχονται, στο δρόμο της ανατροπής.
Χιλιάδες νέων και εργαζομένων πέρασαν και χτες το βράδυ τις πύλες του 36ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», στο πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ιλιον, επιβεβαιώνοντας την απήχησή του ως κορυφαίου πολιτικού και πολιτιστικού γεγονότος και την εκτίμηση ότι θα αποτελέσει φεστιβάλ - σταθμό. Για δεύτερη συνεχόμενη μέρα ο χώρος έσφυζε από ανθρώπους κάθε ηλικίας από ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Ο ασύγκριτα μεγαλύτερος χώρος από αυτόν της Πανεπιστημιούπολης αποδείχτηκε μικρός για να χωρέσει το πλήθος. Κάθε του γωνιά εστία δημιουργικών δραστηριοτήτων για μικρούς και μεγάλους, καλλιτεχνικής έκφρασης από σημαντικούς ερμηνευτές, πολιτικών συζητήσεων για την κατάσταση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο λαός, για την ανάγκη οργάνωσης και ανάπτυξης της πάλης στην κατεύθυνση του άλλου δρόμου ανάπτυξης, που θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και τα λαϊκά συμφέροντα.
Το Φεστιβάλ επισκέφθηκε χτές η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα που πέρασε απο ένα προς ένα τα περίπτερα και τους χώρους του.
Από την επίσκεψη -χτες το βράδυ στο χώρο - της Γενικής Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα
Η διάθεση των επισκεπτών του Φεστιβάλ να εκφράσουν όλα όσα κουβαλάνε, να συμμετάσχουν σε συλλογικές δραστηριότητες, να ακούσουν τις θέσεις και προτάσεις του ΚΚΕ, αποτυπώθηκε στη μεγάλη συμμετοχή στις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν χτες, που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου μέχρι τέλους. Οπως η συζήτηση για την καπιταλιστική κρίση με ομιλήτρια την Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο επίκεντρο της οποίας βρέθηκε το κρίσιμο σήμερα δίλημμα «θυσίες για την ανάπτυξη των μονοπωλίων ή στον αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας τους». Το ίδιο και η συζήτηση για τον αντικομμουνισμό που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, βαθιάς σήψης του συστήματος της εκμετάλλευσης, διογκώνεται. «Το μέλλον δεν ποινικοποιείται, ο αντικομμουνισμός δεν θα περάσει» ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε στο φόντο των δυο τεράστιων ταμπλό που δέσποζαν στο χώρο της Διεθνούπολης. Το ένα με την πεποίθηση: «Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου» και το δεύτερο με τη φωτογραφία απ' το πανό που το ΚΚΕ είχε υψώσει στην Ακρόπολη προτρέποντας σε ξεσηκωμό τους λαούς της Ευρώπης.
Μεγάλο το ενδιαφέρον και για τις εκδηλώσεις που αφορούσαν στις θέσεις του ΚΚΕ για τη μετανάστευση, για την κατάσταση στα ΕΠΑΛ και γενικότερα στην τεχνική εκπαίδευση. Το στίγμα του περιεχομένου των συζητήσεων δινόταν και απ' τα συνθήματα στα περίπτερα, όπως: «Τέρμα πια στην κοροϊδία - Δημόσιες δωρεάν επαγγελματικές σχολές - Δουλειά με δικαιώματα για όλους» - «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς τα αφεντικά» - «Εργαζόμενοι, άνεργοι οργανωθείτε στα σωματεία σας» - «Μαζί με το ΚΚΕ Ελληνες και μετανάστες μπορούμε να ανοίξουμε τον δρόμο για ριζικές αλλαγές, κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το σοσιαλισμό».
Οι επισκέπτες του Φεστιβάλ τίμησαν εξίσου όλους τους χώρους, τη Διεθνούπολη, όπου επισκέπτες ζητούσαν συνεχώς απ' τις ξένες αντιπροσωπείες να ενημερωθούν για την κατάσταση στις χώρες προέλευσής τους, τις Θεατρικές σκηνές και το πρόγραμμά τους, τον χώρο του πολιτισμού, τα εργαστήρια και τα σεμινάρια που πραγματοποιήθηκαν χτες βράδυ, τον χώρο του αθλητισμού, ενώ οι μικροί του φίλοι είχαν την ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν με το εξαιρετικό πρόγραμμα του Παιδότοπου, που περιελάμβανε κουκλοθέατρο και παράσταση καραγκιόζη.
Αργότερα το βράδυ το μήνυμα εκφράστηκε με νότες, εξαιρετικές μελωδίες. Η δίψα του κόσμου για το καλό, ποιοτικό λαϊκό και πολιτικό τραγούδι γέμισε ασφυκτικά τους χώρους της Κεντρικής Σκηνής για τα αφιερώματα στην Μαρία Δημητριάδη και στα τραγούδια της αμφισβήτησης με τον Β. Παπακωνσταντίνου, αλλά και τον χώρο της Λαϊκής Σκηνής όπου απολαύσαμε πολυφωνικό τραγούδι και αφιέρωμα στον Στ. Καζαντζίδη. Το πρόγραμμα στις σκηνές αυτές έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο τη δεύτερη μέρα ενός Φεστιβάλ που και χτες φάνηκε ότι θα αποτελέσει σταθμό, συνάμα δε και αφετηρία για δυναμική εκκίνηση των μελών και φίλων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ενόψει των αγώνων που έρχονται, με πρώτη αυτή των εκλογών για την τοπική διοίκηση και τη μάχη για την υπερψήφιση της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010
Στελιος
Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ακριβώς σαν σήμερα, στις 14 του Σεπτέμβρη του 2001, «έφευγε» αφήνοντας «δώρο» στον απλό, τον λαϊκό άνθρωπο, το πιο καθάριο «άαα...» που τραγουδήθηκε ο πόνος και το μεράκι του...
Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010
Έφυγε ο ηθοποιός Δημήτρης Καμπερίδης
Ο αγαπημένος ηθοποιός έχασε τη μάχη με τον καρκίνο... Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 5 το απόγευμα από το Α΄ Νεκροταφείο.
Γεννημένος στη Δράμα, ο Δημήτρης Καμπερίδης σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλλου Κατσέλη και υπήρξε (ως μέλος της "ιστορικής" ομάδας των αποφοίτων της σχολής του 1970) ιδρυτικό μέλος του "Ελεύθερου Θεάτρου".
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε με το Λαικό θέατρο του Μάνου Κατράκη ενώ δεκάδες είναι οι συμμετοχές του στο θέατρο Τέχνης , το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, την ομάδα "Χορικό" (ως χορευτής) της Ζουζούς Νικολούδη , το Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας (2003-2006) ενώ την τριετία 2003-2006 συμμετείχε σε σειρά παραγωγών του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας .
Στη δεκαετία του '80 μαζί με άλλα μέλη του Ελεύθερου Θεάτρου δημιούργησαν το θέατρο «Αμόρε» και την ομάδα «Θέατρο της Αθήνας».
Υπήρξε ο συγγραφέας μιας νουβέλας με τον τίτλο "Η κιβωτός της Πελαγίας" ενώ πολλές ήταν οι συμμετοχές του σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Μια από τις πιο γνωστές τελευταίες εμφανίσεις του ήταν στην κωμική σειρά "Είσαι το ταίρι μου".
Με ανακοίνωσή του, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εκφράζει τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια του ηθοποιού Δημήτρη Καμπερίδη που έκανε πολλές εμφανίσεις στις σκηνές του.
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Καταγγελία του Θ. Παφίλη υποψ. περιφερειάρχη Αττικής, του Ν. Σοφιανού υποψ. δήμαρχου Αθήνας, της Ελπ. Παντελάκη υποψ. δήμαρχου Πειραιά και του Θ. Κωνσ
Εκφράζοντας και τους υπόλοιπους υποψηφίους της Λαϊκής Συσπείρωσης καταγγέλλουμε στον ελληνικό λαό την προκλητική αποσιώπηση από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και ιδιαίτερα από την δημόσια τηλεόραση (ΝΕΤ), των θέσεων και των δραστηριοτήτων μας που εξελίσσονται εδώ και καιρό. Από την άλλη υποψήφιοι που στηρίζει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και τα άλλα κόμματα βρίσκονται καθημερινά σε εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων πριν καν ανακοινωθεί η στήριξη τους και την αποδεχθούν. Αυτή η επιλογή παραβιάζει βάναυσα τη στοιχειώδη αντικειμενική ενημέρωση του ελληνικού λαού και βαραίνει πρώτα απ' όλα την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό.
Εμείς οι υποψήφιοι της Λαϊκής Συσπείρωσης που στηρίζει το ΚΚΕ ούτε παρακαλάμε για την προβολή μας στα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ, ούτε εξαρτάμε τη δράση μας από αυτά. Ωστόσο είναι προκλητικό και οφείλουμε να καταδείξουμε τη μεγάλη υποκρισία της κυβέρνησης που υποτίθεται ότι είναι υπέρ της διαφάνειας και κατά του μαύρου χρήματος και με αυτό το πρόσχημα μας απειλεί με ποινές αν δεχθούμε την οικονομική στήριξη από το κόμμα μας και αν απευθυνθούμε με κουπόνια στο λαό. Θα σας λέγαμε «αιδώς Αργείοι» αλλά που να βρεθεί η αιδώς σε μια κυβέρνηση που εγκληματεί σε βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων για να προστατεύσει την υψηλή κερδοφορία των επιχειρηματιών. Εμείς απευθυνόμαστε στον ελληνικό λαό και τον καλούμε να συμπορευθεί μαζί μας για να αποκρούσουμε και να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική σας. Η απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά σας να είναι για το λαό ένα ακόμα κριτήριο ψήφου.
Εμείς οι υποψήφιοι της Λαϊκής Συσπείρωσης που στηρίζει το ΚΚΕ ούτε παρακαλάμε για την προβολή μας στα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ, ούτε εξαρτάμε τη δράση μας από αυτά. Ωστόσο είναι προκλητικό και οφείλουμε να καταδείξουμε τη μεγάλη υποκρισία της κυβέρνησης που υποτίθεται ότι είναι υπέρ της διαφάνειας και κατά του μαύρου χρήματος και με αυτό το πρόσχημα μας απειλεί με ποινές αν δεχθούμε την οικονομική στήριξη από το κόμμα μας και αν απευθυνθούμε με κουπόνια στο λαό. Θα σας λέγαμε «αιδώς Αργείοι» αλλά που να βρεθεί η αιδώς σε μια κυβέρνηση που εγκληματεί σε βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων για να προστατεύσει την υψηλή κερδοφορία των επιχειρηματιών. Εμείς απευθυνόμαστε στον ελληνικό λαό και τον καλούμε να συμπορευθεί μαζί μας για να αποκρούσουμε και να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική σας. Η απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά σας να είναι για το λαό ένα ακόμα κριτήριο ψήφου.
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Τα αντικαπνιστικά μέτρα και η ... ευαισθησία των αστών για τη Δημόσια Υγεία
«Ως τώρα τα προβλήματα που είχαμε σε θέματα Δημόσιας Υγείας ήταν ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα ή δεν υπήρχε το ενδιαφέρον να γίνονται αυτοί οι έλεγχοι συστηματικά». Αυτά είπε η υπουργός Υγείας ανακοινώνοντας την εφαρμογή των μέτρων της «αντικαπνιστικής εκστρατείας» της κυβέρνησης. Δηλαδή μεγάλα χρηματικά πρόστιμα, αστυνομοκυνηγητό - έχει καθιερωθεί και «τιμοκατάλογος» σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών - ενώ όπως επισήμανε στη συνέντευξή της η εισπρακτική διάθεση των ελεγκτικών μηχανισμών είναι θετική.
Να λοιπόν που η κυβέρνηση ταυτίζει το κυνήγι των καπνιστών με τη Δημόσια Υγεία. Σπουδαίο εφεύρημα για να γεμίζουν τα ταμεία του κράτους από τα πρόστιμα. Γιατί αν πράγματι η κυβέρνηση και αυτή και η προηγούμενη ήθελαν να αντιμετωπίσουν την υγεία των ανθρώπων σχετικά με τη βλάβη από το κάπνισμα, άλλα μέτρα έπρεπε και μπορούσαν να πάρουν. Πράγματι το κάπνισμα έχει σχέση με τη Δημόσια Υγεία, αλλά και την ατομική των ανθρώπων, μόνο που γι' αυτά κάνουν πως ενδιαφέρονται, αλλά δε δίνουν δεκάρα τσακιστή. Αλλωστε η «ιστορία του καπνίσματος» έχει εκτός των άλλων και άμεση σχέση με τον τρόπο και τις συνθήκες ζωής. Εχει ετοιμάσει λοιπόν ελεγκτικούς και άλλους μηχανισμούς για τα πρόστιμα, αλλά μέτρα για τη Δημόσια Υγεία δεν παίρνει.
Για παράδειγμα, ο ιός του Δυτικού Νείλου εκδηλώθηκε φέτος - και έχει θανατηφόρες συνέπειες - χρονιά που ο προϋπολογισμός για τις κωνωποκτονίες μειώθηκε κατά 50%. Και μάλιστα σε περιοχές που υπάρχουν ορυζώνες, λίμνες, ποτάμια, στάσιμα νερά, αυλάκια, για την άρδευση των καλλιεργειών, με αποτέλεσμα οι κωνωποκτονίες να είναι απαραίτητες για να προληφθεί η ανάπτυξη των κουνουπιών και τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται. Ενώ όμως υπάρχουν και πρόσθετοι λόγοι για να αυξηθούν οι κωνωποκτονίες (π.χ. οι υψηλές θερμοκρασίες) αυτές αποφασίστηκε φέτος να μειωθούν
Τι είναι Δημόσια Υγεία;
Ας μείνουμε, λοιπόν, στη Δημόσια Υγεία. Περιλαμβάνει το σύνολο των δραστηριοτήτων και υποδομών ενός κράτους που αποσκοπούν στη διασφάλιση ασφαλών και υγιεινών συνθηκών εργασίας, διαβίωσης και αναψυχής, καθαρού περιβάλλοντος, ασφάλειας και ποιότητας στα είδη διατροφής, εντοπισμό και έλεγχο των κινδύνων για την υγεία, παρακολούθηση της υγείας του πληθυσμού. Η ολοκληρωμένη προστασία της Δημόσιας Υγείας προϋποθέτει τη συστηματική εκτίμηση και τον έλεγχο (με στόχο βέβαια την ανάλογη αναπροσαρμογή τους) των συνθηκών διαβίωσης, εργασίας, εκπαίδευσης, αναψυχής, μετακίνησης, παραγωγής - μεταφοράς - διάθεσης προϊόντων και τροφίμων κ.ά. με σκοπό την ανεύρεση των κινδύνων για την υγεία και την εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων προστασίας. Συνδέεται, δηλαδή, με εκείνο το έργο που απαιτείται για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος διαμόρφωσης ενός προβλήματος υγείας, ενός ιού, μιας επιδημίας κτλ. Συνδέεται επίσης με τους μισθούς, το λαϊκό εισόδημα κλπ. Για παράδειγμα όταν θερίζει η φτώχεια ούτε τα σπίτια των φτωχών, ούτε η διατροφή τούς εξασφαλίζουν υγιεινή ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι επανεμφανίζονται ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί, π.χ. φυματίωση, και σχετίζονται άμεσα με τις συνθήκες και το επίπεδο διαβίωσης.
Στην Ελλάδα, οι υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας είναι γυμνές απ' το αναγκαίο προσωπικό. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία του υπουργείου Υγείας όπως καταγράφηκαν το Δεκέμβρη του 2008: «Στη Γενική Διεύθυνση Υγείας και στις πέντε διευθύνσεις που υπάγονται σε αυτή, υπηρετούν μόνο 14 γιατροί Δημόσιας Υγείας, δύο επισκέπτες υγείας και μόλις εφτά επόπτες Δημόσιας Υγείας. Σε όλη τη χώρα υπηρετούν μόλις 338 επόπτες Δημόσιας Υγείας, που αποτελούν μόλις το 50% των προβλεπόμενων θέσεων. Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στους επισκέπτες υγείας, καθώς σε όλη τη χώρα υπηρετούν μόνο 73! Στις περιφερειακές υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας γιατροί υπηρετούν μόνο σε 5 από τις 13 περιφέρειες. Σε όλες τις περιφερειακές υπηρεσίες δεν υπηρετεί κανένας επόπτης δημόσιας υγείας, επισκέπτης υγείας, υγιεινολόγος μηχανικός, κτηνίατρος ή άλλο επάγγελμα Δημόσιας Υγείας. Από τις 55 νομαρχιακές Διευθύνσεις Υγιεινής, οι 33 δε διαθέτουν κανένα γιατρό Δημόσιας Υγείας και εξυπηρετούνται από κάποιο αποσπασμένο γιατρό του ΕΣΥ και αγροτικό γιατρό».
Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας δεν έχει το κράτος, αλλά οργάνωσε κατασταλτικούς μηχανισμούς κατά των καπνιστών.
Το κόστος...
Τώρα, θα πει κανείς γιατί τέτοια σπουδή από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου ενάντια στο κάπνισμα και τους καπνιστές; Γιατί το εντοπίζουν ως το μέγιστο πρόβλημα για την υγεία των εργατών και των φτωχών; Γιατί όλη αυτή η προπαγανδιστική αντικαπνιστική εκστρατεία που, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι η υγεία των ανθρώπων του μόχθου κρίνεται αποκλειστικά από το κάπνισμα; Που αν κόψουμε το τσιγάρο θα ζήσουμε όλοι πολλά πολλά χρόνια;...
Θα θυμίσουμε μια παρέμβαση του Παναγιώτη Μπεχράκη, καθηγητή Πνευμονολογίας, που συμμετείχε ενεργά στην αντικαπνιστική εκστρατεία της κυβέρνησης της ΝΔ. Είπε, λοιπόν, τα εξής: «Αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε έτσι όπως καπνίζαμε, έχουμε υποθηκεύσει την υγεία μας για καμιά δυο δεκαετίες ακόμη και έχουμε υποθηκεύσει και την οικονομία, διότι το κόστος από τη νοσηρότητα που θα προκύψει από το υπερβολικό κάπνισμα, είναι τόσο δυσβάστακτο που ακόμη και τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να ζήσουν» (ΝΕΑ 8/7/2009). Το κόστος για την οικονομία, λοιπόν... Ετσι αντιμετωπίζεται η υγεία. Ως κόστος για την οικονομία. Γιατί πράγματι τα αντικαπνιστικά μέτρα δεν έχουν στόχο να πείσουν για την αναγκαιότητα, από επιστημονική άποψη, να σταματήσουμε το κάπνισμα, αν και αυτό είναι σωστό για την υγεία. Αλλά οι καπιταλιστές σκέφτονται την οικονομία τους, το κόστος κλπ. Για παράδειγμα ένας θάνατος από εργατικό ατύχημα τους «κοστίζει πολύ λιγότερο ως αποζημίωση από το να εφαρμόσουν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Το κόστος λοιπόν. Μετράνε τη ζωή με χρήμα, με κόστος. Και εδώ η επιστήμη γίνεται και της αγοράς. Αλλά η αγορά υποτάσσει την επιστήμη και όσους επιστήμονες μετρούν την επιστήμη με όρους αγοράς, στους νόμους της, και υπονομεύει το ρόλο που πρέπει να έχει, δηλαδή να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο λαό. Και όχι στην οικονομία της αγοράς.
Μήπως υπάρχει άλλη στόχευση με βάση τα μέτρα των αστών; Η πολιτική τους, από τον κουρνιαχτό των άγριων αντιλαϊκών μέτρων των μνημονίων, που «σκοτώνουν» τη ζωή των εργατών και ιδιαίτερα στην υγεία και την ασφάλιση, απαιτεί και πρόσθετες παρεμβάσεις χειραγώγησης. Είναι διακηρυγμένος στόχος και επιβάλλεται με διάφορους τρόπους, η εξατομίκευση της ευθύνης για την υγεία και την ασφάλιση και είναι συνακόλουθο της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησής τους. Ηδη, στα επαγγελματικά Ταμεία (ΗΠΑ - Αγγλία), οι γιατροί το πρώτο που τονίζουν στους καπνιστές ασθενείς, προκειμένου να γλιτώνουν, κράτος και εργοδοσία, από το λεγόμενο κόστος της υγείας των λαϊκών ανθρώπων, είναι η ευθύνη του καπνίσματος στην εκδήλωση της ασθένειας. Και η μόνιμη επωδός είναι: Φύγε, κόψε το κάπνισμα, και μετά έλα για θεραπεία. Η ευθύνη είναι ατομική για την υγεία. Τώρα, αν δουλεύει σε συνθήκες που του σακατεύουν τα πνευμόνια, (χημικές βιομηχανίες, χαλυβουργίες, αμμοβολή κ.λπ.), αυτό δεν τους ενδιαφέρει. Εξάλλου, δεν αναγνωρίζονται επαγγελματικές ασθένειες. Αν το μεροκάματο σε αναγκάζει να ζεις σε σπίτι υποβαθμισμένο, με κακής ποιότητας διατροφή, με μολυσμένο νερό, (ας θυμηθούμε π.χ. τα Οινόφυτα και το γεγονός ότι οι βιομηχανίες ρίχνουν καρκινογόνα απόβλητα στο νερό, πληρώνοντας απλά ένα χρηματικό πρόστιμο), σε συνθήκες ασφυξίας από την ατμοσφαιρική ρύπανση των βιομηχανιών (όπως π.χ. στο Θριάσιο), άθλιες δηλαδή, αυτά για τους αστούς με τις βίλες στα δάση εντός και εκτός Ελλάδας είναι άγνωστες λέξεις. Αυτό το ιδεολόγημα περί «ατομικής ευθύνης» για τη ζωή και την υγεία των εργατών, που την καθορίζουν αποκλειστικά οι καπιταλιστές, είναι το επικίνδυνο δηλητήριο για τον αργό θάνατο των φτωχών. Αλλωστε και στη διατροφή ρίχνουν στην αγορά μεταλλαγμένα προϊόντα που προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες και μετά σου λένε «ατομική ευθύνη». Στην ατομική ευθύνη πάνε να ρίξουν και την υπόθεση προστασίας της υγείας των ανθρώπων του μόχθου. Για να απαλλάσσεται η ταξική κοινωνία της εκμετάλλευσης, δηλαδή οι καπιταλιστές και το κράτος τους, από την υποχρέωση της προστασίας της ζωής του λαού. Και πάνε με μέτρα καταστολής. Οταν πρωταρχικό ζήτημα είναι η πρόληψη για την προαγωγή της ζωής και της υγείας των ανθρώπων που είναι ανύπαρκτη και έξω από τους προσανατολισμούς της αστικής πολιτικής. Βλέπετε αυτή έχει κόστος για την καπιταλιστική οικονομία.
Αναλώσιμο η ζωή του λαού, κέρδη για τα μονοπώλια
Υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, ιατρικές μέθοδες, με το αζημίωτο φυσικά, αλλά και φάρμακα, για το κόψιμο του τσιγάρου, αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενώ μπορεί να δημιουργούν και παρενέργειες που προκαλούν χρόνιες ζημιές στον ανθρώπινο οργανισμό. Γιατί κάποια απ' αυτά τα φάρμακα για το κόψιμο του καπνίσματος εμπεριέχουν ουσία που, σύμφωνα με γιατρούς, οδηγεί σε κατάθλιψη. Τι ισχύει; Μήπως τα μονοπώλια των φαρμάκων βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν σε βάρος της υγείας των ανθρώπων, στο όνομα της προστασίας της; Δε θα 'ναι και πρώτη φορά που το κάνουν. Μήπως, λοιπόν, δημιουργήσουν άλλες εξαρτήσεις από γιατρούς και φάρμακα;
Και ποιος κερδίζει από τη θεραπεία και τα φάρμακα αν όχι ο εμπορευματοποιημένος τομέας Υγείας και οι φαρμακοβιομηχανίες; Γιατί καθένας που θέλει να κόψει το κάπνισμα, είτε γιατί το αποφάσισε είτε γιατί τον πνίγουν με τα κατασταλτικά μέτρα ενάντιά του, μπορεί να προσφύγει σ' αυτό το βοηθητικό μέτρο. Αλλωστε, το προπαγανδίζουν και τα ίδια τα πακέτα των τσιγάρων. Και μιας και το λένε τα πακέτα των τσιγάρων, μήπως οι καπνοβιομηχανίες έχουν κάνει κολεγιά με τις φαρμακοβιομηχανίες;
Μήπως, λοιπόν, δεν είναι και τόσο αθώα όλη αυτή η ιστορία αλλά ανοίγεται μια νέα επιχείρηση κερδοφορίας των μονοπωλίων στο όνομα της προστασίας της υγείας;
Τούτη δω η υπόθεση μυρίζει εμπόριο κάλπικων ελπίδων για δήθεν βελτίωση της ζωής. Γιατί θα ήταν εύκολο πράγμα να ζήσουμε καλύτερα, αν τα πάντα εξαρτιόνταν από το τσιγάρο. Αλλά στην Ελλάδα Δημόσια Υγεία δεν υπάρχει. Οι αστοί εφαρμόζουν με καταστολή των καπνιστών τα αντικαπνιστικά μέτρα στο όνομα της Δημόσιας Υγείας, δείχνοντας τάχα ευαισθησία, αλλά είναι αναίσθητοι για την υγεία και ασφάλεια στους τόπους δουλειάς. Χιλιάδες εργαζόμενοι αποκτούν επαγγελματικές ασθένειες, αλλά γι' αυτό «αγρόν ηγόρασαν». Χιλιάδες δολοφονούνται στους τόπους δουλειάς από την εγκληματική εργοδοτική δράση, αλλά γι' αυτούς η ζωή λογαριάζεται σαν αναλώσιμο υλικό στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Καταργούν σχεδόν το θεσμό των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Στα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, στο σακάτεμα και το θάνατο των εργατών στα κάτεργά τους, οι «εγκληματίες», εργοδότες και οι πολιτικοί τους, είναι εκ προμελέτης. Εδώ η υγεία πάει στον παράδεισο. Εδώ οι κυβερνήσεις δε μιλούν για κόστος στην οικονομία. Εδώ η ζωή των εργατών είναι αναλώσιμο. Και το σακάτεμά της. Αντε το πολύ, αν κάποιος αποκτήσει «ανήκεστον βλάβην υγείας», (άσε που σπάνια γνωματεύουν τέτοιες), να πάρει ένα επίδομα πρόνοιας και να πάει στα αζήτητα. Αλλά και οι καθημερινές συνθήκες της ανασφάλειας σε συνθήκες κρίσης για το αύριο σε σχέση με το μεροκάματο που και μειώνεται και δεν είναι σίγουρο, την Κοινωνική Ασφάλιση και τη σύνταξη που τσακίζονται, το μέλλον των παιδιών στη μόρφωση και τη δουλειά που είναι σε τούνελ δίχως φως, όλα αυτά τσακίζουν τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων του μόχθου. Τους κόβουν χρόνια για να αυγαταίνει το κέρδος. Το ίδιο και με τις σάπιες αξίες της ναρκω-κουλτούρας και της εφήμερης φυγής από τη ζωή της βάρβαρης πραγματικότητας, που πλασάρουν με είδωλα και πρότυπα από την εικόνα του πλουτισμού των αστών και των γιάπιδών τους, πλουτισμού μέσω της κλοπής του μόχθου των εργαζομένων. Και εδώ κυβερνήσεις, υπουργοί και άλλοι όψιμοι θιασώτες της προάσπισης της υγείας μας, κερνούν αρειμανίως το θάνατο, αργό ή γρήγορο δεν έχει σημασία. Αυτή είναι η ηθική τους. Με ή χωρίς τσιγάρο. Αλλωστε, γι' αυτούς η υπερδιέγερσή τους για να ρολάρει η εκμετάλλευση είναι το παν. Και το φροντίζουν με άλλα μέσα. Που ακόμη και αν τα κρύβουν είναι τόσο φανερά, που σαρώνουν την υποκρισία τους, για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων του μόχθου.
Και όπως λέει η λαϊκή μούσα, «η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω και όμως το φουμάρω». Αυτοί που παίρνουν τα αντικαπνιστικά μέτρα ως το άπαν της ζωής μας, μας κάνουν τη ζωή τσιγάρο που δεν το γουστάρουμε. Και εδώ ο λόγος πλέον ανήκει σε μας. Ναι, να το κόψουμε, αλλά να παλέψουμε πρωταρχικά για να καθορίζουμε εμείς τη ζωή μας. Καταργώντας τους αστούς οριστικά.
Να λοιπόν που η κυβέρνηση ταυτίζει το κυνήγι των καπνιστών με τη Δημόσια Υγεία. Σπουδαίο εφεύρημα για να γεμίζουν τα ταμεία του κράτους από τα πρόστιμα. Γιατί αν πράγματι η κυβέρνηση και αυτή και η προηγούμενη ήθελαν να αντιμετωπίσουν την υγεία των ανθρώπων σχετικά με τη βλάβη από το κάπνισμα, άλλα μέτρα έπρεπε και μπορούσαν να πάρουν. Πράγματι το κάπνισμα έχει σχέση με τη Δημόσια Υγεία, αλλά και την ατομική των ανθρώπων, μόνο που γι' αυτά κάνουν πως ενδιαφέρονται, αλλά δε δίνουν δεκάρα τσακιστή. Αλλωστε η «ιστορία του καπνίσματος» έχει εκτός των άλλων και άμεση σχέση με τον τρόπο και τις συνθήκες ζωής. Εχει ετοιμάσει λοιπόν ελεγκτικούς και άλλους μηχανισμούς για τα πρόστιμα, αλλά μέτρα για τη Δημόσια Υγεία δεν παίρνει.
Για παράδειγμα, ο ιός του Δυτικού Νείλου εκδηλώθηκε φέτος - και έχει θανατηφόρες συνέπειες - χρονιά που ο προϋπολογισμός για τις κωνωποκτονίες μειώθηκε κατά 50%. Και μάλιστα σε περιοχές που υπάρχουν ορυζώνες, λίμνες, ποτάμια, στάσιμα νερά, αυλάκια, για την άρδευση των καλλιεργειών, με αποτέλεσμα οι κωνωποκτονίες να είναι απαραίτητες για να προληφθεί η ανάπτυξη των κουνουπιών και τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται. Ενώ όμως υπάρχουν και πρόσθετοι λόγοι για να αυξηθούν οι κωνωποκτονίες (π.χ. οι υψηλές θερμοκρασίες) αυτές αποφασίστηκε φέτος να μειωθούν
Τι είναι Δημόσια Υγεία;
Ας μείνουμε, λοιπόν, στη Δημόσια Υγεία. Περιλαμβάνει το σύνολο των δραστηριοτήτων και υποδομών ενός κράτους που αποσκοπούν στη διασφάλιση ασφαλών και υγιεινών συνθηκών εργασίας, διαβίωσης και αναψυχής, καθαρού περιβάλλοντος, ασφάλειας και ποιότητας στα είδη διατροφής, εντοπισμό και έλεγχο των κινδύνων για την υγεία, παρακολούθηση της υγείας του πληθυσμού. Η ολοκληρωμένη προστασία της Δημόσιας Υγείας προϋποθέτει τη συστηματική εκτίμηση και τον έλεγχο (με στόχο βέβαια την ανάλογη αναπροσαρμογή τους) των συνθηκών διαβίωσης, εργασίας, εκπαίδευσης, αναψυχής, μετακίνησης, παραγωγής - μεταφοράς - διάθεσης προϊόντων και τροφίμων κ.ά. με σκοπό την ανεύρεση των κινδύνων για την υγεία και την εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων προστασίας. Συνδέεται, δηλαδή, με εκείνο το έργο που απαιτείται για να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος διαμόρφωσης ενός προβλήματος υγείας, ενός ιού, μιας επιδημίας κτλ. Συνδέεται επίσης με τους μισθούς, το λαϊκό εισόδημα κλπ. Για παράδειγμα όταν θερίζει η φτώχεια ούτε τα σπίτια των φτωχών, ούτε η διατροφή τούς εξασφαλίζουν υγιεινή ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι επανεμφανίζονται ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί, π.χ. φυματίωση, και σχετίζονται άμεσα με τις συνθήκες και το επίπεδο διαβίωσης.
Στην Ελλάδα, οι υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας είναι γυμνές απ' το αναγκαίο προσωπικό. Ενδεικτικά είναι τα στοιχεία του υπουργείου Υγείας όπως καταγράφηκαν το Δεκέμβρη του 2008: «Στη Γενική Διεύθυνση Υγείας και στις πέντε διευθύνσεις που υπάγονται σε αυτή, υπηρετούν μόνο 14 γιατροί Δημόσιας Υγείας, δύο επισκέπτες υγείας και μόλις εφτά επόπτες Δημόσιας Υγείας. Σε όλη τη χώρα υπηρετούν μόλις 338 επόπτες Δημόσιας Υγείας, που αποτελούν μόλις το 50% των προβλεπόμενων θέσεων. Ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση στους επισκέπτες υγείας, καθώς σε όλη τη χώρα υπηρετούν μόνο 73! Στις περιφερειακές υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας γιατροί υπηρετούν μόνο σε 5 από τις 13 περιφέρειες. Σε όλες τις περιφερειακές υπηρεσίες δεν υπηρετεί κανένας επόπτης δημόσιας υγείας, επισκέπτης υγείας, υγιεινολόγος μηχανικός, κτηνίατρος ή άλλο επάγγελμα Δημόσιας Υγείας. Από τις 55 νομαρχιακές Διευθύνσεις Υγιεινής, οι 33 δε διαθέτουν κανένα γιατρό Δημόσιας Υγείας και εξυπηρετούνται από κάποιο αποσπασμένο γιατρό του ΕΣΥ και αγροτικό γιατρό».
Υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας δεν έχει το κράτος, αλλά οργάνωσε κατασταλτικούς μηχανισμούς κατά των καπνιστών.
Το κόστος...
Τώρα, θα πει κανείς γιατί τέτοια σπουδή από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου ενάντια στο κάπνισμα και τους καπνιστές; Γιατί το εντοπίζουν ως το μέγιστο πρόβλημα για την υγεία των εργατών και των φτωχών; Γιατί όλη αυτή η προπαγανδιστική αντικαπνιστική εκστρατεία που, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι η υγεία των ανθρώπων του μόχθου κρίνεται αποκλειστικά από το κάπνισμα; Που αν κόψουμε το τσιγάρο θα ζήσουμε όλοι πολλά πολλά χρόνια;...
Θα θυμίσουμε μια παρέμβαση του Παναγιώτη Μπεχράκη, καθηγητή Πνευμονολογίας, που συμμετείχε ενεργά στην αντικαπνιστική εκστρατεία της κυβέρνησης της ΝΔ. Είπε, λοιπόν, τα εξής: «Αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε έτσι όπως καπνίζαμε, έχουμε υποθηκεύσει την υγεία μας για καμιά δυο δεκαετίες ακόμη και έχουμε υποθηκεύσει και την οικονομία, διότι το κόστος από τη νοσηρότητα που θα προκύψει από το υπερβολικό κάπνισμα, είναι τόσο δυσβάστακτο που ακόμη και τα παιδιά μας δεν θα μπορούν να ζήσουν» (ΝΕΑ 8/7/2009). Το κόστος για την οικονομία, λοιπόν... Ετσι αντιμετωπίζεται η υγεία. Ως κόστος για την οικονομία. Γιατί πράγματι τα αντικαπνιστικά μέτρα δεν έχουν στόχο να πείσουν για την αναγκαιότητα, από επιστημονική άποψη, να σταματήσουμε το κάπνισμα, αν και αυτό είναι σωστό για την υγεία. Αλλά οι καπιταλιστές σκέφτονται την οικονομία τους, το κόστος κλπ. Για παράδειγμα ένας θάνατος από εργατικό ατύχημα τους «κοστίζει πολύ λιγότερο ως αποζημίωση από το να εφαρμόσουν μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Το κόστος λοιπόν. Μετράνε τη ζωή με χρήμα, με κόστος. Και εδώ η επιστήμη γίνεται και της αγοράς. Αλλά η αγορά υποτάσσει την επιστήμη και όσους επιστήμονες μετρούν την επιστήμη με όρους αγοράς, στους νόμους της, και υπονομεύει το ρόλο που πρέπει να έχει, δηλαδή να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο λαό. Και όχι στην οικονομία της αγοράς.
Μήπως υπάρχει άλλη στόχευση με βάση τα μέτρα των αστών; Η πολιτική τους, από τον κουρνιαχτό των άγριων αντιλαϊκών μέτρων των μνημονίων, που «σκοτώνουν» τη ζωή των εργατών και ιδιαίτερα στην υγεία και την ασφάλιση, απαιτεί και πρόσθετες παρεμβάσεις χειραγώγησης. Είναι διακηρυγμένος στόχος και επιβάλλεται με διάφορους τρόπους, η εξατομίκευση της ευθύνης για την υγεία και την ασφάλιση και είναι συνακόλουθο της εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησής τους. Ηδη, στα επαγγελματικά Ταμεία (ΗΠΑ - Αγγλία), οι γιατροί το πρώτο που τονίζουν στους καπνιστές ασθενείς, προκειμένου να γλιτώνουν, κράτος και εργοδοσία, από το λεγόμενο κόστος της υγείας των λαϊκών ανθρώπων, είναι η ευθύνη του καπνίσματος στην εκδήλωση της ασθένειας. Και η μόνιμη επωδός είναι: Φύγε, κόψε το κάπνισμα, και μετά έλα για θεραπεία. Η ευθύνη είναι ατομική για την υγεία. Τώρα, αν δουλεύει σε συνθήκες που του σακατεύουν τα πνευμόνια, (χημικές βιομηχανίες, χαλυβουργίες, αμμοβολή κ.λπ.), αυτό δεν τους ενδιαφέρει. Εξάλλου, δεν αναγνωρίζονται επαγγελματικές ασθένειες. Αν το μεροκάματο σε αναγκάζει να ζεις σε σπίτι υποβαθμισμένο, με κακής ποιότητας διατροφή, με μολυσμένο νερό, (ας θυμηθούμε π.χ. τα Οινόφυτα και το γεγονός ότι οι βιομηχανίες ρίχνουν καρκινογόνα απόβλητα στο νερό, πληρώνοντας απλά ένα χρηματικό πρόστιμο), σε συνθήκες ασφυξίας από την ατμοσφαιρική ρύπανση των βιομηχανιών (όπως π.χ. στο Θριάσιο), άθλιες δηλαδή, αυτά για τους αστούς με τις βίλες στα δάση εντός και εκτός Ελλάδας είναι άγνωστες λέξεις. Αυτό το ιδεολόγημα περί «ατομικής ευθύνης» για τη ζωή και την υγεία των εργατών, που την καθορίζουν αποκλειστικά οι καπιταλιστές, είναι το επικίνδυνο δηλητήριο για τον αργό θάνατο των φτωχών. Αλλωστε και στη διατροφή ρίχνουν στην αγορά μεταλλαγμένα προϊόντα που προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες και μετά σου λένε «ατομική ευθύνη». Στην ατομική ευθύνη πάνε να ρίξουν και την υπόθεση προστασίας της υγείας των ανθρώπων του μόχθου. Για να απαλλάσσεται η ταξική κοινωνία της εκμετάλλευσης, δηλαδή οι καπιταλιστές και το κράτος τους, από την υποχρέωση της προστασίας της ζωής του λαού. Και πάνε με μέτρα καταστολής. Οταν πρωταρχικό ζήτημα είναι η πρόληψη για την προαγωγή της ζωής και της υγείας των ανθρώπων που είναι ανύπαρκτη και έξω από τους προσανατολισμούς της αστικής πολιτικής. Βλέπετε αυτή έχει κόστος για την καπιταλιστική οικονομία.
Αναλώσιμο η ζωή του λαού, κέρδη για τα μονοπώλια
Υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα, ιατρικές μέθοδες, με το αζημίωτο φυσικά, αλλά και φάρμακα, για το κόψιμο του τσιγάρου, αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενώ μπορεί να δημιουργούν και παρενέργειες που προκαλούν χρόνιες ζημιές στον ανθρώπινο οργανισμό. Γιατί κάποια απ' αυτά τα φάρμακα για το κόψιμο του καπνίσματος εμπεριέχουν ουσία που, σύμφωνα με γιατρούς, οδηγεί σε κατάθλιψη. Τι ισχύει; Μήπως τα μονοπώλια των φαρμάκων βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν σε βάρος της υγείας των ανθρώπων, στο όνομα της προστασίας της; Δε θα 'ναι και πρώτη φορά που το κάνουν. Μήπως, λοιπόν, δημιουργήσουν άλλες εξαρτήσεις από γιατρούς και φάρμακα;
Και ποιος κερδίζει από τη θεραπεία και τα φάρμακα αν όχι ο εμπορευματοποιημένος τομέας Υγείας και οι φαρμακοβιομηχανίες; Γιατί καθένας που θέλει να κόψει το κάπνισμα, είτε γιατί το αποφάσισε είτε γιατί τον πνίγουν με τα κατασταλτικά μέτρα ενάντιά του, μπορεί να προσφύγει σ' αυτό το βοηθητικό μέτρο. Αλλωστε, το προπαγανδίζουν και τα ίδια τα πακέτα των τσιγάρων. Και μιας και το λένε τα πακέτα των τσιγάρων, μήπως οι καπνοβιομηχανίες έχουν κάνει κολεγιά με τις φαρμακοβιομηχανίες;
Μήπως, λοιπόν, δεν είναι και τόσο αθώα όλη αυτή η ιστορία αλλά ανοίγεται μια νέα επιχείρηση κερδοφορίας των μονοπωλίων στο όνομα της προστασίας της υγείας;
Τούτη δω η υπόθεση μυρίζει εμπόριο κάλπικων ελπίδων για δήθεν βελτίωση της ζωής. Γιατί θα ήταν εύκολο πράγμα να ζήσουμε καλύτερα, αν τα πάντα εξαρτιόνταν από το τσιγάρο. Αλλά στην Ελλάδα Δημόσια Υγεία δεν υπάρχει. Οι αστοί εφαρμόζουν με καταστολή των καπνιστών τα αντικαπνιστικά μέτρα στο όνομα της Δημόσιας Υγείας, δείχνοντας τάχα ευαισθησία, αλλά είναι αναίσθητοι για την υγεία και ασφάλεια στους τόπους δουλειάς. Χιλιάδες εργαζόμενοι αποκτούν επαγγελματικές ασθένειες, αλλά γι' αυτό «αγρόν ηγόρασαν». Χιλιάδες δολοφονούνται στους τόπους δουλειάς από την εγκληματική εργοδοτική δράση, αλλά γι' αυτούς η ζωή λογαριάζεται σαν αναλώσιμο υλικό στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Καταργούν σχεδόν το θεσμό των Βαρέων και Ανθυγιεινών. Στα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, στο σακάτεμα και το θάνατο των εργατών στα κάτεργά τους, οι «εγκληματίες», εργοδότες και οι πολιτικοί τους, είναι εκ προμελέτης. Εδώ η υγεία πάει στον παράδεισο. Εδώ οι κυβερνήσεις δε μιλούν για κόστος στην οικονομία. Εδώ η ζωή των εργατών είναι αναλώσιμο. Και το σακάτεμά της. Αντε το πολύ, αν κάποιος αποκτήσει «ανήκεστον βλάβην υγείας», (άσε που σπάνια γνωματεύουν τέτοιες), να πάρει ένα επίδομα πρόνοιας και να πάει στα αζήτητα. Αλλά και οι καθημερινές συνθήκες της ανασφάλειας σε συνθήκες κρίσης για το αύριο σε σχέση με το μεροκάματο που και μειώνεται και δεν είναι σίγουρο, την Κοινωνική Ασφάλιση και τη σύνταξη που τσακίζονται, το μέλλον των παιδιών στη μόρφωση και τη δουλειά που είναι σε τούνελ δίχως φως, όλα αυτά τσακίζουν τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων του μόχθου. Τους κόβουν χρόνια για να αυγαταίνει το κέρδος. Το ίδιο και με τις σάπιες αξίες της ναρκω-κουλτούρας και της εφήμερης φυγής από τη ζωή της βάρβαρης πραγματικότητας, που πλασάρουν με είδωλα και πρότυπα από την εικόνα του πλουτισμού των αστών και των γιάπιδών τους, πλουτισμού μέσω της κλοπής του μόχθου των εργαζομένων. Και εδώ κυβερνήσεις, υπουργοί και άλλοι όψιμοι θιασώτες της προάσπισης της υγείας μας, κερνούν αρειμανίως το θάνατο, αργό ή γρήγορο δεν έχει σημασία. Αυτή είναι η ηθική τους. Με ή χωρίς τσιγάρο. Αλλωστε, γι' αυτούς η υπερδιέγερσή τους για να ρολάρει η εκμετάλλευση είναι το παν. Και το φροντίζουν με άλλα μέσα. Που ακόμη και αν τα κρύβουν είναι τόσο φανερά, που σαρώνουν την υποκρισία τους, για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων του μόχθου.
Και όπως λέει η λαϊκή μούσα, «η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρω και όμως το φουμάρω». Αυτοί που παίρνουν τα αντικαπνιστικά μέτρα ως το άπαν της ζωής μας, μας κάνουν τη ζωή τσιγάρο που δεν το γουστάρουμε. Και εδώ ο λόγος πλέον ανήκει σε μας. Ναι, να το κόψουμε, αλλά να παλέψουμε πρωταρχικά για να καθορίζουμε εμείς τη ζωή μας. Καταργώντας τους αστούς οριστικά.
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Το βατερλό του κ. Τσίπρα και η απόγνωση των στρατηγών του
«Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος αδιεξόδου» γράφεται εδώ και δύο μήνες στην Κουμουνδούρου, με το βλέμμα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου, επιμένουν στελέχη του ΣΥΝ που εκτιμούν ότι η ηγεσία τους έβαλε «το κάρο μπροστά από το άλογο». Η γκρίνια τους για τους επικοινωνιακούς χειρισμούς του επιτελείου του προέδρου του ΣΥΝ κ. Αλ. Τσίπρα , με την ονοματολογία υποψηφίων για την περιφέρεια Αττικής που πηγαινοέρχονται στην επικαιρότητα προτού «κλειδώσουν», διασταυρώνεται με τη δυσαρέσκεια στελεχών από άλλες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για την επιλογή της ηγετικής ομάδας να επενδύσει σε στελέχη που κινούνται απέναντι στο μνημόνιο.
Από την άλλη πλευρά, οι κλεφτές ματιές στον Κουβέλη και στο ΠαΣοΚ για τη χάραξη της στρατηγικής του, οδήγησαν τον κ. Αλ. Τσίπρα και τους «στρατηγούς» του σε διαδοχικά λάθη και εσφαλμένες κινήσεις που τον ανάγκασαν να μετατραπεί σε «ουρά των εξελίξεων».
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΣΥΝ εκτιμούν ότι οι παλινωδίες στην τακτική της Κουμουνδούρου είναι η γραμμή άμυνας του επιτελείου του κ. Τσίπρα στο ενδεχόμενο «βατερλό» που θα μπορούσε να σημάνει η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου, με δεδομένη την άρνηση του ΣΥΝ να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου ο κ. Αλ. Αλαβάνος . «Το ζήτημα είναι ποιος θα πάρει την ευθύνη για εξελίξεις που μπορεί να εμπεριέχουν όχι απλώς δύο ψηφοδέλτια, αλλά και διάσπαση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ.Εκεί παίζεται το παιχνίδι» έλεγε στέλεχος του ΣΥΝ. Ο κ. Τσίπρας πάντως έχει επιλέξει να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας εναλλακτικές προτάσεις, ώστε να μην κατηγορηθεί για μονοδιάστατη εμμονή. Εξ ου και η υιοθέτηση της πρότασης που έγινε από το «Αριστερό Ρεύμα» στην τελευταία Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ για την επιλογή Γλέζου ως επικεφαλής στην Περιφέρεια Αττικής, με αντιπεριφερειάρχες «όλους τους κορυφαίους»- κκ. Τσίπρας, Αλαβάνος, Μητρόπουλος.
Η επιμονή στην ονοματολογία προτού εκφραστεί η «ανταρσία» των διαφωνούντων του ΠαΣοΚ, αλλά και η διαρροή για «βαριά σαν ιστορία» ονόματα, όπως αυτό του Γλέζου, προτού σιγουρευτεί η αποδοχή της πρότασης, αποτελεί, σύμφωνα με στελέχη της Κουμουνδούρου, «επανάληψη μιας τακτικής που επικρίθηκε, μια και επαναλήφθηκε πολλές φορές αυτό το καλοκαίρι, αλλά και μαζί είναι το τελευταίο χαρτί μιας παρτίδας που ξεκίνησε χωρίς σίγουρα πολιτικά φύλλα». Μακρύς ο προηγούμενος κατάλογος ονοματολογίας της Κουμουνδούρου με αρνήσεις για υποψηφιότητα: Σοφία Σακοράφα, Σπ. Παπασπύρος, Δ. Τσακνής...
Πέντε πρόσωπα δίπλα στον κ. Τσίπρα έχουν κληθεί να οργανώσουν το πολιτικό σχέδιο που έχει χαράξει με βάση τις αποφάσεις του συνεδρίου του ο ΣΥΝ, αλλά και να υλοποιήσουν την επικοινωνιακή πολιτική. Η ηγεσία της Κουμουνδούρου πιστεύει ότι αξίζει να υπάρξει «αγώνας μέχρι τέλους» στην προσπάθεια για τη συνάντηση των αριστερών δυνάμεων με τον «αντιμνημονιακό» σοσιαλιστικό χώρο, ιδίως στην Περιφέρεια Αττικής, τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, που θα μπορούσε να δημιουργήσει «πολιτικό σεισμό» αν έχανε εκεί το ΠαΣοΚ από ένα μέτωπο δυνάμεων που απορρίπτουν τα κυβερνητικά μέτρα... Η πεντάδα είναι ο κ. Ν. Βούτσης (μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού), ο Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ κ. Δ.Βίτσας, ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Π.Σκουρλέτης, ο υπεύθυνος του τμήματος Αυτοδιοίκησης κ. Αλ. Φλαμπουράρης και ο διευθυντής του γραφείου του κ. Τσίπρα Ν. Παππάς.
Από την άλλη πλευρά, οι κλεφτές ματιές στον Κουβέλη και στο ΠαΣοΚ για τη χάραξη της στρατηγικής του, οδήγησαν τον κ. Αλ. Τσίπρα και τους «στρατηγούς» του σε διαδοχικά λάθη και εσφαλμένες κινήσεις που τον ανάγκασαν να μετατραπεί σε «ουρά των εξελίξεων».
Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΣΥΝ εκτιμούν ότι οι παλινωδίες στην τακτική της Κουμουνδούρου είναι η γραμμή άμυνας του επιτελείου του κ. Τσίπρα στο ενδεχόμενο «βατερλό» που θα μπορούσε να σημάνει η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου, με δεδομένη την άρνηση του ΣΥΝ να είναι επικεφαλής του ψηφοδελτίου ο κ. Αλ. Αλαβάνος . «Το ζήτημα είναι ποιος θα πάρει την ευθύνη για εξελίξεις που μπορεί να εμπεριέχουν όχι απλώς δύο ψηφοδέλτια, αλλά και διάσπαση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ.Εκεί παίζεται το παιχνίδι» έλεγε στέλεχος του ΣΥΝ. Ο κ. Τσίπρας πάντως έχει επιλέξει να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έχοντας εναλλακτικές προτάσεις, ώστε να μην κατηγορηθεί για μονοδιάστατη εμμονή. Εξ ου και η υιοθέτηση της πρότασης που έγινε από το «Αριστερό Ρεύμα» στην τελευταία Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝ για την επιλογή Γλέζου ως επικεφαλής στην Περιφέρεια Αττικής, με αντιπεριφερειάρχες «όλους τους κορυφαίους»- κκ. Τσίπρας, Αλαβάνος, Μητρόπουλος.
Η επιμονή στην ονοματολογία προτού εκφραστεί η «ανταρσία» των διαφωνούντων του ΠαΣοΚ, αλλά και η διαρροή για «βαριά σαν ιστορία» ονόματα, όπως αυτό του Γλέζου, προτού σιγουρευτεί η αποδοχή της πρότασης, αποτελεί, σύμφωνα με στελέχη της Κουμουνδούρου, «επανάληψη μιας τακτικής που επικρίθηκε, μια και επαναλήφθηκε πολλές φορές αυτό το καλοκαίρι, αλλά και μαζί είναι το τελευταίο χαρτί μιας παρτίδας που ξεκίνησε χωρίς σίγουρα πολιτικά φύλλα». Μακρύς ο προηγούμενος κατάλογος ονοματολογίας της Κουμουνδούρου με αρνήσεις για υποψηφιότητα: Σοφία Σακοράφα, Σπ. Παπασπύρος, Δ. Τσακνής...
Πέντε πρόσωπα δίπλα στον κ. Τσίπρα έχουν κληθεί να οργανώσουν το πολιτικό σχέδιο που έχει χαράξει με βάση τις αποφάσεις του συνεδρίου του ο ΣΥΝ, αλλά και να υλοποιήσουν την επικοινωνιακή πολιτική. Η ηγεσία της Κουμουνδούρου πιστεύει ότι αξίζει να υπάρξει «αγώνας μέχρι τέλους» στην προσπάθεια για τη συνάντηση των αριστερών δυνάμεων με τον «αντιμνημονιακό» σοσιαλιστικό χώρο, ιδίως στην Περιφέρεια Αττικής, τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, που θα μπορούσε να δημιουργήσει «πολιτικό σεισμό» αν έχανε εκεί το ΠαΣοΚ από ένα μέτωπο δυνάμεων που απορρίπτουν τα κυβερνητικά μέτρα... Η πεντάδα είναι ο κ. Ν. Βούτσης (μέλος της ΠΓ του ΣΥΝ, υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού), ο Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ κ. Δ.Βίτσας, ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Π.Σκουρλέτης, ο υπεύθυνος του τμήματος Αυτοδιοίκησης κ. Αλ. Φλαμπουράρης και ο διευθυντής του γραφείου του κ. Τσίπρα Ν. Παππάς.
Κουβέντα δε γίνεται για τις πραγματικές αιτίες του δράματος
Η τραγωδία στο μεταλλωρυχείο Σαν Χοσέ στην έρημο Ατακάμα, όπου 32 Χιλιανοί μεταλλωρύχοι και ένας Βολιβιανός εγκλωβίστηκαν σε βάθος 700 μέτρων μετά από έκρηξη στις 5 του Αυγούστου, δεν είναι απλά ένα ακόμα ατύχημα από τα πολλά που συμβαίνουν στα ορυχεία, όπου ετησίως υπάρχουν δεκάδες θύματα σχεδόν πάντα λόγω έλλειψης συνθηκών ασφάλειας. Το ίδιο συμβαίνει και στην κατασκευαστική βιομηχανία, στις υπηρεσίες και τη βιομηχανία μεταποίησης. Ομως αυτό το τελευταίο ατύχημα ήταν ιδιαίτερο λόγω του μεγέθους του και των χαρακτηριστικών του. Το ορυχείο Σαν Χοσέ ανήκει στη μεταλλευτική εταιρεία «Σαν Εστέμπαν», όπου γίνεται εξόρυξη χαλκού και χρυσού από αρχαιοτάτων χρόνων. Είναι δε ιδιοκτησία της οικογένειας Κέμενι, με μακρά εμπειρία σε εξορυκτικές δραστηριότητες, που ξεκίνησαν περίπου πριν πενήντα χρόνια, όταν με την εξόρυξη μεταλλευμάτων σιδήρου κατάφερε να αποκτήσει μια σημαντική περιουσία.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος
Εδώ και χρόνια, το ορυχείο Σαν Χοσέ είχε καταγγελθεί ως μία επισφαλής εγκατάσταση. Μόνο μεταξύ του 2000 και 2004 έγιναν δέκα καταγγελίες των εργαζομένων στην Εθνική Υπηρεσία Μεταλλουργίας και Γεωλογίας (Sernageomin), σε υγειονομικές υπηρεσίες, καθώς και στην περιφερειακή κυβέρνηση. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, καθώς ούτε καν μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έγιναν τέσσερα μοιραία ατυχήματα, με αποτέλεσμα τον αναγκαστικό ακρωτηριασμό άκρων κάποιων πληγέντων. Η έκρηξη στις 5 του Αυγούστου, όπως έγινε γνωστό, ήταν τόσο ισχυρή που προκάλεσε ουσιαστικά την κατάρρευση των στοών και των βοηθητικών αγωγών. Σύμφωνα με τον Αντον Ράστε, πρώην περιφερειακό υπεύθυνο της Sernageomin, αυτό το ορυχείο δε θα έπρεπε να επαναλειτουργήσει ποτέ, αφού ο ίδιος είχε αποφασίσει το προσωρινό κλείσιμό του το 2006 και το οριστικό το 2007. Ωστόσο, στις 30 του Μάη 2008 η Sernageomin εγκρίνει την επαναλειτουργία του. Το μέτρο προκάλεσε φοβερή αγανάκτηση, αφού προτάθηκαν επιφανειακά μέτρα που δεν άγγιζαν το βασικό πρόβλημα της ασφάλειας και ούτε καν διατάχτηκε έλεγχος για την εφαρμογή του. Οπως για παράδειγμα, την «παράλειψη» κατασκευής σκάλας σε έναν αγωγό διαφυγής, που μη κατασκευάζοντάς την, κατέστησαν τον αγωγό ανενεργό μπροστά σε ένα ατύχημα όπως το τελευταίο. Ακόμα η εταιρεία δεν τήρησε και άλλες υποχρεώσεις της και άρχισε να κάνει οικονομία στα έξοδα ασφάλειας, αποκομίζοντας ακόμα περισσότερα κέρδη, ενώ εκμεταλλευόταν τις συνταξιοδοτικές εισφορές των εργαζομένων τα οποία δεν κατέθετε όπως υποχρεούταν.
Ας σημειωθεί ότι την τελευταία δεκαετία έχασαν τη ζωή τους 373 άτομα μέσα στα ορυχεία, που δίνει έναν μέσο όρο 37 θυμάτων ετησίως. Ωστόσο, η τάση ήταν αυξητική, αφού το 2007 ήταν 40 και το 2008 43 οι νεκροί εργαζόμενοι. Το 2009 υπήρξε μια πτώση στους 35 νεκρούς, ίσως λόγω του κύματος απολύσεων και απεργιών που είχε κηρύξει η Συνομοσπονδία του μεταλλευτικού κλάδου λόγω πάντα της παντελούς έλλειψης συνθηκών ασφάλειας. Το 2010, όμως, ήδη 31 ψυχές χάθηκαν μέσα στα ορυχεία-κάτεργα...
Ο Μοϊσές Λαμπράνια, αντιπρόεδρος της Μεταλλευτικής Συνομοσπονδίας της Χιλής και ένα από τα ιστορικά στελέχη του παραπάνω τομέα, ανέφερε στον Τύπο ότι το εν λόγω ορυχείο δεν έπρεπε ποτέ να επαναλειτουργήσει καθώς υπάρχουν σημαντικές δομικές ελλείψεις που αφορούν και την αποφυγή κατάρρευσης του ορυχείου. Ακόμα, επισήμανε ότι οι μεταλλωρύχοι διεκδικούσαν από το 1999 το κλείσιμο του ορυχείου στο Σαν Χοσέ. Το 2005 η Διεύθυνση Εργασίας αποφάσισε να το κλείσει, καθώς δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου, ούτε αγωγός για την ανανέωση του αέρα. Αυτό έφτασε στα δικαστήρια του Κοπιαπό, αλλά τίποτε δεν κινήθηκε. Στη συνέχεια, και χωρίς κανείς να ξέρει γιατί, το ορυχείο επαναλειτούργησε... «Υπάρχουν πολιτικές επιρροές, σημαντικοί άνθρωποι που αναμειγνύονται; Αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθεί στην έρευνα που θα διεξαχθεί», τόνισε ο Λαμπράνια. Ακόμα, στις 30 του Ιούνη, στο πλαίσιο συνέλευσης εργασίας της επιτροπής μεταλλουργίας, όπου παρέστη και ο υπουργός Λόρενς Γκολμπορν, ο γραμματέας του Συνδικάτου των Εργαζομένων του ορυχείου Σαν Χοσέ, Χαβιέρ Καστίγιο, είπε στον υπουργό ότι «δε γίνεται να εργαζόμαστε με οποιοδήποτε κόστος. Στο ορυχείο Σαν Χοσέ η κατάσταση είναι καταστροφική. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να καταρρεύσει, οπότε η κυβέρνηση πρέπει να πάρει μέτρα». Ωστόσο ο υπουργός δεν έδωσε σημασία. Και στις 5 του Ιούλη, ένα μήνα πριν την τραγωδία, οι εργαζόμενοι επέδωσαν μια επιστολή στον υπουργό, απαιτώντας, αν δεν κλείσει η εταιρεία, τουλάχιστον να γίνει διάνοιξη του αγωγού, γιατί στο κάτω μέρος του είχε μαζευτεί αποστειρωμένο υλικό, γεγονός που το καθιστούσε εκτός λειτουργίας, ωστόσο ο υπουργός απαξίωσε να δεχτεί τους συνδικαλιστές...
Ομως, τα στοιχεία και οι καταγγελίες των συνδικαλιστών μεταλλωρύχων, ότι αυτό το ιδιωτικό ορυχείο έπρεπε να το είχαν κλείσει οι αρχές εδώ και πολύ καιρό - και πράγματι το έκλεισαν για κάποιον καιρό - δεν εισακούστηκαν καθώς το «εύκολο χρήμα» των ιδιοκτητών του κατάφερε να το επαναλειτουργήσει.
Μια ανθρώπινη τραγωδία ανάγεται σε «ριάλιτι σόου»
Στο μεταξύ, μέσα στην έρημο και πάνω από το «ορυχείο-κάτεργο» των δικών τους, γυναίκες και μανάδες των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων, ωθούμενες από το πείσμα και τις ελπίδες τους για τη σωτηρία των αγαπημένων τους, μαζί με συναδέλφους μεταλλωρύχους, έστησαν έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό, φτάνοντας εκεί από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Ετσι αναγκάστηκαν να δραστηριοποιηθούν και οι αρχές. Και ξαφνικά γέμισε ο τόπος δορυφορικά δίκτυα, τοπικές τηλεοράσεις, εκπροσώπους πολιτών, ειδικούς και διασώστες, μέχρι και εκπρόσωπους του κλήρου! Και φυσικά και ο Πρόεδρος, που ευελπιστεί έτσι να αυξήσει τα ποσοστά της αξιοπιστίας του.
Και ενώ τα κυρίαρχα ΜΜΕ δείχνουν τον αντιδραστικό Πρόεδρο Πινιέρα να «κόβει κεφάλια» - μικρά φυσικά - και τον υπουργό Μεταλλουργίας να χύνει - πολύ καλά σχεδιασμένα και ύποπτα - κροκοδείλια δάκρυα, οι ιδιοκτήτες της εταιρείας «Σαν-Σεμπαστιάν» να προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να εξιλεωθούν σε διάφορα έντυπα ΜΜΕ, οι συγγενείς και στελέχη των συνδικάτων απαιτούν τιμωρία και υπεύθυνους με ονοματεπώνυμο.
Ομως, τι κρύβεται πίσω από τόση επικοινωνιακή κάλυψη; Είναι οι διαχρονικές ευθύνες όλων των αστικών κυβερνήσεων, που επέτρεπαν τη λειτουργία ορυχείων -κατέργων, όπως το ορυχείο Σαν Χοσέ. Ο Πρόεδρος Πινιέρα ρίχνει ευθύνες στην προκάτοχό του «σοσιαλίστρια» Μπατσελέτ, που πράγματι επέτρεψε το εμπόριο, πολλές φορές παράνομο, στην ιδιωτική μεταλλουργία, ιδιαίτερα προσοδοφόρο για τους ιδιοκτήτες και σχεδόν χωρίς εισφορές στο χιλιανό κράτος, ωστόσο και ο Πινιέρα ακολουθεί την πεπατημένη. Ταυτόχρονα, καμία «δημοκρατική» κυβέρνηση δεν προσπάθησε να αλλάξει ένα προεδρικό διάταγμα του δικτάτορα Πινοτσέτ, σύμφωνα με το οποίο το 10% των κερδών από το εμπόριο χαλκού προορίζεται για το στρατό.
Στη μετα-Πινοτσέτ «δημοκρατική» Χιλή υπάρχει υπερβολική επισφαλής εργασία. Αυτοί που πάντα υπερασπίζονταν την ελαστικοποίηση της εργασίας, σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους. Γιατί κίνδυνοι και ατυχήματα δεν υπάρχουν μόνο στα ορυχεία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς, όπως στα συνεργεία ραφής στο Πατρονάτο, στις οικοδομές σε μεγάλο ύψος στο Λας Κόντες, στα ιχθυοτροφεία σολομού στο Τσιλοέ και Αϊσέν κλπ.
Ας προστεθεί και η έλλειψη ελεγκτών εργασίας, με αποτέλεσμα η Διεύθυνση Εργασίας να μην έχει αποτελεσματική στήριξη στον έλεγχο και στην επιβολή προστίμων στους παραβάτες του νόμου.
Υπάρχει ακόμα ένα σημαντικό ζήτημα, αυτό της έλλειψης θεσμικού πλαισίου για τα ορυχεία. Ποτέ, εκτός κατά την κυβέρνηση του Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, δεν έγινε προσπάθεια θέσπισης ενός σοβαρού θεσμικού πλαισίου, με διευρυμένες αρμοδιότητες και ισχυρή τεχνική στήριξη.
Σε ό,τι αφορά τη διάσωση των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων, που τελικά προχωρά υπό την πίεση και τις διαμαρτυρίες των συγγενών και συνδικαλιστών, εκτός του ότι θα στοιχίσει συνολικά περί τα 10 εκατ. δολάρια, θα διαρκέσει και πολλούς μήνες, ίσως μέχρι τα Χριστούγεννα...
Γύρω, λοιπόν, από τη συγκλονιστική ιστορία των εγκλωβισμένων εργατών εξελίσσεται μια τεράστια προσπάθεια εντυπωσιοθηρίας από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν.
Η τραγωδία του ορυχείου Σαν Χοσέ δεν πρέπει να ξεχαστεί εν μέσω της επίσημης προπαγάνδας για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ανεξαρτησία της Χιλής. Η αρρωστημένη επανάληψη των τηλεοπτικών εικόνων και το αισιόδοξο μήνυμα για την επιβίωση των 33 εγκλωβισμένων δε θα πρέπει να ακυρώσει τη μνήμη για το σύνολο των προηγούμενων ατυχημάτων που αποδεικνύουν τον σχεδόν ανύπαρκτο έλεγχο από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες της επίβλεψης αυτών των εργασιακών κέντρων και την εγκατάλειψη και υπερεκμετάλλευση ενός κλάδου εργαζομένων που για αιώνες εργάζεται σε απάνθρωπες συνθήκες. Θα πρέπει επιτέλους οι επιχειρηματίες να καταλάβουν ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι άλλη μια πρώτη ύλη. Μαθήματα τόσο οδυνηρά, όσο αυτό στο ορυχείο Σαν Χοσέ, θα πρέπει να συμβάλουν ώστε οι εργαζόμενοι να υιοθετήσουν μια μαχητική ταξική, ακλόνητη στάση στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος
Εδώ και χρόνια, το ορυχείο Σαν Χοσέ είχε καταγγελθεί ως μία επισφαλής εγκατάσταση. Μόνο μεταξύ του 2000 και 2004 έγιναν δέκα καταγγελίες των εργαζομένων στην Εθνική Υπηρεσία Μεταλλουργίας και Γεωλογίας (Sernageomin), σε υγειονομικές υπηρεσίες, καθώς και στην περιφερειακή κυβέρνηση. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, καθώς ούτε καν μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έγιναν τέσσερα μοιραία ατυχήματα, με αποτέλεσμα τον αναγκαστικό ακρωτηριασμό άκρων κάποιων πληγέντων. Η έκρηξη στις 5 του Αυγούστου, όπως έγινε γνωστό, ήταν τόσο ισχυρή που προκάλεσε ουσιαστικά την κατάρρευση των στοών και των βοηθητικών αγωγών. Σύμφωνα με τον Αντον Ράστε, πρώην περιφερειακό υπεύθυνο της Sernageomin, αυτό το ορυχείο δε θα έπρεπε να επαναλειτουργήσει ποτέ, αφού ο ίδιος είχε αποφασίσει το προσωρινό κλείσιμό του το 2006 και το οριστικό το 2007. Ωστόσο, στις 30 του Μάη 2008 η Sernageomin εγκρίνει την επαναλειτουργία του. Το μέτρο προκάλεσε φοβερή αγανάκτηση, αφού προτάθηκαν επιφανειακά μέτρα που δεν άγγιζαν το βασικό πρόβλημα της ασφάλειας και ούτε καν διατάχτηκε έλεγχος για την εφαρμογή του. Οπως για παράδειγμα, την «παράλειψη» κατασκευής σκάλας σε έναν αγωγό διαφυγής, που μη κατασκευάζοντάς την, κατέστησαν τον αγωγό ανενεργό μπροστά σε ένα ατύχημα όπως το τελευταίο. Ακόμα η εταιρεία δεν τήρησε και άλλες υποχρεώσεις της και άρχισε να κάνει οικονομία στα έξοδα ασφάλειας, αποκομίζοντας ακόμα περισσότερα κέρδη, ενώ εκμεταλλευόταν τις συνταξιοδοτικές εισφορές των εργαζομένων τα οποία δεν κατέθετε όπως υποχρεούταν.
Ας σημειωθεί ότι την τελευταία δεκαετία έχασαν τη ζωή τους 373 άτομα μέσα στα ορυχεία, που δίνει έναν μέσο όρο 37 θυμάτων ετησίως. Ωστόσο, η τάση ήταν αυξητική, αφού το 2007 ήταν 40 και το 2008 43 οι νεκροί εργαζόμενοι. Το 2009 υπήρξε μια πτώση στους 35 νεκρούς, ίσως λόγω του κύματος απολύσεων και απεργιών που είχε κηρύξει η Συνομοσπονδία του μεταλλευτικού κλάδου λόγω πάντα της παντελούς έλλειψης συνθηκών ασφάλειας. Το 2010, όμως, ήδη 31 ψυχές χάθηκαν μέσα στα ορυχεία-κάτεργα...
Ο Μοϊσές Λαμπράνια, αντιπρόεδρος της Μεταλλευτικής Συνομοσπονδίας της Χιλής και ένα από τα ιστορικά στελέχη του παραπάνω τομέα, ανέφερε στον Τύπο ότι το εν λόγω ορυχείο δεν έπρεπε ποτέ να επαναλειτουργήσει καθώς υπάρχουν σημαντικές δομικές ελλείψεις που αφορούν και την αποφυγή κατάρρευσης του ορυχείου. Ακόμα, επισήμανε ότι οι μεταλλωρύχοι διεκδικούσαν από το 1999 το κλείσιμο του ορυχείου στο Σαν Χοσέ. Το 2005 η Διεύθυνση Εργασίας αποφάσισε να το κλείσει, καθώς δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου, ούτε αγωγός για την ανανέωση του αέρα. Αυτό έφτασε στα δικαστήρια του Κοπιαπό, αλλά τίποτε δεν κινήθηκε. Στη συνέχεια, και χωρίς κανείς να ξέρει γιατί, το ορυχείο επαναλειτούργησε... «Υπάρχουν πολιτικές επιρροές, σημαντικοί άνθρωποι που αναμειγνύονται; Αυτό θα πρέπει να συμπεριληφθεί στην έρευνα που θα διεξαχθεί», τόνισε ο Λαμπράνια. Ακόμα, στις 30 του Ιούνη, στο πλαίσιο συνέλευσης εργασίας της επιτροπής μεταλλουργίας, όπου παρέστη και ο υπουργός Λόρενς Γκολμπορν, ο γραμματέας του Συνδικάτου των Εργαζομένων του ορυχείου Σαν Χοσέ, Χαβιέρ Καστίγιο, είπε στον υπουργό ότι «δε γίνεται να εργαζόμαστε με οποιοδήποτε κόστος. Στο ορυχείο Σαν Χοσέ η κατάσταση είναι καταστροφική. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να καταρρεύσει, οπότε η κυβέρνηση πρέπει να πάρει μέτρα». Ωστόσο ο υπουργός δεν έδωσε σημασία. Και στις 5 του Ιούλη, ένα μήνα πριν την τραγωδία, οι εργαζόμενοι επέδωσαν μια επιστολή στον υπουργό, απαιτώντας, αν δεν κλείσει η εταιρεία, τουλάχιστον να γίνει διάνοιξη του αγωγού, γιατί στο κάτω μέρος του είχε μαζευτεί αποστειρωμένο υλικό, γεγονός που το καθιστούσε εκτός λειτουργίας, ωστόσο ο υπουργός απαξίωσε να δεχτεί τους συνδικαλιστές...
Ομως, τα στοιχεία και οι καταγγελίες των συνδικαλιστών μεταλλωρύχων, ότι αυτό το ιδιωτικό ορυχείο έπρεπε να το είχαν κλείσει οι αρχές εδώ και πολύ καιρό - και πράγματι το έκλεισαν για κάποιον καιρό - δεν εισακούστηκαν καθώς το «εύκολο χρήμα» των ιδιοκτητών του κατάφερε να το επαναλειτουργήσει.
Μια ανθρώπινη τραγωδία ανάγεται σε «ριάλιτι σόου»
Στο μεταξύ, μέσα στην έρημο και πάνω από το «ορυχείο-κάτεργο» των δικών τους, γυναίκες και μανάδες των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων, ωθούμενες από το πείσμα και τις ελπίδες τους για τη σωτηρία των αγαπημένων τους, μαζί με συναδέλφους μεταλλωρύχους, έστησαν έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό, φτάνοντας εκεί από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας. Ετσι αναγκάστηκαν να δραστηριοποιηθούν και οι αρχές. Και ξαφνικά γέμισε ο τόπος δορυφορικά δίκτυα, τοπικές τηλεοράσεις, εκπροσώπους πολιτών, ειδικούς και διασώστες, μέχρι και εκπρόσωπους του κλήρου! Και φυσικά και ο Πρόεδρος, που ευελπιστεί έτσι να αυξήσει τα ποσοστά της αξιοπιστίας του.
Και ενώ τα κυρίαρχα ΜΜΕ δείχνουν τον αντιδραστικό Πρόεδρο Πινιέρα να «κόβει κεφάλια» - μικρά φυσικά - και τον υπουργό Μεταλλουργίας να χύνει - πολύ καλά σχεδιασμένα και ύποπτα - κροκοδείλια δάκρυα, οι ιδιοκτήτες της εταιρείας «Σαν-Σεμπαστιάν» να προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να εξιλεωθούν σε διάφορα έντυπα ΜΜΕ, οι συγγενείς και στελέχη των συνδικάτων απαιτούν τιμωρία και υπεύθυνους με ονοματεπώνυμο.
Ομως, τι κρύβεται πίσω από τόση επικοινωνιακή κάλυψη; Είναι οι διαχρονικές ευθύνες όλων των αστικών κυβερνήσεων, που επέτρεπαν τη λειτουργία ορυχείων -κατέργων, όπως το ορυχείο Σαν Χοσέ. Ο Πρόεδρος Πινιέρα ρίχνει ευθύνες στην προκάτοχό του «σοσιαλίστρια» Μπατσελέτ, που πράγματι επέτρεψε το εμπόριο, πολλές φορές παράνομο, στην ιδιωτική μεταλλουργία, ιδιαίτερα προσοδοφόρο για τους ιδιοκτήτες και σχεδόν χωρίς εισφορές στο χιλιανό κράτος, ωστόσο και ο Πινιέρα ακολουθεί την πεπατημένη. Ταυτόχρονα, καμία «δημοκρατική» κυβέρνηση δεν προσπάθησε να αλλάξει ένα προεδρικό διάταγμα του δικτάτορα Πινοτσέτ, σύμφωνα με το οποίο το 10% των κερδών από το εμπόριο χαλκού προορίζεται για το στρατό.
Στη μετα-Πινοτσέτ «δημοκρατική» Χιλή υπάρχει υπερβολική επισφαλής εργασία. Αυτοί που πάντα υπερασπίζονταν την ελαστικοποίηση της εργασίας, σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους. Γιατί κίνδυνοι και ατυχήματα δεν υπάρχουν μόνο στα ορυχεία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς, όπως στα συνεργεία ραφής στο Πατρονάτο, στις οικοδομές σε μεγάλο ύψος στο Λας Κόντες, στα ιχθυοτροφεία σολομού στο Τσιλοέ και Αϊσέν κλπ.
Ας προστεθεί και η έλλειψη ελεγκτών εργασίας, με αποτέλεσμα η Διεύθυνση Εργασίας να μην έχει αποτελεσματική στήριξη στον έλεγχο και στην επιβολή προστίμων στους παραβάτες του νόμου.
Υπάρχει ακόμα ένα σημαντικό ζήτημα, αυτό της έλλειψης θεσμικού πλαισίου για τα ορυχεία. Ποτέ, εκτός κατά την κυβέρνηση του Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, δεν έγινε προσπάθεια θέσπισης ενός σοβαρού θεσμικού πλαισίου, με διευρυμένες αρμοδιότητες και ισχυρή τεχνική στήριξη.
Σε ό,τι αφορά τη διάσωση των εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων, που τελικά προχωρά υπό την πίεση και τις διαμαρτυρίες των συγγενών και συνδικαλιστών, εκτός του ότι θα στοιχίσει συνολικά περί τα 10 εκατ. δολάρια, θα διαρκέσει και πολλούς μήνες, ίσως μέχρι τα Χριστούγεννα...
Γύρω, λοιπόν, από τη συγκλονιστική ιστορία των εγκλωβισμένων εργατών εξελίσσεται μια τεράστια προσπάθεια εντυπωσιοθηρίας από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που την στηρίζουν.
Η τραγωδία του ορυχείου Σαν Χοσέ δεν πρέπει να ξεχαστεί εν μέσω της επίσημης προπαγάνδας για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ανεξαρτησία της Χιλής. Η αρρωστημένη επανάληψη των τηλεοπτικών εικόνων και το αισιόδοξο μήνυμα για την επιβίωση των 33 εγκλωβισμένων δε θα πρέπει να ακυρώσει τη μνήμη για το σύνολο των προηγούμενων ατυχημάτων που αποδεικνύουν τον σχεδόν ανύπαρκτο έλεγχο από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες της επίβλεψης αυτών των εργασιακών κέντρων και την εγκατάλειψη και υπερεκμετάλλευση ενός κλάδου εργαζομένων που για αιώνες εργάζεται σε απάνθρωπες συνθήκες. Θα πρέπει επιτέλους οι επιχειρηματίες να καταλάβουν ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι άλλη μια πρώτη ύλη. Μαθήματα τόσο οδυνηρά, όσο αυτό στο ορυχείο Σαν Χοσέ, θα πρέπει να συμβάλουν ώστε οι εργαζόμενοι να υιοθετήσουν μια μαχητική ταξική, ακλόνητη στάση στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
Είναι θέμα εξουσίας
Η κατάσταση στον περίγυρο πάει από το κακό στο χειρότερο.
Με την «καλημέρα» θα στο βεβαιώσει ο γείτονας: «Τι κακό είναι αυτό που πάθαμε...».
Θα σου φέρει το μαντάτο ο ταχυδρόμος, που έχει γίνει πλέον υπάλληλος των τραπεζών καθώς μοιράζει μόνο ειδοποιήσεις εξόφλησης χρεών.
Αυτό είναι το δεδομένο που καταγράφουν και οι διάφορες μετρήσεις διαθέσεων της κοινής γνώμης.
Αυτό που δεν ανακοινώνεται από τις εταιρείες, παρότι το μετράνε (ξέρουμε τι ρωτάνε και βλέπουμε τι ανακοινώνουν), είναι η αγριάδα.
Πολύς κόσμος έχει αγριέψει. Δεν έχει ακόμα την ωριμότητα, τη συνείδηση, να μετατρέψει αυτό που τον αγριεύει σε θέληση για οργανωμένη πάλη ενάντια στον πραγματικό εχθρό του. Ισως και μάλλον σίγουρα αγνοεί ακόμα ποιος είναι ο εχθρός. Βοηθάνε τα μίντια, που του προβάλλουν κάθε μέρα και διαφορετικό αντίπαλο, να 'χει να εκτονώνεται. Ο κόσμος όμως είναι αγριεμένος.
Και βρίσκει καταφύγιο στο «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Δεν το κάνει πάντα, επειδή γνωρίζει πως οι νόμοι είναι φτιαγμένοι από τον αντίπαλο, απλά τους νιώθει εχθρικούς, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ' αυτούς.
Ακόμα κι αυτή, όμως, η ασυνείδητη προσφυγή στο νόμο του δίκιου του εργάτη είναι πρόβλημα για το σύστημα. Το μαρτυρούν δύο από τα κύρια άρθρα στον χτεσινό Τύπο. Γράφτηκαν με διαφορετική αφορμή το καθένα, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα και τα δυο - δείγμα του ενιαίου κέντρου υποβολής.
Η αστική τάξη ανησυχεί για το «άτυπο κίνημα ανυπακοής». Και επισημαίνει πως τώρα ακριβώς είναι η ώρα το κράτος να δείξει τα δόντια του, γιατί αλλιώς το πόπολο θα τους πάρει τον αέρα. Τίποτα δεν έχουν διδαχτεί οι αστοί από την ίδια την ιστορία της τάξης τους, όταν στον καιρό της ήταν επαναστατική και κανένας νόμος, καμιά απαγόρευση δεν μπόρεσε να σταματήσει το δίκιο που ζητούσε τη δικαίωσή του στους δρόμους.
Οι πιο «λαϊκοί» από τους αστούς προπαγανδιστές το πάνε στο «γλυκό». Ενώ ζητάνε άτεγκτη εφαρμογή των νόμων, τους πλασάρουν ως «κανόνες κοινωνικής συμβίωσης».
Καμιά κοινωνική συμβίωση δεν υπάρχει ανάμεσα σε αφεντικά και εργάτες. Ισα ίσα που είναι αντίπαλοι από την αυγή της μέρας ακόμα. Ο εργάτης βγαίνει στην αγορά και πουλάει το εμπόρευμα εργατική δύναμη και το αφεντικό κοιτάει να το αγοράσει στη μικρότερη δυνατή τιμή. Η μάχη εκεί αρχίζει και ποτέ δε γίνεται συμβίωση. Το αφεντικό φτιάχνει τους νόμους. Μην ξεγελιέται κανείς ότι τους έπιασε ο πόνος για το κάπνισμα ή για τα κολέγια που δεν τηρούν τους κανόνες. Ισα ίσα ναρκωμένο θέλουν το λαό και κερδοφόρα επιχείρηση την εκπαίδευση. Αυτό που τους καίει είναι πώς θα εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους να σκύβουν το κεφάλι. Σε μια χώρα με ισχυρές αγωνιστικές παραδόσεις, που οι αγώνες έχουν βάλει σε συγκεκριμένες στιγμές της νεότερης ιστορίας και θέμα εξουσίας.
Σήμερα το ίδιο θέμα μπαίνει με βάση τα σημερινά δεδομένα. Ολες οι διαχειρίσεις του καπιταλισμού έχουν αποδειχτεί βάσανο για τους εργάτες. Αν κάτι είναι να αλλάξει, πρέπει να 'ναι καθαρό πως δεν μπορεί να είναι η γάζα πάνω από την κακοφορμισμένη πληγή. Πρέπει η ίδια η πληγή να καθαριστεί. Πρέπει αυτό που κατατρώει τις σάρκες των ανθρώπων - το καπιταλιστικό κέρδος - να φύγει από τη μέση, να δοθεί ανάσα στον οργανισμό να οικοδομήσει νέα μυική μάζα. Και τότε οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί για όσα σήμερα φαντάζουν άπιαστα.
Με άλλα λόγια, κάτι τέτοιο λέει το ΚΚΕ όταν ζητάει - και δικαιούται να το ζητάει - αποφασιστική ενίσχυση, σαν συνέχεια μαζικού απεγκλωβισμού από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.Ο.Σ.
Ασχετο: Το θέμα από την Αμερική έχει μια ιδιαίτερη αξία. Δεν τους ενοχλεί που ένας στους έξι δεν έχει δουλειά και σιτίζεται στο δήμο, αλλά ότι δικαιούνται επίδομα 96 βδομάδων, άρα επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Ετσι κάνουν προπαγάνδα παίζοντας με το μικροαστό που του λένε «εσύ πληρώνεις, αυτοί καλοπερνάνε».
Ο,τι συμβαίνει εκεί, ήδη καλλιεργείται κι εδώ. Το κρίσιμο είναι ο απόλυτος αριθμός. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά. Αυτή η εφεδρική στρατιά άνεργων εργατών που η παρουσία της - δημιουργημένη από τους θύτες - χρησιμοποιείται για να πιέσει κι άλλο προς τα κάτω τα μεροκάματα. Αυτή η στρατιά που την δείχνουν για να αποδείξουν πως ο άνθρωπος μια χαρά μπορεί να ζει και μ' ένα επίδομα πτωχοκομείου.
Αυτό είναι το γενικό σχέδιο. Δεν τους έπιασε ο πόνος. Θέλουν να κάνουν κυρίαρχο μοντέλο τον εργάτη που είτε στο μεροκάματο, είτε στην ανεργία θα ζει με τόσα όσα αντιστοιχούν σε ένα επίδομα φτώχειας.
Καλύτερη ζωή μ' αυτό το σύστημα δεν μπορεί να υπάρχει.
Με την «καλημέρα» θα στο βεβαιώσει ο γείτονας: «Τι κακό είναι αυτό που πάθαμε...».
Θα σου φέρει το μαντάτο ο ταχυδρόμος, που έχει γίνει πλέον υπάλληλος των τραπεζών καθώς μοιράζει μόνο ειδοποιήσεις εξόφλησης χρεών.
Αυτό είναι το δεδομένο που καταγράφουν και οι διάφορες μετρήσεις διαθέσεων της κοινής γνώμης.
Αυτό που δεν ανακοινώνεται από τις εταιρείες, παρότι το μετράνε (ξέρουμε τι ρωτάνε και βλέπουμε τι ανακοινώνουν), είναι η αγριάδα.
Πολύς κόσμος έχει αγριέψει. Δεν έχει ακόμα την ωριμότητα, τη συνείδηση, να μετατρέψει αυτό που τον αγριεύει σε θέληση για οργανωμένη πάλη ενάντια στον πραγματικό εχθρό του. Ισως και μάλλον σίγουρα αγνοεί ακόμα ποιος είναι ο εχθρός. Βοηθάνε τα μίντια, που του προβάλλουν κάθε μέρα και διαφορετικό αντίπαλο, να 'χει να εκτονώνεται. Ο κόσμος όμως είναι αγριεμένος.
Και βρίσκει καταφύγιο στο «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Δεν το κάνει πάντα, επειδή γνωρίζει πως οι νόμοι είναι φτιαγμένοι από τον αντίπαλο, απλά τους νιώθει εχθρικούς, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σ' αυτούς.
Ακόμα κι αυτή, όμως, η ασυνείδητη προσφυγή στο νόμο του δίκιου του εργάτη είναι πρόβλημα για το σύστημα. Το μαρτυρούν δύο από τα κύρια άρθρα στον χτεσινό Τύπο. Γράφτηκαν με διαφορετική αφορμή το καθένα, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα και τα δυο - δείγμα του ενιαίου κέντρου υποβολής.
Η αστική τάξη ανησυχεί για το «άτυπο κίνημα ανυπακοής». Και επισημαίνει πως τώρα ακριβώς είναι η ώρα το κράτος να δείξει τα δόντια του, γιατί αλλιώς το πόπολο θα τους πάρει τον αέρα. Τίποτα δεν έχουν διδαχτεί οι αστοί από την ίδια την ιστορία της τάξης τους, όταν στον καιρό της ήταν επαναστατική και κανένας νόμος, καμιά απαγόρευση δεν μπόρεσε να σταματήσει το δίκιο που ζητούσε τη δικαίωσή του στους δρόμους.
Οι πιο «λαϊκοί» από τους αστούς προπαγανδιστές το πάνε στο «γλυκό». Ενώ ζητάνε άτεγκτη εφαρμογή των νόμων, τους πλασάρουν ως «κανόνες κοινωνικής συμβίωσης».
Καμιά κοινωνική συμβίωση δεν υπάρχει ανάμεσα σε αφεντικά και εργάτες. Ισα ίσα που είναι αντίπαλοι από την αυγή της μέρας ακόμα. Ο εργάτης βγαίνει στην αγορά και πουλάει το εμπόρευμα εργατική δύναμη και το αφεντικό κοιτάει να το αγοράσει στη μικρότερη δυνατή τιμή. Η μάχη εκεί αρχίζει και ποτέ δε γίνεται συμβίωση. Το αφεντικό φτιάχνει τους νόμους. Μην ξεγελιέται κανείς ότι τους έπιασε ο πόνος για το κάπνισμα ή για τα κολέγια που δεν τηρούν τους κανόνες. Ισα ίσα ναρκωμένο θέλουν το λαό και κερδοφόρα επιχείρηση την εκπαίδευση. Αυτό που τους καίει είναι πώς θα εκπαιδεύσουν τους ανθρώπους να σκύβουν το κεφάλι. Σε μια χώρα με ισχυρές αγωνιστικές παραδόσεις, που οι αγώνες έχουν βάλει σε συγκεκριμένες στιγμές της νεότερης ιστορίας και θέμα εξουσίας.
Σήμερα το ίδιο θέμα μπαίνει με βάση τα σημερινά δεδομένα. Ολες οι διαχειρίσεις του καπιταλισμού έχουν αποδειχτεί βάσανο για τους εργάτες. Αν κάτι είναι να αλλάξει, πρέπει να 'ναι καθαρό πως δεν μπορεί να είναι η γάζα πάνω από την κακοφορμισμένη πληγή. Πρέπει η ίδια η πληγή να καθαριστεί. Πρέπει αυτό που κατατρώει τις σάρκες των ανθρώπων - το καπιταλιστικό κέρδος - να φύγει από τη μέση, να δοθεί ανάσα στον οργανισμό να οικοδομήσει νέα μυική μάζα. Και τότε οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί για όσα σήμερα φαντάζουν άπιαστα.
Με άλλα λόγια, κάτι τέτοιο λέει το ΚΚΕ όταν ζητάει - και δικαιούται να το ζητάει - αποφασιστική ενίσχυση, σαν συνέχεια μαζικού απεγκλωβισμού από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.Ο.Σ.
Ασχετο: Το θέμα από την Αμερική έχει μια ιδιαίτερη αξία. Δεν τους ενοχλεί που ένας στους έξι δεν έχει δουλειά και σιτίζεται στο δήμο, αλλά ότι δικαιούνται επίδομα 96 βδομάδων, άρα επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Ετσι κάνουν προπαγάνδα παίζοντας με το μικροαστό που του λένε «εσύ πληρώνεις, αυτοί καλοπερνάνε».
Ο,τι συμβαίνει εκεί, ήδη καλλιεργείται κι εδώ. Το κρίσιμο είναι ο απόλυτος αριθμός. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά. Αυτή η εφεδρική στρατιά άνεργων εργατών που η παρουσία της - δημιουργημένη από τους θύτες - χρησιμοποιείται για να πιέσει κι άλλο προς τα κάτω τα μεροκάματα. Αυτή η στρατιά που την δείχνουν για να αποδείξουν πως ο άνθρωπος μια χαρά μπορεί να ζει και μ' ένα επίδομα πτωχοκομείου.
Αυτό είναι το γενικό σχέδιο. Δεν τους έπιασε ο πόνος. Θέλουν να κάνουν κυρίαρχο μοντέλο τον εργάτη που είτε στο μεροκάματο, είτε στην ανεργία θα ζει με τόσα όσα αντιστοιχούν σε ένα επίδομα φτώχειας.
Καλύτερη ζωή μ' αυτό το σύστημα δεν μπορεί να υπάρχει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)